Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μαρί βαν Ζαντ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μαρί βαν Ζαντ
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Marie van Zandt (Αγγλικά)
Γέννηση8  Οκτωβρίου 1858
Νέα Υόρκη
Θάνατος31  Δεκεμβρίου 1919
Κάννες
Τόπος ταφήςΚρεματόριο-κολουμβάριο του Περ-Λασαίζ και Grave of Zandt
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΑγγλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταηθοποιός
λυρική τραγουδίστρια
ηθοποιός θεάτρου
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Μαρί βαν Ζαντ (αγγλ. Marie van Zandt, 8 Οκτωβρίου 185831 Δεκεμβρίου 1919) ήταν Αμερικανίδα δραματική υψίφωνος της όπερας και ηθοποιός του θεάτρου, που σταδιοδρόμησε στη Γαλλία.

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ήταν κόρη της επίσης τραγουδίστριας της όπερας Τζένι βαν Ζαντ, η οποία αναφέρεται ότι είχε τραγουδήσει στη Σκάλα του Μιλάνου. Η Μαρί σπούδασε φωνητική στο Μιλάνο με δάσκαλο τον Φραντσέσκο Λαμπέρτι και πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση σε όπερα στον Ντον Τζοβάννι του Μότσαρτ, στο Τορίνο το 1879. Το ίδιο έτος πρωτοεμφανίσθηκε στο Κόβεντ Γκάρντεν.

Σε ηλικία μόλις 21 ετών υπέγραψε συμβόλαιο με την Οπερά-κομίκ των Παρισίων (1880), ερμηνεύοντας στον πρώτο ρόλο της εκεί τη Μινιόν. Ο συνθέτης Λεό Ντελίμπ συνέθεσε για τη βαν Ζαντ την όπερα Λακμέ και πράγματι εκείνη ερμήνευσε τον ρόλο του τίτλου στην παγκόσμια πρεμιέρα του έργου το 1883. Υπήρξε επίσης καλή φίλη του Ζυλ Μασνέ. Ο φθόνος έφερε και την οργάνωση προσπαθειών για την απαξίωσή της: μία από τις συκοφαντίες[1] ήταν ότι είχε εμφανισθεί στη σκηνή μεθυσμένη. Σε πείσμα όλων αυτών, η βαν Ζαντ είχε μια επιτυχημένη σταδιοδρομία και η λεγόμενη «καλή κοινωνία» (beau monde) των Παρισίων την εξυμνούσε, όπως π.χ. ο βαρόνος Αλφόνσος ντε Ροτσίλντ. Τελικώς παντρεύτηκε έναν Ρώσο κόμη και αποσύρθηκε από τη σκηνή, παραμένοντας όμως στη Γαλλία. Πέθανε στις Κάννες σε ηλικία 61 ετών. Η σορός της αποτεφρώθηκε και οι στάχτες της βρίσκονται στο Παρίσι.


  1. Το λήμμα «Marie Van Zandt» στην Encyclopædia Britannica
  • Το λήμμα «Βαν Ζάντ Μαρία» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 748