Μαρία Βολκόνσκαγια
| Μαρία Βολκόνσκαγια | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 22 Ιουλίουιουλ. / 3 Αυγούστου 1804γρηγ. Kamianka |
| Θάνατος | 10 Αυγούστου 1863 Voronky |
| Αιτία θανάτου | νόσος |
| Συνθήκες θανάτου | φυσικά αίτια |
| Χώρα πολιτογράφησης | Ρωσική Αυτοκρατορία |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Γαλλικά Αγγλικά Ρωσικά |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Σεργκέι Γκριγκόριεβιτς Βόλκονσκι (από 1825) |
| Τέκνα | Μιχαήλ Βολκόβσκι Elena Sergeevna Kochubey (nee Volkonskaya) |
| Γονείς | Νικολάι Νικολάεβιτς Ραέφσκι και Σοφία Κωνσταντίνοβα |
| Αδέλφια | Εκατερίνα Νικολάεβνα Ραέβσκαγια, Aleksandr Rayevsky Nikolay Rayevsky |
| Οικογένεια | Rayevskiy family |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Η Μαρία Νικολάγιεβνα Βολκόνσκαγια (ρωσ. Мари́я Никола́евна Волко́нская, γεννηθείσα Ραγέφσκαγια, 3 Αυγούστου 1804 ή 25 Δεκεμβρίου 1805 - 10 Αυγούστου 1863) ήταν κόρη του στρατηγού Ραγέφσκυ και με το γάμο της έγινε πριγκίπισσα Βολκόνσκαγια.
Όταν ο σύζυγός της, Σεργκέι Γκριγκόριεβιτς Βολκόνσκυ, συνελήφθη για τη συμμετοχή του στην Εξέγερση των Δεκεμβριστών (1825) και εξορίστηκε στη Σιβηρία, αυτή τον ακολούθησε υπό την προϋπόθεση ότι τα παιδιά τους που γεννήθηκαν μετά την αναχώρηση στη Σιβηρία θα έχαναν για πάντα την περιουσία τους και θα γίνονταν εργάτες, κάτι που ωστόσο δεν εφαρμόστηκε.[1]
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πρώτα χρόνια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Γεννήθηκε το 1804 ή το 1805 στην Καμιάνκα, στην Περιφέρεια Τσερκάσι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (πλέον στην Ουκρανία), και ήταν το έβδομο (πέμπτο επιβιώσαν) παιδί και η τρίτη κόρη του Ρώσου στρατηγού Νικολάι Νικολάγιεβιτς Ραγέφσκυ και της Σοφία Αλεξέγιεβνα Κονσταντίνοβα, εγγονής του Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Λομονόσοφ. Είχε δύο αδελφούς στρατιωτικούς και τρεις αδελφές κυρίες επί των τιμών στην αυτοκρατορική Αυλή. Μεγάλωσε στην Αγία Πετρούπολη, το Κίεβο και τα ουκρανικά κτήματα της οικογένειάς της. Έλαβε πολύ καλή παιδεία, γνώριζε γαλλικά και αγγλικά καλύτερα από ρωσικά, έπαιζε πιάνο και αγαπούσε τη λογοτεχνία και την ιστορία.
Γνώριζε τον ποιητή Αλεξάντρ Σεργκέγιεβιτς Πούσκιν από το 1817. Το 1824 ο τότε κυβερνήτης του Κιέβου, κόμης Γκούσταβ Χένρυκ Ατανάζυ Ολιζάρ από την Πολωνία, επισκεπτόταν συχνά τους Ραγέσφκυ και μαγεύτηκε από τη Μαρία. Ζήτησε να την παντρευτεί, αλλά ο πατέρας της τον απέρριψε λόγω "διαφορών εθνικότητας και θρησκεύματος"[2] , αν και είναι πιθανό να τον απέρριψε η ίδια η Μαρία.[3] Έπειτα από αυτό, έφυγε από την Κριμαία και λέγεται ότι έγραφε σοννέτα για εκείνη. Αργότερα, έκανε πρόταση γάμου στη νεότερη αδελφή της, Σοφία, αλλά και εκείνη τον απέρριψε.[4]
Γάμος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τον Αύγουστο του 1824 ο πρίγκιπας Σεργκέι Γκριγκόριεβιτς Βολκόνσκυ, ο οποίος ήταν μεγαλύτερος από εκείνη, της έκανε πρόταση γάμου μέσω του Μιχαήλ Φιοντόροβιτς Ορλόφ, συζύγου της μεγαλύτερης αδελφής της, Εκατερίνα. Εκείνη την εποχή, η οικογένεια Μπολκόσνκυ βρισκόταν σε κακή οικονομική κατάσταση· δεν είναι σίγουρο εάν η Μαρία δέχτηκε έπειτα από δική της απόφαση ή παρότρυνση του πατέρα της. Το 1825 σε ηλικία δεκαοκτώ ετών η Μαρία παντρεύτηκε το Βολκόνσκυ στο Κίεβο. Πέρασαν το μήνα του μέλιτος στο Γκουρζούφ της Κριμαίας. Αρχικά, η σχέση τους ήταν δύσκολη. Σύντομα, η Μαρία έμεινε έγκυος αλλά αρρώστησε και ταξίδεψε με τη μητέρα της και την αδελφή της, Σοφία, στην Οδησσό, ενώ ο Βολκόνσκυ πήρε τη σύζυγό του και την αδελφή της στην Ουμάν, αλλά ο ίδιος ταξίδεψε για το Τουλτσίν, όπου βρισκόταν το 2ο επιτελείο στρατού.
Δεκεμβριανή Εξέγερση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μία ημέρα πριν το ξέσπασμα της Δεκεμβριανής Εξέγερσης, ο συνταγματάρχης Πάβελ Ιβάνοβιτς Πέστελ συνελήφθη. Στα τέλη του Δεκεμβρίου ο Βολκόνσκυ ενημέρωσε τη Μαρία για το γεγονός χωρίς να της πει για την εξέγερση και έφυγε χωρίς να δώσει εξήγηση. Στις 2 Ιανουαρίου 1826 γέννησε το γιο της, Νικολάι, μετά από δύσκολο τοκετό που την καθήλωσε στο κρεβάτι για δύο μήνες. Σε εκείνο το διάστημα, η οικογένειά της δεν της αποκάλυψε τη σύλληψη του συζύγου της και της έλεγαν ότι βρίσκεται στη Μολδαβία.
Όταν ανέρρωσε και έμαθε ότι κρατείτο στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη, τον επισκέφθηκε παίρνοντας μαζί το νεογέννητο γιο τους, τον οποίο άφησε στη θεία της στη Μπέλαγια Τσέρκοβ (νυν Μπίλα Τσερκβα της Ουκρανίας). Κατάφερε να τον επισκεφθεί μετά από παρέμβαση του αδελφού της, Αλεξάντρ, που είχε πάρει γράμματα του Βολκόνσκυ προς τη Μαρία για να μην ενοχοποιηθεί και αφού του είχε πει να της αναφέρει όσα λιγότερα μπορούσε λόγω της κατάστασής της. Όταν συναντήθηκαν, ο Βολκόνσκυ την προέτρεψε να γυρίσει πίσω στο γιο τους. Γύρισε στη Μπίλα Τσέρκβα περιμένοντας νέα από την υπόθεση. Τελικά ο Μπολκόνσκυ δεν εκτελέστηκε, αλλά η ποινή του ήταν εξορία στη Σιβηρία. Εκείνο το διάστημα οι συγγενείς του προσπαθούσαν να πείσουν τη Μαρία να τον ακολουθήσει, ενώ οι δικοί της και κυρίως ο αδελφός της, Αλεξάντρ, προσπαθούσε το αντίθετο.
Ζωή στη Σιβηρία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Εντέλει, η Μαρία τον ακολούθησε στην εξορία παίρνοντας μαζί της δέματα από συγγενείς άλλων καταδικασμένων συγγενών. Έφτασε στο Ιρκούτσκ στις 21 Ιανουαρίου 1827. Έμεινε σε διαμέρισμα στην πόλη και υπέγραψε τους όρους που έπρεπε να δεχτούν οι σύζυγοι καταδικασμένων Δεκεμβριστών: έχανε όποιον τίτλο είχε, τα παιδιά που θα αποκτούσε εκεί θα καταγράφονταν ως χωρικοί της Σιβηρίας και της απαγορευόταν να μεταφέρει τιμαλφή ή μεγάλα χρηματικά ποσά καθώς και να έχει δουλοπάροικους. Έλαβε την άδεια να ταξιδέψει στο ορυχείο Μπλαγκοντάτσκυ που βρισκόταν ο Βολκόνσκυ και εγκαταστάθηκε σε καλύβα. Μαζί με την πριγκίπισσα Τρουμπέτσκαγια, σύζυγο άλλου Δεκεμβριστή, έκαναν χειρωνακτικές εργασίες και ανέλαβαν την αλληλογραφία των καταδίκων. Επισκεπτόταν τον άρρωστο Βολκόνσκυ δυο φορές την εβδομάδα και ήθελε να επανενωθεί με το γιο τους, αλλά οι συγγενείς της δεν τον άφησαν. Το Μάρτιο του 1828 έμαθε για το θάνατο του μικρού Νικολάι δύο μήνες νωρίτερα και στην απελπισία της ζήτησε να μπει στη φυλακή μαζί με το σύζυγό της. Το 1829 έπειτα από άδεια του Τσάρου, οι κατάδικοι και οι σύζυγοι μπορούσαν να μείνουν μαζί εάν υπήρχε χώρος στα κελιά έτσι η Μαρία και ο Σεργκέι έμειναν ξανά μαζί. Λίγους μήνες μετά ο πατέρας της Μαρία πέθανε.
Τον Ιούλιο του 1830 γέννησε μια κόρη, τη Σοφία, που πέθανε την ίδια μέρα. Το ίδιο διάστημα, ολοκληρώθηκε η νέα φυλακή των Δεκεμβριστών στο Περτρόβσκ και η Μαρία απέκτησε ένα σπίτι στην πόλη και λίγους μήνες μετά έζησε ξανά με το Σεργκέι. Το 1832 γέννησε το τρίτο της παιδί, το Μιχαήλ, και το 1834 το τέταρτο, τη Γιελένα. Λίγο αργότερα, ο Βολκόνσκυ έλαβε άδεια να μείνει σε δική του κατοικία, αλλά λόγω της κακής του υγείας η οικογένεια μπόρεσε να ταξιδέψει σε λουτρόπολη. Όταν επέστρεψαν, η Μαρία ζήτησε να μείνουν κοντά σε γιατρό, αλλά αυτό έγινε μετά από πολλούς μήνες. Παρότι δεν είχαν πολλά χρήματα, κατάφεραν να δώσουν στα παιδιά τους καλή εκπαίδευση. Το 1842 ο τσάρος Νικόλαος επέτρεψε στα παιδιά κάποιων καταδίκων, όπως και του Βολκόνσκυ, να σπουδάσουν σε σχολεία της αυτοκρατορίας εάν αποποιούνταν τα επώνυμά τους, αλλά ο Βολκόνσκυ και η Μαρία αρνήθηκαν, καθώς επίσης δεν ήθελαν να τα αποχωριστούν. Η σχέση, όμως, των δύο συζύγων είχε αρχίσει να αλλάζει, ειδικά λόγω της στενής σχέσης της Μαρία με το Δεκεμβριστή Αλεξάντρ Πότζιο.
Το 1845 έλαβε την άδεια να μετακομίσει στο Ιρκούτσκ με τα παιδιά της. Έμεινε γνωστή ως «Πριγκίπισσα της Σιβηρίας», ίδρυσε ένα τοπικό νοσοκομείο και άνοιξε μια αίθουσα συναυλιών, επιπρόσθετα από την φιλοξενία ανθρώπων της μουσικής και του πολιτισμού στο σπίτι της. Στο Ιρκούτσκ, η Μαρία διέθετε ένα αρχοντικό από μπλε και λευκό ξύλο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1840 η υγεία της επιδεινώθηκε και δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι. Το 1850 η Μαρία και ο Σεργκέι διαφώνησαν σοβαρά για την επιθυμία της κόρης τους να παντρευτεί έναν αξιωματικό Μολχάνοφ λόγω του σκιώδους χαρακτήρα του, αλλά τελικά ο γάμος έγινε.
Επιστροφή και τελευταία χρόνια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Όταν ο Αλέξανδρος Β΄ διαδέχθηκε το θρόνο (1855), η Μαρία του έγραψε ζητώντας την άδεια να ταξιδέψει στη Μόσχα για ιατρική φροντίδα, την οποία έλαβε. Το 1856 ο Βολκόνσκυ έφυγε από τη Σιβηρία και επανενώθηκε με την οικογένειά του στη Μόσχα. Η Μαρία είχε αναλάβει τη φροντίδα του ημιπαράλυτου γαμπρού της μαζί με την κόρη της, Γιελένα. Ο Μολχάνοφ πέθανε το Σεπτέμβριο του 1857 και την άνοιξη του 1858 η Μαρία και η Γιελένα πήγαν στο εξωτερικό για να κάνουν θεραπεία στα λουτρά. Εκεί, η Γιελένα ξαναπαντρεύτηκε το Νικολάι Αρκάντιεβιτς Κοτσουμπέυ, ένα Ρώσο διπλωμάτη. Λίγο αργότερα, ο Βολκόνσκυ έλαβε άδεια να ταξιδέψει στο εξωτερικό για ιατρική φροντίδα και βρήκε τους δικούς του στη Νίκαια. Μετά, ταξίδεψαν στη Ρώμη, όπου ο γιος τους, Μιχαήλ, αρραβωνιάστηκε· παντρεύτηκε το 1859 στη Γενεύη. Έπειτα, η Μαρία και ο Σεργκέι επέστρεψαν με την κόρη τους και το σύζυγό της στο κτήμα του στο Βορόνκι της Ουκρανίας. Σύντομα, η κόρη τους γέννησε ένα γιο.
Η υγεία της Μαρία και του Σεργκέι επιδεινωνόταν ταχέως. Μετά από ταξίδια στο Βισύ, το Παρίσι και τη Γενεύη η Μαρία επέστρεψε στο Βορόνκι. Όταν ο εγγονός της πέθανε ξαφνικά το 1861 η Μαρία έπαθε σοκ, από το οποίο δεν συνήλθε. Εκείνη την περίδο ο Σεργκέι βρισκόταν στο Φάλλε της Εσθονίας, έτσι δεν μπόρσε να την αποχαιρετίσει. Η Μαρία απεβίωσε από καρδιακά προβλήματα το 1863 σε ηλικία 59 ετών στο Βορόνκι, όπου και ενταφιάστηκε. Έπειτα από το θάνατο της συζύγου του, ο Σεργκέι έμεινε παράλυτος. Πέθανε δυο χρόνια μετά σε ηλικία 76 ετών και ενταφιάστηκε δίπλα της.
Υστεροφημία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι σημειώσεις που άφησε η Μαρία κατά την εξορία έγιναν η βάση για τα απομνημονεύματά της. Το 1922 αποδείχθηκε ότι η Βολκόνσκαγια αποτέλεσε το αντικείμενο έξι ποιημάτων από τον Πούσκιν (γραμμένα το 1820, το 1822, το 1824, το 1825, το 1828 και το 1829).[5] Ο Πούσκιν αφιέρωσε επίσης μερικές γραμμές για τον ξαφνικό θάνατο του μικρού γιου της, Νικολάι.[6] Ωστόσο, ο συγγραφέας Μιχαήλ Οσίποβιτς Γκερσένζον αντέκρουσε την άποψη ότι ο Πούσκιν ήταν ερωτευμένος με τη Μαρία.[7] Το Σεπτέμβριο του 2001 φωτογραφίες της οικογένειας Βόλκονσκυ παραδόθηκαν τελετουργικά στο Ρωσικό Κρατικό Ιστορικό Μουσείο από την Έλενα Τσικονιάνι, απόγονο της Μαρία Βολκόνσκαγια.
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι Βολκόνσκυ είχαν τέσσερα παιδιά, από τα οποία δύο πέθαναν σε νεαρή ηλικία:
- Νικολάι (1826 - 1828).
- Σοφία (1 Ιουλίου 1830), πέθανε την ημέρα της γέννησής της.
- Μιχαήλ (1832 - 1909), παντρεύτηκε τη Γιελιζαβέτα Γκριγκόριεβνα Βολκόνσκαγια.
- Γιελένα (1835 - 1916), παντρεύτηκε πρώτα το Ντ. Μολχάνοφ και έπειτα το Νικολάι Αρκάντιεβιτς Κοτσουμπέυ.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ https://www.encyclopedia.com/women/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/volkonskaya-maria-1805-1863
- ↑ Chereisky L. A. Volkonskaya M. N. // Chereisky L. A. Pushkin and his circle / USSR Academy of Sciences. Literary and Language Department. Pushkin. Commission. Responsible. editor V. E. Vatsuro. — 2nd ed., supplemented and revised. — L.: Science. Leningrad Department, 1989. — P. 49
- ↑ Filin M. Maria Volkonskaya: Pushkin's "Hidden Love" .- M .: Molodaya Gvardiya, 2006.- P.366.- (The Lives of Remarkable People).- ISBN 5-235-02899-6 .
- ↑ Filin, 2006 , pp. 44–45
- ↑ Eugene Onegin, translated by DOUGLAS HOFSTADTER New York Times
- ↑ Б. М.Соколов. Мария Волконская и Пушкин, 1922
- ↑ Brian Horowitz. The myth of A.S. Pushkin in Russia's Silver Age, Northwestern University Press, 1996, pp. 1-2