Μαρθελίνο Μενέντεθ Πελάγιο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μαρθελίνο Μενέντεθ Πελάγιο
Marcelino Menéndez Pelayo, por Kaulak.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Marcelino Menéndez y Pelayo (Ισπανικά)
Γέννηση 3  Νοεμβρίου 1856[1][2][3][4][5]
Σανταντέρ[6][7]
Θάνατος 19  Μαΐου 1912[1][3][4][5]
Σανταντέρ[8][7]
Χώρα πολιτογράφησης Ισπανία
Θρησκεία Καθολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Ισπανικά[9]
Σπουδές Πανεπιστήμιο του Βαγιαδολίδ
Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα συγγραφέας
ιστορικός
βιβλιοθηκονόμος
πολιτικός
διδάσκων πανεπιστημίου
βιογράφος
κριτικός λογοτεχνίας[10]
Εργοδότης Κεντρικό Πανεπιστήμιο
Οικογένεια
Γονείς Marcelino Menéndez Pintado
Αδέλφια Enrique Menéndez Pelayo
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα member of the Congress of Deputies
μέλος της Γερουσίας της Ισπανίας[11]
d:Q60462063 (από 1907)[12]

Ο Μαρθελίνο Μενέντεθ Πελάγιο (Marcelino Menéndez Pelayo) ήταν Ισπανός διανοούμενος, φιλόλογος και ιστορικός των ιδεών. Ιδεολογικά συντηρητικός και καθολικός, υπήρξε η μεγαλύτερη ακαδημαϊκή μορφή της Ισπανίας της Βουρβονικής Παλινόρθωσης και ένα από τους κύριους ιδεολόγους του ισπανικού εθνικισμού. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, όπου μεταξύ άλλων είχε ως φοιτητή τον Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ. Γνωστότερο έργο του είναι το Historia de los heterodoxos españoles («Ιστορία των Ισπανών ετεροδόξων», 1880–1882).

Βιογραφία και έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεγάλωσε στο Σανταντέρ και σπούδασε αρχικά στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, όπου υπήρξε μαθητής του Μανουέλ Μιλά ι Φοντανάλς, και έπειτα σε αυτό της Μαδρίτης. Εχθρός του κραουζισμού και του φιλελευθερισμού, υιοθέτησε θέσεις του ισπανικού συντηρητισμού και του ανανεωμένου καθολικισμού των μέσων του 19ου αιώνα. Το 1885 εξέδωσε το Horacio en España («Ο Οράτιος στην Ισπανία») και το 1882 το Historia de los heterodoxos españoles όπου ανέλυε τη σχέση μεταξύ καθολικισμού και Ισπανίας. Συνέχισε με το Historia de las Ideas Estéticas en España («Ιστορία των Ιδεών της Αισθητικής στην Ισπανία», 1883–1889) και με μελέτες πάνω σε θέματα ιστορίας της λογοτεχνίας και φιλοσοφίας. Καθόλη τη διάρκεια της ζωής του υπήρξε πολυγραφότατος, με τα Άπαντά του να εκδίδονται από το Ανώτατο Συμβούλιο Επιστημονικών Ερευνών της Ισπανίας σε 65 τόμους το 1940. Πέθανε από κίρρωση του ήπατος.[13]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 4  Μαΐου 2014.
  2. 2,0 2,1 (Αγγλικά) SNAC. w6736rnx. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 Spanish Biographical Dictionary. Real Academia de la Historia. 12644. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Marcelino-Menendez-y-Pelayo. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 5,2 (Αγγλικά) Internet Speculative Fiction Database. 206281. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 15  Δεκεμβρίου 2014.
  7. 7,0 7,1 «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  8. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  9. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12020646t. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  10. Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
  11. www.senado.es/web/conocersenado/senadohistoria/senado18341923/senadores/fichasenador/index.html?id1=1837.
  12. BOE-A-1907-421.
  13. País, Ediciones El (1996-09-18). «Jesús Pardo publica unas corrosivas memorias sobre la España de posguerra» (στα es). EL PAÍS. http://elpais.com/diario/1996/09/18/cultura/842997604_850215.html. Ανακτήθηκε στις 2016-12-16. 

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Pedro Aullón de Haro, "La recepción de la obra de Menéndez Pelayo y la creación de la Historia de las Ideas", en Analecta Malacitana, XXXVII, 1-2 (2014), pp. 7-39.
  • Javier García Gibert, "Humanismo y genio crítico en Marcelino Menéndez Pelayo", en Liburna. Revista de Humanidades, 5 (2012), pp. 57-120.
  • Antonio Lago Carballo (ed.), Sobre Menéndez Pelayo, II, Santander, UIMP, 2004.
  • José Luis García Delgado (ed.), Sobre Menéndez Pelayo, Santander, UIMP, 2003.
  • Pedro Laín Entralgo, Menéndez Pelayo y el mundo clásico, Madrid, Taurus, 1963.
  • Dámaso Alonso, Menéndez Pelayo crítico literario o las palinodias de Don Marcelino, Madrid, Gredos, 1956.
  • José María Sánchez de Muniáin, Antología general de Menéndez Pelayo, Madrid, La Editorial Católica, 1956. Nueva edición Madrid, BAC, 2007, 2 vols.
  • Archivum, Revista de la Facultad de Filosofía y Letras de la Universidad de Oviedo, VI, núms. 1 y 2 (1956).
  • Florentino Pérez Embid (ed.), Estudios sobre Menéndez Pelayo, Madrid, Editora Nacional, 1956.
  • Pedro Laín Entralgo, Menéndez Pelayo, Buenos Aires, Espasa-Calpe, 1952; 2ª ed. Madrid, Espasa-Calpe, 1952.