Μαμελούκοι Μπαχρί
Οι Μαμελούκοι Μπαχρί (αραβ.: المماليك البحرية), μερικές φορές αναφέρεται ως δυναστεία των Μπαχρί, [1] [2] ήταν οι ηγεμόνες τού σουλτανάτου των Μαμελούκων τής Αιγύπτου από το 1250 έως το 1382, που διαδέχθηκαν τη δυναστεία των Αγιουβιδών. Τα μέλη τής άρχουσας τάξης των Μαμελούκων αγοράστηκαν ως σκλάβοι (μαμελούκοι) και απελευθερώθηκαν, με τον πιο ισχυρό ανάμεσά τους να αναλαμβάνει τον ρόλο τού σουλτάνου στο Κάιρο. [3] Ενώ αρκετοί σουλτάνοι Μαμελούκων Μπαχρί προσπάθησαν να εγκαθιδρύσουν κληρονομικές δυναστείες μέσω των γιων τους, αυτές οι προσπάθειες τελικά απέτυχαν, με τον ρόλο τού σουλτάνου συχνά να περνάει σε έναν άλλο ισχυρό Μαμελούκο. [3]
Οι Μαμελούκοι Μπαχρί ήταν κυρίως Κιπτσάκοι Τούρκοι στην καταγωγή. [3] [4] Δεκατέσσερις από τους δεκαοκτώ σουλτάνους μεταξύ 1279 και 1390 ανήκαν στον Οίκο τού Καλαβουνί. Μετά το 1382/1390, τους διαδέχθηκε ένα δεύτερο καθεστώς Μαμελούκων, οι Μαμελούκοι Μπουρτζί, οι οποίοι ήταν σε μεγάλο βαθμό Κιρκασιακής καταγωγής. [5] Το όνομα Μπαχρί ή Μπαχρίγια σημαίνει «τού ποταμού», αναφερόμενο στην τοποθεσία των αρχικών στρατώνων τους στο νησί Ρόντα στον Νείλο (Νahr al-Nil) στο Κάιρο, [α] στην ακρόπολη τού Αλ-Ρόντα, η οποία κτίστηκε από τον Αγιουβίδη σουλτάνο ας-Σαλίχ Αγιούμπ. [β]
Ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι Μαμελούκοι σχημάτισαν μία από τις πιο ισχυρές και πλουσιότερες αυτοκρατορίες τής εποχής, που διήρκεσε από το 1250 έως το 1517 στην Αίγυπτο, τη Βόρεια Αφρική και την Εγγύς Ανατολή - Λεβάντε.
Ανάπτυξη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1250, όταν απεβίωσε ο Αγιουβίδης σουλτάνος ας-Σαλίχ Αγιούμπ, οι Μαμελούκοι που είχε ως σκλάβους, δολοφόνησαν τον γιο και κληρονόμο του αλ-Μουαζάμ Τουρανσάχ, και η Σατζάρ αλ-Ντουρ, χήρα τού ας-Σαλίχ, έγινε σουλτάνα τής Αιγύπτου. Παντρεύτηκε τον αταμπέη (αρχιστράτηγο) εμίρη Αϊμπάκ και παραιτήθηκε, με τον Αϊμπάκ να γίνεται σουλτάνος. Αυτός κυβέρνησε από το 1250 έως το 1257. [γ]
Οι Μαμελούκοι εδραίωσαν την εξουσία τους σε δέκα χρόνια, και τελικά εγκαθίδρυσαν τη δυναστεία των Μπαχρί. Έμμεσα βοηθήθηκαν από την λεηλασία τής Βαγδάτης από τους Μογγόλους το 1258, η οποία ουσιαστικά κατέστρεψε το χαλιφάτο των Αββασιδών. Ως αποτέλεσμα, το Κάιρο απέκτησε μεγαλύτερη εξέχουσα θέση, και παρέμεινε έκτοτε πρωτεύουσα των Μαμελούκων.
Οι Μαμελούκοι ήταν ισχυροί ιππικοί πολεμιστές, που συνδύασαν τις πρακτικές των τουρκικών λαών τής στέπας από τους οποίους προέρχονταν, με την οργανωτική και τεχνολογική πολυπλοκότητα και ιππική δεινότητα των Αράβων. Το 1260 οι Μαμελούκοι νίκησαν έναν μογγολικό στρατό στη μάχη τού Άιν Τζαλούτ στο σημερινό Ισραήλ, και τελικά ανάγκασαν τους εισβολείς να υποχωρήσουν στην περιοχή τού σύγχρονου Ιράκ. Η ήττα των Μογγόλων από τους Μαμελούκους ενίσχυσε τη θέση των Μαμελούκων στη νότια λεκάνη τής Μεσογείου. [δ] Ο Μπαϊμπάρς, ένας από τους ηγέτες στη μάχη, έγινε ο νέος σουλτάνος μετά τη δολοφονία τού σουλτάνου Κουτούζ στο δρόμο τής επιστροφής. [ε]
Το 1250 ο Μπαϊμπάρς ήταν ένας από τους Μαμελούκους διοικητές που υπερασπίστηκαν τη Μανσούρα, εναντίον των Σταυροφόρων ιπποτών τού Λουδοβίκου Θ΄ τής Γαλλίας, ο οποίος αργότερα ηττήθηκε οριστικά, αιχμαλωτίστηκε στη μάχη τού Φαρισκούρ και εξαγοράστηκε. Ο Μπαϊμπάρς είχε επίσης συμμετάσχει στην κατάληψη τής Αιγύπτου από τους Μαμελούκους. Το 1261, όταν έγινε σουλτάνος, ίδρυσε ένα χαλιφάτο-μαριονέτα των Αββασιδών στο Κάιρο, [ζ] και οι Μαμελούκοι πολέμησαν τα απομεινάρια των Σταυροφορικών κρατών στην Παλαιστίνη, μέχρι που τελικά κατέλαβαν την Άκρα το 1291. [η]
Τάταροι και Μογγόλοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πολλοί Τάταροι εγκαταστάθηκαν στην Αίγυπτο και προσλήφθηκαν από τον Μπαϊμπάρ. [θ] Νίκησε τους Μογγόλους στη μάχη τού Ελμπιστάν και έστειλε τον Αββασίδη χαλίφη με μόνο 250 άνδρες να προσπαθήσουν να ανακαταλάβουν τη Βαγδάτη, αλλά δεν τα κατάφερε. Το 1266 κατέστρεψε την Αρμενία τής Κιλικίας, και το 1268 ανακατέλαβε την Αντιόχεια από τους Σταυροφόρους. [ι] Επιπλέον, πολέμησε τους Σελτζούκους, [κ] και τους Ασασίνους. Επέκτεινε επίσης τη μουσουλμανική εξουσία στη Νουβία[16] για πρώτη φορά, πριν από το τέλος του το 1277.
Ο σουλτάνος Καλαβούν νίκησε μία εξέγερση στη Συρία με επικεφαλής τον Σουνκούρ αλ-Ασκάρ το 1280, [λ] και επίσης νίκησε μία άλλη μογγολική εισβολή το 1281 με επικεφαλής τον Αμπακά έξω από τη Χομς. Αφού πέρασε η μογγολική απειλή, ανακατέλαβε και άλωσε την Τρίπολη από τους Σταυροφόρους το 1289. Ο γιος τού Χαλίλ πολιόρκησε και κατέλαβε την Άκρα, την τελευταία πόλη των Σταυροφόρων, το 1291.
Οι Μογγόλοι ανανέωσαν την εισβολή τους το 1299, αλλά ηττήθηκαν ξανά το 1303 στη Μάχη τού Σακχάμπ. Οι Αιγύπτιοι Μαμελούκοι σουλτάνοι συνήψαν σχέσεις με τη Χρυσή Ορδή, η οποία ασπάστηκε το Ισλάμ [μ], και σύναψε συνθήκη ειρήνης με τους Μογγόλους το 1322.
Ο σουλτάνος Αλ-Νασίρ Μουχαμάντ παντρεύτηκε μία Μογγόλο πριγκίπισσα το 1319. Οι διπλωματικές του σχέσεις ήταν πιο εκτεταμένες από κάθε προηγούμενου σουλτάνου, και περιλάμβαναν Βούλγαρους, Ινδούς και Αβησσυνούς ηγεμόνες, καθώς και τον πάπα, τον βασιλιά τής Αραγωνίας και τον βασιλιά τής Γαλλίας. Ο Αλ-Νασίρ Μουχαμάντ οργάνωσε την εκ νέου διάνοιξη ενός καναλιού το 1311, που συνέδεε την Αλεξάνδρεια με τον Νείλο. Απεβίωσε το 1341.
Η πτώση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι συνεχείς αλλαγές σουλτάνων που ακολούθησαν, οδήγησαν σε μεγάλη αναταραχή στις επαρχίες. Εν τω μεταξύ το 1349 η Αίγυπτος, και το Λεβάντε γενικότερα, επλήγησαν από την Επιδημία Πανώλης, η οποία λέγεται ότι σκότωσε πολλούς κατοίκους. [ν]
Το 1382, ο τελευταίος Μπαχρί σουλτάνος Χατζί Β΄ εκθρονίστηκε, και το σουλτανάτο ανέλαβε ο Κιρκάσιος εμίρης Μπαρκούκ. Εκδιώχθηκε το 1389, αλλά επέστρεψε στην εξουσία το 1390, εγκαινιάζοντας μία εποχή, όπου το σουλτανάτο ελέγχονταν από τους Μαμελούκους Μπουρτζί.
Στρατιωτική οργάνωση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σε γενικό επίπεδο, ο στρατός κατά τη διάρκεια τής δυναστείας Μπαχρί μπορεί να χωριστεί σε διάφορες πτυχές:
- Μαμελούκοι: Ο πυρήνας τόσο τής πολιτικής, όσο και τής στρατιωτικής βάσης, αυτοί οι σκλάβοι στρατιώτες διαιρούνταν περαιτέρω σε Χασακί (συγκρίσιμοι με την αυτοκρατορική φρουρά), Βασιλικούς Μαμελούκους (Μαμελούκοι υπό την άμεση διοίκηση τού σουλτάνου) και τακτικούς Μαμελούκους (συνήθως ανατεθειμένοι σε τοπικούς εμίρηδες).
- Αλ-Χαλκά: Αυτές οι κυρίως ελεύθερες επαγγελματικές δυνάμεις βρίσκονταν επίσης απευθείας υπό τη διοίκηση τού σουλτάνου.
- Ουαφιντίγια: Τούρκοι και Μογγόλοι που μετανάστευσαν στα σύνορα τής δυναστείας μετά την εισβολή των Μογγόλων, στους οποίους συνήθως χορηγούνταν γη, σε αντάλλαγμα για στρατιωτική θητεία· ήταν ένοπλες δυνάμεις με μεγάλη αναγνώριση.
- Άλλα σώματα: Κυρίως φυλές Βεδουίνων, και σε διαφορετικές περιπτώσεις ποικίλες ομάδες Τουρκομάνων και άλλων εγκατεστημένων Αράβων.
Λίστα Σουλτάνων Μπαχρί
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Regnal name(s) | Personal name | Reign |
|---|---|---|
| al-Malikah Ismat ad-Din Umm-Khalil الملکہ عصمہ الدین أم خلیل |
Σατζάρ αλ-Ντουρ (σουλτάνα) شجر الدر |
1250–1250 |
| al-Malik al-Mu'izz Izz al-Din Aybak al-Jawshangir al-Turkmani al-Salihi الملک المعز عز الدین أیبک الترکمانی الجاشنکیر الصالحی |
Ιζ-αντ-Ντιν Αϋμπάκ عز الدین أیبک |
1250–1257 |
| Sultan Al-Ashraf سلطان الاشرف |
Μουζαφάρ-αντ-Ντιν Μουσά مظفر الدین موسی |
1250–1252[ξ] |
| Sultan Al-Mansur سلطان المنصور |
Νουρ αντ-Ντιν Αλί نور الدین علی |
1257–1259 |
| Sultan Al-Muzaffar سلطان المظفر |
Σαΰφ αντ-Ντιν Κουτούζ سیف الدین قطز |
1259–1260 |
| Sultan Abul-Futuh – سلطان ابو الفتوح Al-Zahir - الظاہر Al-Bunduqdari - البندقداری |
Ρουκν-αντ-Ντιν Μπαϊμπάρς Α΄ رکن الدین بیبرس |
1260–1277 |
| Sultan Al-Sa'id Nasir-ad-Din سلطان السعید ناصر الدین |
Μουχαμάντ Μπαρακά Χαν محمد برکہ خان |
1277–1279 |
| σουλτάν Αλ-Αντίλ سلطان العادل |
Μπαντρ-αλ-Ντιν Σολαμίς بدر الدین سُلامش |
1279 |
| AΑλ-Μανσούρ – المنصور Al-Alfi - الالفی As-Salehi - الصالحی |
Σαΰφ-αντ-Ντιν Καλαβούν سیف الدین قلاوون |
1279–1290 |
| Sultan Al-Ashraf سلطان الاشرف |
Σαλάχ-αντ-Ντιν Χαλίλ صلاح الدین خلیل |
1290–1293 |
| Al-Nasir الناصر |
Νασίρ-αντ-Ντιν Μουχαμάντ ناصر الدین محمد |
1293–1294 (first reign) |
| Al-Adil Al-Turki Al-Mughli العادل الترکی المغلی |
Ζαΰν-αντ-Ντιν Κιτμπουγκά زین الدین کتبغا |
1294–1297 |
| Al-Mansur المنصور |
Χουσάμ-αντ-Ντιν Λαχίν حسام الدین لاچین |
1297–1299 |
| Al-Nasir الناصر |
Νασίρ-αντ-Ντιν Μουχαμάντ ناصر الدین محمد |
1299–1309 (Second reign) |
| Sultan Al-Muzaffar Al-Jashankir سلطان المظفرالجاشنکیر |
Ρουκ-αντ-Ντιν Μπαϊμπάρς Β΄ رکن الدین بیبرس |
1309 |
| Al-Nasir الناصر |
Νασίρ-αντ-Ντιν Μουχαμάντ ناصر الدین محمد |
1309–1340 (Third reign) |
| Al-Mansur المنصور |
Σαΰφ-αντ-Ντιν Αμπού-Μπακρ سیف الدین أبو بکر |
1340–1341 |
| Al-Ashraf الأشرف |
Αλά-αντ-Ντιν Κουτζούκ علاء الدین کجک |
1341–1342 |
| Sultan Al-Nasir سلطان الناصر |
Σιχάμπ-αντ-Ντιν Αχμάντ شھاب الدین أحمد |
1342 |
| Sultan As-Saleh سلطان الصالح |
Iμάντ-αντ-Ντιν Ισμαΐλ عماد الدین إسماعیل |
1342–1345 |
| Sultan Al-Kamil سلطان الکامل |
Σαΰφ-αντ-Ντιν Σαμπάν Α΄ سیف الدین شعبان اول |
1345–1346 |
| Sultan Al-Muzaffar <سلطان المظفر |
Σαΰφ-αντ-Ντιν Χατζί Α΄ سیف الدین حاجی اول |
1346–1347 |
| Al-Nasir Abu Al-Ma'ali الناصر أبو المعالی |
Μπαντρ-αντ-Ντιν Αλ-Χασάν] بدر الدین الحسن |
1347–1351 (first reign) |
| Sultan As-Saleh سلطان الصالح |
Σαλάχ-αντ-Ντιν μπιν Μουχαμάντ صلاح الدین بن محمد |
1351–1354 |
| Al-Nasir Abu Al-Ma'ali Nasir-ad-Din الناصر أبو المعالی ناصر الدین |
Μπαντρ-αντ-Ντιν Αλ-Χασάν بدر الدین الحسن |
1354–1361 (second reign) |
| Al-Mansur المنصور |
Σαλάχ-αντ-Ντιν-Μουχαμάντ صلاح الدین محمد |
1361–1363 |
| Al-Ashraf Abu Al-Ma'ali الأشرف أبو المعالی |
Ζαΰντ-αντ-Ντιν Σαμπάν Β΄ زین الدین شعبان ثانی |
1363–1376 |
| Al-Mansur المنصور |
Αλά-αντ-Ντιν Αλί علاء الدین علی |
1376–1382 |
| Sultan As-Saleh سلطان الصالح |
Σαλάχ-αντ-Ντιν Χατζί Β΄ صلاح الدین حاجی ثانی |
1382 (first reign) |
| Al-Zahir الظاہر |
Σαΰφ-αντ-Ντιν Μπαρκούκ سیف الدین برقوق |
1382–1389[ο] |
| Sultan As-Saleh سلطان الصالح المظفر المنصور |
Σαλάχ-αντ-Ντιν Χατζί Β΄ صلاح الدین حاجی ثانی |
1389 (second reign) |
Μετά τον Ας-Σαλέχ, η δυναστεία Μπουρτζί ανέλαβε το σουλτανάτο των Μαμελούκων υπό τον Σαΐφ-αντ-Ντιν Μπαρκούκ το 1389–90.
Γενεαλογία Δυναστείας Μπαχρί
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Καλαβούν σουλτάνος της Αιγύπτου ΟΙΚΟΣ ΚΑΛΑΒΟΥΝΙ | Μπαϊμπάρς σουλτάνος της Αιγύπτου ΟΙΚΟΣ ΖΑΧΙΡΙ ∞ (κόρη Μπαρακά Χαν εμίρη των Χωρεσμίων) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 1.Μπαγιάντ 2.Ναργίς 6.Αρντού η Τατάρα | 7.Κουντά η Τατάρα 8.Κουτλουμαλίκ (κόρη του Τανκίζ αλ-Χουσαμί εμίρη της Δαμασκου) | αλ-Νασίρ Μουχαμάντ | αλ-Ασράφ Χαλίλ | Γκαζίγια Χατούν | Αλ Σαΐντ Μπαρακά σουλτάνος της Αιγύπτου | Σολαμίς σουλτάνος της Αιγύπτου | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| (1) Αλ-Νασίρ Αχμάντ σουλτάνος Αιγύπτου & Συρίας | (2) αλ-Μανσούρ Αμπού Μπακρ σουλτάνος Αιγύπτου & Συρίας | (3) αλ-Σαλίχ Ισμαΐλ σουλτάνος της Αιγύπτου & Συρίας | (4) Αλ-Καμίλ Σαμπάν σουλτάνος της Αιγύπτου | (5) αλ-Μουζαφάρ Χατζί σουλτάνος της Αιγύπτου | (6) αλ-Ασράφ Κουτζούκ σουλτάνος της Αιγύπτου & Συρίας | (7) αλ-Νασίρ Χασάν σουλτάνος της Αιγύπτου | (8) ας-Σαλίχ Σαλίχ σουλτάνος της Αιγύπτου | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| αλ-Μανσούρ Μουχαμάντ σουλτάνος της Αιγύπτου | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- δουλεμπόριο στον Εύξεινο Πόντο
- Χρονολόγιο των Τουρκικών λαών (500–1300)
- Η Αίγυπτος στον Μεσαίωνα
- Κατάλογος σουνιτικών δυναστειών
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ There is another theory about the origin of the name which states that they were called 'Bahariyya' because they came by sea or from over sea.[6]
- ↑ After the al-Rodah citadel was built, As-Salih took up residence there with his Mamluks.[7] Later, the Mamluk sultans lived at the Cairo Citadel which was situated on the Muqattam Hills near Cairo.[8]
- ↑ See also Shajar al-Durr and Aybak
- ↑ The victory of the Mamluks against the Mongols brought an end to the Ayyubid's claim in Egypt and the Levant . Ayyubid Emirs recognized the Mamluk Sultan as their sovereign.[11]
- ↑ Qutuz was assassinated near al-Salihiyah, Egypt. Those murdered him were emir Badr ad-Din Baktut, emir Ons and emir Bahadir al-Mu'izzi.[12]
- ↑ Sultan Baibars recognized the Sovereignty of Abu al-Qasim Ahmad as the Abbasid Caliph in Cairo only in religious matters after a few Bedouins witnessed Fariskurbefore the supreme judge of Egypt that he was the son of the Abbasid Caliph Al-Zahir Billah. The Caliph took the name al-Mustansir Billah.[13] Though the Abbasid Caliphs in Cairo during the Mamluk era legitimated the sovereignty of the Mamluks' Sultans, the Caliphs were actually powerless. However, contrary to the Ayyubids who were to some degree dependent on the Abbasid Chaliph in Baghdad, the fact that the Chaliph lived in Cairo gave the Mamluks independency and full freedom of action.
- ↑ See al-Ashraf Khalil
- ↑ In 1262, during the reign of Sultan Baibars, many Tartars from the Golden Horde tribe escaped from Hulagu to Egypt and were followed later by other Tartars. Baibars welcomed the Tartars and employed them in the army. They had their own army unit which was called al-Firqah al-Wafidiyah (the arrivals unite). Throughout the Mamluk era, the Wafidiyya (arriving Tartars) were free men and the Mamluk system did not apply to them. Baibars resided the Tartars in Cairo and gave them various official posts. The largest group of Tartars immigrated to Egypt in 1296 during the reign of Sultan Al-Adil Kitbugha who was himself of Mongol origin. They resided at the district of al-Hisiniyah in Cairo and many of their women married Mamluk Emirs.[14]
- ↑ Cilician Armenia was devastated by Sultan Baibars's commander Qalawun upon the Battle of Mari in 1266. The Principality of Antioch was destroyed by Sultan Baibars in 1268.
- ↑ Baibars defeated both the Seljuks and the Mongols at the battle of Elbistan.[15]
- ↑ Shams ad-Din Sunqur al-Ashqar was a prominent emir and one of the most devoted Bahri emirs since the days of Sultan Baibars. He was taken prisoner by the Armenians and was freed in exchange for Leo the son of King Hethum I, King of Armenia who was captured during the invasion of the Armenian Kingdom of Cilicia in 1266. During the reign of Baibars' son Solamish, he was the deputy of the Sultan in Damascus. During the reign of Qalawun, Sunqur al-Ashqar proclaimed himself a Sultan while in Damascus, taking the royal name al-Malik al-Kamil. Sunqur al-Ashqar fought a few battles against Sultan Qalawun's Emirs but was pardoned later after he joined Qalawun's army against the Mongols. [17]
- ↑ Sultan Baibars sent his first emissaries to Berke Khan the ruler of the Golden Horde in 1261 [18]
- ↑ The Black Death probably began in Central Asia and spread to Europe by the late 1340s. The total number of deaths worldwide from the pandemic is estimated at 75 million people; there were an estimated 25-50 million deaths in Europe.
- ↑ Nominal rule of Ayyubid dynasty under Sultan Al-Ashraf Muzaffar-ad-Din Musa 1250–1254
- ↑ Interruption in the rule of Bahri dynasty by Burji dynasty
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Shoup, John A. (2017). The Nile: An Encyclopedia of Geography, History, and Culture (στα Αγγλικά). ABC-CLIO. σελ. 170. ISBN 978-1-4408-4041-8.
- ↑ Flood, Finbarr Barry· Necipoğlu, Gülru (2017). A Companion to Islamic Art and Architecture (στα Αγγλικά). Wiley Blackwell. σελ. 579. ISBN 978-1-119-06857-0.
- 1 2 3 Bosworth, C. E. (1996). «The Mamluks». New Islamic Dynasties: A Chronological and Genealogical Manual (στα Αγγλικά). Edinburgh University Press. σελίδες 76–80. ISBN 978-1-4744-6462-8.
- ↑ Naylor, Phillip C. (2015). North Africa, Revised Edition: A History from Antiquity to the Present (στα Αγγλικά). University of Texas Press. σελ. 111. ISBN 978-0-292-76190-2.
- ↑ Bosworth, C. E. (1996). «The Mamluks». New Islamic Dynasties: A Chronological and Genealogical Manual (στα Αγγλικά). Edinburgh University Press. σελίδες 76–80. ISBN 978-1-4744-6462-8.
- ↑ Shayyal, 110/vol.2
- ↑ Al-Maqrizi, p.405/vol. 1
- ↑ Al-Maqrizi, al-Mawaiz, p. 327/vol.3
- ↑ Ettinghausen, Richard (1977). Arab painting. New York : Rizzoli. σελ. 148. ISBN 978-0-8478-0081-0.
- ↑ Ettinghausen, Richard (1977). Arab painting. New York : Rizzoli. σελ. 162. ISBN 978-0-8478-0081-0.
- ↑ Shayyal, p.126/vol.2
- ↑ Al-Maqrizi, p. 519/vol.1
- ↑ Πρότυπο:Blist
- ↑ Shayyal, p. 144/vol. 2
- ↑ Shayyal, p. 138/vol. 2
- ↑ Ibn Taghri/ vol. 7
- ↑ Al-Maqrizi, p. 51, 121, 127, 131-133, 145/vol. 2
- ↑ Shayyal, p. 141/vol2
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Abu al-Fida. Tarīkh al-Mukhtaṣar fī Akhbār al-Bashar [Concise History of Humanity].
- Al-Maqrizi (1969). Bohn, Henry G., επιμ. Kitāb al-Sulūk li-Ma'rifat Duwal al-Mulūk [The Road to Knowledge of the Return of Kings]. AMS Press.
- Al-Maqrizi, al-Mawaiz wa al-'i'tibar bi dhikr al-khitat wa al-'athar, Matabat aladab, Cairo 1996, (ISBN 977-241-175-X)
- Idem in French: Bouriant, Urbain, Description topographique et historique de l'Egypte, Paris 1895.
- Ayalon, D.: The Mamluk Military Society. London, 1979.
- Ibn Taghri, al-Nujum al-Zahirah Fi Milook Misr wa al-Qahirah, al-Hay'ah al-Misreyah 1968
- Idem in English: History of Egypt, by Yusef. William Popper, translator Abu L-Mahasin ibn Taghri Birdi, University of California Press 1954.
- Shayyal, Jamal, Prof. of Islamic history, Tarikh Misr al-Islamiyah (History of Islamic Egypt), dar al-Maref, Cairo 1266, (ISBN 977-02-5975-6)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Μαμελούκοι Μπαχρί στο Wikimedia Commons
