Μανουέλ Μπελγράνο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μανουέλ Μπελγράνο
Manuel Belgrano.JPG
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση3  Ιουνίου 1770[1][2][3]
Μπουένος Άιρες[4]
Θάνατος20  Ιουνίου 1820[1][2][3]
Μπουένος Άιρες[5]
Αιτία θανάτουοίδημα
Τόπος ταφήςSanto Domingo convent
Χώρα πολιτογράφησηςΑργεντινή
Θρησκείαpolitical Catholicism
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙσπανικά[6]
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα[7][8]
Πανεπιστήμιο του Βαγιαδολίδ[9][10]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταδικηγόρος[11]
δημοσιογράφος
οικονομολόγος
πολιτικός
στρατιωτικός
νομικός
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαCarlotism
Οικογένεια
ΤέκναPedro Rosas y Belgrano
ΑδέλφιαFrancisco Belgrano
Joaquín Belgrano
ΣυγγενείςManuel Belgrano Cabral (ανιψιός)
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςστρατηγός και στρατιώτης
Πόλεμοι/μάχεςΠόλεμος της Ανεξαρτησίας της Αργεντινής και Paraguay campaign
Υπογραφή
Firma Manuel Belgrano.svg
Θυρεός
Coat of Arms of Belgrano.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Μανουέλ Χοσέ Χοακίν ντελ Κορασόν ντε Χεσούς Μπελγράνο ι Γκονσάλες (Manuel José Joaquín del Corazón de Jesús Belgrano y González, 3 Ιουνίου 1770 – 20 Ιουνίου 1820), συνήθως αναφερόμενος ως Μανουέλ Μπελγράνο (Manuel Belgrano, Ισπανική προφορά: mãˈnwel βelˈɣɾano), ήταν Αργεντινός δημόσιος υπάλληλος, οικονομολόγος, δικηγόρος, πολιτικός, δημοσιογράφος και στρατιωτικός ηγέτης. Πήρε μέρος στους Πολέμους της Ανεξαρτησίας της Αργεντινής και δημιούργησε τη Σημαία της Αργεντινής. Θεωρείται ως ένας από τους κύριους Ιδρυτές Πατέρες της χώρας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπελγράνο γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες, το τέταρτο παιδί του Ιταλού επιχειρηματία Ντομίγκο Μπελγράνο ι Πέρι και της Μαρία Χοσέφα Γκονσάλες Κασέρο. Ήρθε σε επαφή με τις ιδέες της Εποχής του Διαφωτισμού ενώ ήταν στο πανεπιστήμιο στην Ισπανία την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης. Μετά την επιστροφή του στην Αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα, όπου έγινε αξιόλογο μέλος του πληθυσμού των κριόλο του Μπουένος Άιρες, προσπάθησε να προωθήσει μερικά από τα νέα πολιτικά και οικονομικά ιδανικά, αλλά βρήκε σθεναρή αντίσταση από τους τοπικούς πενινσουλάρες. Αυτή η απόρριψη τον οδήγησε να εργαστεί για μεγαλύτερη αυτονομία της χώρας του από το ισπανικό αποικιακό καθεστώς. Στην αρχή, προώθησε ανεπιτυχώς τις φιλοδοξίες της Καρλότα Χοακίνα να γίνει αντιβασιλέας ηγεμόνας της Αντιβασιλείας κατά την περίοδο που ο Ισπανός Βασιλιάς Φερδινάνδος Ζ΄ ήταν φυλακισμένος κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Χερσονήσου (1807-1814). Υποστήριξε την επανάσταση του Μάη, η οποία αφαίρεσε τον αντιβασιλέα Μπαλτάσαρ Ιδάλγο ντε Κισνέρος από την εξουσία στις 25 Μαΐου 1810. Εξελέγη ως μέλος με δικαίωμα ψήφου της Πριμέρα Χούντα που ανέλαβε την εξουσία μετά την ανατροπή.

Ως εκπρόσωπος της Χούντας, ηγήθηκε της ατυχούς εκστρατείας στην Παραγουάη. Τα στρατεύματα του Μπελγράνο ηττήθηκαν από τον Μπερνάρδο ντε Βελάσκο στις μάχες του Παραγουαρί και του Τακουαρί. Αν και ο στρατός του ηττήθηκε, η στρατιωτική εκστρατεία ξεκίνησε την αλυσίδα των γεγονότων που οδήγησαν στην Ανεξαρτησία της Παραγουάης τον Μάιο του 1811. Υποχώρησε στην περιοχή του Ροσάριο, για να το οχυρώσει ενάντια σε μια πιθανή βασιλική επίθεση από την ανατολική ζώνη του ποταμού Ουρουγουάη. Ενώ ήταν εκεί, δημιούργησε τη σημαία της Αργεντινής . Η Πρώτη Τριανδρία δεν ενέκρινε τη σημαία, αλλά λόγω αργών επικοινωνιών, ο Μπελγράνο το έμαθε πολλές εβδομάδες αργότερα, ενώ ενίσχυε τον Στρατό του Βορρά στο Χουχούι. Εκεί, γνωρίζοντας ότι βρισκόταν σε στρατηγικά μειονεκτική θέση έναντι των βασιλικών στρατών που προέρχονταν από το Άνω Περού, ο Μπελγράνο διέταξε την Έξοδο του Χουχούι, η οποία εκκένωσε ολόκληρο τον πληθυσμό της επαρχίας Χουχούι στο Σαν Μιγκέλ ντε Τουκουμάν. Η αντεπίθεσή του στη Μάχη του Τουκουμάν ήταν κύρια στρατηγική νίκη και σύντομα ακολουθήθηκε από μια πλήρη νίκη επί του βασιλικού στρατού του Πίο Τριστάν στη Μάχη της Σάλτα. Ωστόσο, οι βαθύτερες εισβολές του στο Άνω Περού τελείωσαν με τις ήττες του Βιλκαπούγιο και του Αγιοχούμα, οδηγώντας τη δεύτερη Τριανδρία να διατάξει την αντικατάστασή του ως Διοικητής του Στρατού του Βορρά από τον πρόσφατα αφιχθέντα Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν. Μέχρι τότε, η Συνέλευση του Έτους XIII είχε εγκρίνει τη χρήση της σημαίας του Μπελγράνο ως εθνικής πολεμικής σημαίας.

Στη συνέχεια, ο Μπελγράνο πήγε σε διπλωματική αποστολή στην Ευρώπη μαζί με τον Μπερναρδίνο Ριβαδάβια για να ζητήσει υποστήριξη για την επαναστατική κυβέρνηση. Επέστρεψε εγκαίρως για να λάβει μέρος στο Συνέδριο του Τουκουμάν, το οποίο κήρυξε την Ανεξαρτησία της Αργεντινής (1816). Προώθησε το σχέδιο Ίνκας για τη δημιουργία συνταγματικής μοναρχίας με αρχηγό κράτους έναν απόγονο των Ίνκας. Αυτή η πρόταση είχε την υποστήριξη του Σαν Μαρτίν, του Μαρτίν Μιγέλ δε Γουέμες και πολλών επαρχιακών αντιπροσώπων, αλλά απορρίφθηκε από τους αντιπροσώπους του Μπουένος Άιρες. Το Κογκρέσο του Τουκουμάν ενέκρινε τη χρήση της σημαίας του ως εθνικής σημαίας. Μετά από αυτό, ο Μπελγράνο ανέλαβε και πάλι τη διοίκηση του Στρατού του Βορρά, αλλά η αποστολή του περιοριζόταν στην προστασία του Σαν Μιγκέλ ντε Τουκουμάν από τις βασιλικές προελάσεις, ενώ ο Σαν Μαρτίν προετοίμαζε τον Στρατό των Άνδεων για μια εναλλακτική επίθεση στις Άνδεις. Όταν το Μπουένος Άιρες επρόκειτο να εισβληθεί από τον Χοσέ Γερβάσιο Αρτίγας και τον Εστανισλάο Λόπες, μετακίνησε τον στρατό προς τα νότια, αλλά τα στρατεύματά του εξεγέρθηκαν τον Ιανουάριο του 1820. Ο Μπελγράνο πέθανε από υδρωπικία στις 20 Ιουνίου 1820. Τα τελευταία του λόγια φέρεται να ήταν: "Άι, Πάτρια μια!" (Ω, χώρα μου!).

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12130353n. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 (Αγγλικά) SNAC. w6t17b9f. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 13  Δεκεμβρίου 2014.
  5. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  6. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12130353n. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  7. www.elhistoriador.com.ar/manuel-belgrano-cronologia/.
  8. www.diariodecuyo.com.ar/columnasdeopinion/Manuel-Belgrano-y-su-vida-dedicada-a-la-libertad-de-la-Patria-20190618-0094.html.
  9. www.argentina.gob.ar/noticias/20-de-junio-paso-la-inmortalidad-del-general-manuel-belgrano.
  10. p3.usal.edu.ar/index.php/aequitasvirtual/article/view/2385/2965.
  11. «Manuel Belgrano, un legado de unión y futuro».