Μάχη των Σερρών (1196)
Η Μάχη των Σερρών (βουλγαρ.: Битка при Сяр) έλαβε χώρα το 1196 κοντά στην πόλη των Σερρών στη σύγχρονη Ελλάδα, μεταξύ των στρατών της Βουλγαρικής και της Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας. Το αποτέλεσμα τής μάχης ήταν η νίκη των Βουλγάρων.
Οι απαρχές της σύγκρουσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μετά την έναρξη της αντι-Ρωμαϊκής εξέγερσης το 1185 και ιδιαίτερα μετά τη νίκη στην Τρυάβνα, οι Βούλγαροι ανέλαβαν αποφασιστικά την πρωτοβουλία τού πολέμου. Ως αποτέλεσμα των προσπαθειών τους, οι Βούλγαροι άρχισαν να καταλαμβάνουν περιοχές της Θράκης και της Μακεδονίας από τους Ρωμαίους. Ο βουλγαρικός στρατός χρησιμοποίησε τα οχυρά του βόρεια της Οροσειράς του Αίμου και του ποταμού Δούναβη ως βάσεις για τον πόλεμο.
Μεταξύ 1190 και 1195 καταλήφθηκαν πολλές πόλεις στα νότια και νοτιοδυτικά. Κατά τη διάρκεια τής προετοιμασίας του για μία τρίτη εκστρατεία εναντίον της Βουλγαρίας, ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Ισαάκιος Β΄ Άγγελος εκθρονίστηκε από τον αδελφό του Αλέξιο Γ΄ Άγγελο, ο οποίος πρόσφερε ειρήνη στον τσάρο της Βουλγαρίας. Ο Ιβάν Ασέν Α΄ απαίτησε την επιστροφή όλων των βουλγαρικών εδαφών, κάτι που γνώριζε ότι ήταν αδύνατο να αποδεχτούν οι Ρωμαίοι, και συνέχισε τον αγώνα.
Η μάχη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Την ίδια χρονιά, ο βουλγαρικός στρατός προέλασε βαθιά προς τα νοτιοδυτικά και έφθασε στην περιοχή των Σερρών, καταλαμβάνοντας πολλά φρούρια στον δρόμο του. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, οι Βούλγαροι υποχώρησαν προς τα βόρεια, αλλά την επόμενη χρονιά επανεμφανίστηκαν και νίκησαν έναν Ρωμαϊκό στρατό υπό τον σεβαστοκράτορα Ισαάκιο κοντά στην πόλη. Κατά τη διάρκεια της μάχης, το Ρωμαϊκό ιππικό περικυκλώθηκε, υπέστη σοβαρές απώλειες, και ο διοικητής του αιχμαλωτίστηκε.
Συνέπεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αντί για μία θριαμβευτική επιστροφή, η πορεία πίσω στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας έληξε τραγικά για τον τσάρο. Λίγο πριν φθάσει στο Τάρνοβο, ο Ιβάν Ασέν Α΄ δολοφονήθηκε από τον εξάδελφό του Ιβάνκο, ο οποίος φέρεται να είχε δωροδοκηθεί από τους Ρωμαίους. Ωστόσο, οι προσπάθειές τους να σταματήσουν τους Βουλγάρους απέτυχαν: ο Ιβάνκο δεν μπόρεσε να καταλάβει τον θρόνο, και αναγκάστηκε να καταφύγει στη Ρωμανία. Οι Βούλγαροι προήλασαν περαιτέρω, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καλογιάν (1197–1207).