Μάχη του Γιμπνέ
Στη Μάχη του Γιμπνέ (Γιμπνά) το 1123, μία δύναμη Σταυροφόρων με επικεφαλής τον Ευστάθιο Γκρανιέ συνέτριψε έναν στρατό των Φατιμιδών από την Αίγυπτο, που είχε σταλεί από τον βεζίρη Αλ-Μαμούν, μεταξύ Ασκαλώνος και Γιάφας.
Οι συνθήκες της εποχής
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μετά την κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τους Φατιμίδες με την Α΄ Σταυροφορία, ο βεζίρης αλ-Αφντάλ Σαχανσάχ εξαπέλυε μία σειρά από εισβολές «σχεδόν ετησίως» [1] από το 1099 έως το 1107, εναντίον του νεοσύστατου βασιλείου της Ιερουσαλήμ. Οι αιγυπτιακές στρατιές έδωσαν τρεις μεγάλες μάχες στη Ράμλα το 1101, το 1102 και το 1105, αλλά τελικά δεν κατάφεραν κάτι. Μετά από αυτό, ο βεζίρης αρκέστηκε σε συχνές επιδρομές σε Φραγκικά εδάφη από το παράκτιο φρούριό του, την Ασκαλώνα. Το 1121 ο αλ-Αφντάλ δολοφονήθηκε. Εν τω μεταξύ, η Ιερουσαλήμ αποδυναμώθηκε από την αιχμαλωσία του βασιλιά Βαλδουίνου Β΄ από τους Αρτουκίδες στη βόρεια Συρία. Το βασίλειο εκείνη την εποχή κυβερνιόταν από τον αντιβασιλιά Ευστάθιο Γκρανιέ.
Μάχη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1123 ο νέος βεζίρης, αλ-Μαμούν αλ-Μπαταϊχί, οργάνωσε μία μεγάλη εισβολή στα εδάφη των Σταυροφόρων. Οι Φατιμίδες σχεδίαζαν να καταλάβουν την παράκτια πόλη της Γιάφας. Σε αυτή την εποχή, οι αιγυπτιακές στρατιές συνήθως αναπτύσσονταν με Σουδανούς τοξότες πεζούς, υποστηριζόμενους από πυκνούς σχηματισμούς αραβικού και βερβερικού ελαφρού ιππικού. Δυστυχώς για τους Φατιμίδες, αυτή η σχετικά ακίνητη παράταξη, παρείχε στο Φραγκικό βαρύ ιππικό έναν ιδανικό στόχο.
Στη Γίμπνα, κοντά στην μεταγενέστερη τοποθεσία του κάστρου Ιμπελέν (κτισμένο το 1141), η δύναμη εισβολής των Φατιμιδών συνάντησε τον σταυροφορικό στρατό των ιπποτών και των οπλισμένων, καθώς και των πεζών λογχοφόρων και τοξοτών. Η μάχη διήρκεσε μόνο λίγο, καθώς ο αιγυπτιακός στρατός δεν μπόρεσε να αντέξει την ένταση των εφορμήσεων του ιππικού των σταυροφόρων. [2] Όπως λέει ο Φούλχερ της Σαρτρ,
Αυτή η μάχη δεν κράτησε πολύ, επειδή όταν οι εχθροί μας, είδαν τούς ένοπλους άνδρες μας (δηλαδή τους ιππότες και τους οπλισμένους) να προελαύνουν με άριστη τάξη εναντίον τους, οι ιππείς τους αμέσως τράπηκαν σε φυγή, σαν να είχαν μαγευτεί εντελώς, πανικοβλημένοι, αντί να επιδείξουν κοινή λογική. Οι πεζοί τους σφαγιάστηκαν.
Η ήττα ήταν καθοριστική. Εκτός από τις συνεχείς επιδρομές από την Ασκαλώνα μέχρι την πολιορκία της Ασκαλώνος το 1153, οι Φατιμίδες έπαψαν να αποτελούν απειλή για τα σταυροφορικά κράτη, μέχρι την άνοδο του Σαλαντίν το 1169. Η επόμενη σημαντική δράση στα σταυροφορικά κράτη θα ήταν η Μάχη του Αζάζ το 1125.
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Smail 1995, σελ. 84
- ↑ Smail 1995, σελ. 87
Περαιτέρω ανάγνωση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Smail, R. C. (1995), Crusading Warfare 1097-1193, New York: Barnes & Noble Books, ISBN 1-56619-769-4
- Ian Heath (2019), Armies and Enemies of the Crusades Second Edition.