Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μέση ωτίτιδα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μέση ωτίτιδα
Διογκωμένη τυμπανική μεμβράνη, χαρακτηριστική σε περίπτωση οξείας μέσης ωτίτιδας
ΕιδικότηταΩτορινολαρυγγολογία
ΣυμπτώματαΠόνος στο αυτί, πυρετός, απώλεια ακοής[1][2]
ΕίδηΟξεία μέση ωτίτιδα, εκκριτική μέση ωτίτιδα, χρόνια μέση πυώδης ωτίτιδα[3][4]
ΑίτιαΙογενής, βακτηριακή[4]
Παράγοντες κινδύνουΈκθεση σε καπνό, βρεφονηπιακός σταθμός[4]
ΠρόληψηΕμβολιασμός, θηλασμός[1]
Φαρμακευτική αγωγήΠαρακεταμόλη (ακεταμινοφαίνη), ιβουπροφαίνη, βενζοκαΐνη, ωτικές σταγόνες[1]
Νοσηρότητα471 εκατομμύρια (2015)[5]
Θνησιμότητα3.200 (2015)[6]

Η μέση ωτίτιδα αποτελεί μια ομάδα φλεγμονωδών ασθενειών του μέσου αυτιού.[2] Οι δύο κύριοι τύποι είναι η οξεία μέση ωτίτιδα (ΟΜΩ) και η εκκριτική μέση ωτίτιδα (ΕΜΩ).[3] Η ΟΜΩ είναι μια λοίμωξη ταχείας εμφάνισης που συνήθως παρουσιάζει πόνο στο αυτί.[1] Στα μικρά παιδιά αυτό μπορεί να οδηγήσει σε τράβηγμα του αυτιού, αυξημένο κλάμα και κακή ποιότητα ύπνου.[1] Μπορεί επίσης να υπάρχουν μειωμένη όρεξη και πυρετός.[1] Η ΕΜΩ συνήθως δεν συνδέεται με συμπτώματα.[1] Μερικές φορές περιγράφεται ένα αίσθημα πληρότητας.[4] Ορίζεται ως η παρουσία μη μολυσματικού υγρού στο μέσο αυτί για περισσότερο από τρεις μήνες.[4] Η χρόνια μέση πυώδης ωτίτιδα (ΧΜΠΩ) είναι φλεγμονή του μέσου αυτιού που οδηγεί σε εκκρίσεις από το αυτί για περισσότερο από τρεις μήνες.[7] Μπορεί να αποτελεί επιπλοκή της οξείας μέσης ωτίτιδας.[4] Σπάνια υπάρχει πόνος.[4] Και οι τρεις τύποι ωτίτιδας μπορεί να σχετίζονται με απώλεια ακοής.[2][3] Η απώλεια ακοής στην ΕΜΩ, λόγω της χρόνιας φύσης της, μπορεί να επηρεάσει τη μαθησιακή ικανότητα του παιδιού.[4]

Η εμφάνιση της ΟΜΩ σχετίζεται με την ανατομία του παιδικού αυτιού και τη λειτουργία του παιδικού ανοσοποιητικού συστήματος.[4] Μπορεί να συνδέεται με βακτήρια ή ιούς.[4] Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την έκθεση στον καπνό, τη χρήση πιπίλας και τη φοίτηση σε βρεφονηπιακό σταθμό.[4] Παρατηρείται συχνότερα σε ιθαγενείς λαούς και σε άτομα με λαγωχειλία ή σύνδρομο Ντάουν.[4][8] Η ΕΜΩ εμφανίζεται συχνά μετά την ΟΜΩ και μπορεί να σχετίζεται με ιικές λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού, με ερεθιστικούς παράγοντες όπως ο καπνός ή με αλλεργίες.[4] Η εξέταση του τυμπάνου είναι σημαντική για τη σωστή διάγνωση.[9] Τα σημάδια της ΟΜΩ περιλαμβάνουν τη διόγκωση ή την απουσία κίνησης της τυμπανικής μεμβράνης μετά από εμφύσηση αέρα.[1][10] Νέες εκκρίσεις που δεν σχετίζονται με εξωτερική ωτίτιδα υποδεικνύουν επίσης τη διάγνωση.[1]

Ο κίνδυνος ωτίτιδας μειώνεται με μια σειρά μέτρων, συμπεριλαμβανομένων του εμβολιασμού κατά του πνευμονιόκοκκου και της γρίπης, του θηλασμόύ και της αποφυγής του καπνίσματος.[1] Η χρήση παυσίπονων για την ΟΜΩ είναι σημαντική.[1] Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν την παρακεταμόλη (ακεταμινοφαίνη), την ιβουπροφαίνη, τη βενζοκαΐνη, τις ωτικές σταγόνες ή τα οπιοειδή.[1] Στην ΟΜΩ τα αντιβιοτικά μπορούν να επιταχύνουν την ανάρρωση, αλλά ενδέχεται να οδηγήσουν σε παρενέργειες.[11] Η λήψη αντιβιοτικών συνιστάται συχνά σε άτομα που νοσούν σοβαρά ή σε άτομα κάτω των δύο ετών. Σε άτομα με λιγότερο σοβαρή νόσηση η λήψη αντιβιοτικών ενδέχεται να συσταθεί μόνο σε εκείνα που δεν παρουσιάζουν βελτίωση μετά από δύο ή τρεις ημέρες.[10] Το αντιβιοτικό πρώτης γραμμής είναι συνήθως η αμοξυκιλλίνη.[1] Σε όσους εμφανίζουν συχνές λοιμώξεις οι σωληνίσκοι αερισμού μπορεί να μειώσουν την επανεμφάνιση.[1] Στα παιδιά με εκκριτική μέση ωτίτιδα τα αντιβιοτικά μπορεί να επιταχύνουν την ύφεση των συμπτωμάτων, αλλά ενδέχεται να προκαλέσουν διάρροια, εμετό και εξανθήματα.[12]

Παγκοσμίως η ΟΜΩ επηρεάζει περίπου το 11% των ανθρώπων ετησίως (περίπου 325 έως 710 εκατομμύρια περιπτώσεις).[13][14]  Οι μισές περιπτώσεις αφορούν παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών, ενώ είναι πιο συχνή μεταξύ των αγοριών.[4][13] Από τους πάσχοντες, περίπου το 4,8% ή 31 εκατομμύρια αναπτύσσουν χρόνια μέση πυώδη ωτίτιδα.[13]  Ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων με ΧΜΠΩ εκτιμάται στα 65-330 εκατομμύρια.[15] Περίπου το 80% των παιδιών θα νοσήσει από ΕΜΩ κάποια στιγμή πριν από την ηλικία των δέκα ετών.[4] Η μέση ωτίτιδα οδήγησε σε 3.200 θανάτους το 2015 - λιγότερους από τους 4.900 θανάτους το 1990.[6][16]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 «The diagnosis and management of acute otitis media». Pediatrics 131 (3): e964-99. Μάρτιος 2013. doi:10.1542/peds.2012-3488. PMID 23439909.
  2. 1 2 3 «Update on otitis media - prevention and treatment». Infection and Drug Resistance 7: 15–24. Ιανουάριος 2014. doi:10.2147/IDR.S39637. PMID 24453496.
  3. 1 2 3 «Ear Infections». cdc.gov. 30 Σεπτεμβρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2015.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 «Diseases of the middle ear in childhood». GMS Current Topics in Otorhinolaryngology, Head and Neck Surgery 13: Doc11. 2014. doi:10.3205/cto000114. PMID 25587371.
  5. ↑ «Global, regional, and national incidence, prevalence, and years lived with disability for 310 diseases and injuries, 1990-2015: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2015». Lancet 388 (10053): 1545–1602. October 2016. doi:10.1016/S0140-6736(16)31678-6. PMID 27733282.
  6. 1 2 «Global, regional, and national life expectancy, all-cause mortality, and cause-specific mortality for 249 causes of death, 1980-2015: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2015». Lancet 388 (10053): 1.459–1.544. Οκτώβριος 2016. doi:10.1016/s0140-6736(16)31012-1. PMID 27733281.
  7. ↑ «Chronic Ear Disease». The Medical Clinics of North America 102 (6): 1.063–1.079. Νοέμβριος 2018. doi:10.1016/j.mcna.2018.06.008. PMID 30342609.
  8. ↑ «Ear disease in Aboriginal and Torres Strait Islander children» (PDF). AIHW. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 17 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2017.
  9. ↑ «Diagnosis, microbial epidemiology, and antibiotic treatment of acute otitis media in children: a systematic review». JAMA 304 (19): 2.161–9. Νοέμβριος 2010. doi:10.1001/jama.2010.1651. PMID 21081729.
  10. 1 2 «Otitis Media: Physician Information Sheet (Pediatrics)». cdc.gov. 4 Νοεμβρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2015.
  11. ↑ «Antibiotics for acute otitis media in children». The Cochrane Database of Systematic Reviews 6 (6): CD000219. Ιούνιος 2015. doi:10.1002/14651858.CD000219.pub4. PMID 26099233. PMC 7043305. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28-08-2021. https://web.archive.org/web/20210828203107/https://research.bond.edu.au/en/publications/antibiotics-for-acute-otitis-media-in-children. Ανακτήθηκε στις 16-12-2019.
  12. ↑ «Antibiotics for otitis media with effusion in children». The Cochrane Database of Systematic Reviews (6): CD009163. Ιούνιος 2016. doi:10.1002/14651858.CD009163.pub3. PMID 27290722.
  13. 1 2 3 «Burden of disease caused by otitis media: systematic review and global estimates». PLOS ONE 7 (4): e36226. 2012. doi:10.1371/journal.pone.0036226. PMID 22558393. Bibcode: 2012PLoSO...736226M.
  14. ↑ «Global, regional, and national incidence, prevalence, and years lived with disability for 301 acute and chronic diseases and injuries in 188 countries, 1990–2013: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2013». Lancet 386 (9995): 743–800. Αύγουστος 2015. doi:10.1016/s0140-6736(15)60692-4. PMID 26063472.
  15. ↑ Erasmus, Theresa (17-09-2012). «Chronic suppurative otitis media». Continuing Medical Education 30 (9): 335–336–336. ISSN 2078-5143. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20-10-2020. https://web.archive.org/web/20201020134627/http://www.cmej.org.za/index.php/cmej/article/view/2464. Ανακτήθηκε στις 07-08-2019.
  16. ↑ «Global, regional, and national age-sex specific all-cause and cause-specific mortality for 240 causes of death, 1990-2013: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2013». Lancet 385 (9963): 117–71. Ιανουάριος 2015. doi:10.1016/S0140-6736(14)61682-2. PMID 25530442.
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Μέση_ωτίτιδα&oldid=11601341"