Μάχη του Αζάζιο (1125)
Η Μάχη του Αζάζιο διεξήχθη στις 11 Ιουνίου 1125 μεταξύ των σταυροφορικών δυνάμεων του βασιλιά Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ και των συμμαχικών μουσουλμανικών δυνάμεων με επικεφαλής τον Ακ-Σουνκούρ αλ-Μπουρσουκί, τον Σελτζούκο αταμπέη της Μοσούλης. Μία από τις πιο αιματηρές αντιπαραθέσεις πριν από τη Β΄ Σταυροφορία, η μάχη κατέληξε σε μία αποφασιστική νίκη για τους Σταυροφόρους, προκαλώντας αναταραχές εξουσίας στο Λεβάντε, και αποδυναμώνοντας την κυριαρχία των Σελτζούκων στην περιοχή. Ο σύγχρονος χρονικογράφος Ματθαίος της Έδεσσας αναφέρει μάλιστα, ότι τα απομεινάρια τού στρατού τού αλ-Μπουρσουκί καταδιώχθηκαν μέχρι το Χαλέπιο. Η μάχη ουσιαστικά έλυσε την πολιορκία του Αζάζιο, και το εμπόδισε να πέσει στα χέρια των Τουρκομάνων. (Μία πηγή λέει ότι η μάχη διεξήχθη στις 13 Ιουνίου. [1])
Οι συνθήκες της εποχής
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ζοσλέν Α΄ ντε Κουρτεναί, κόμης της Έδεσσας, είχε καταλάβει το Αζάζιο στη βόρεια Συρία από τον αταμπέη τού Χαλεπίου το 1118. Τον Ιούνιο του 1119 οι Σταυροφόροι υπό τον Ρογήρο του Σαλέρνο ηττήθηκαν σοβαρά στη Μάχη του Αγρού του Αίματος, και ο βασιλιάς Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ αιχμαλωτίστηκε, ενώ περιπολούσε στην Έδεσσα το 1123.
Προανάκρουσμα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1124 ο Βαλδουίνος απελευθερώθηκε, και σχεδόν αμέσως πολιόρκησε το Χαλέπιο στις 8 Οκτωβρίου 1124. Αυτό τράβηξε την προσοχή του Ακ-Σουνκούρ αλ-Μπουρσουκί, του Σελτζούκου αταμπέη της Μοσούλης. Ο αλ-Μπουρσουκί βάδισε νότια για να ανακουφίσει το Χαλέπιο, το οποίο πλησίαζε στο σημείο παράδοσης τον Ιανουάριο του 1125 μετά από τρίμηνη πολιορκία. Παρά το γεγονός ότι η πόλη ήταν «το μεγαλύτερο έπαθλο, που μπορούσε να προσφέρει ο πόλεμος», [2] ο Βαλδουίνος Β΄ υποχώρησε προσεκτικά χωρίς μάχη.
Η μάχη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αργότερα, ο αλ-Μπουρσουκί (ο οποίος είχε παραλάβει στρατεύματα επίσης από τον Τογκτεκίν της Δαμασκού) πολιόρκησε το Αζάζιο, βόρεια του Χαλεπίου, σε έδαφος που ανήκε στην κομητεία της Έδεσσας. [3] Ο Βαλδουίνος Β΄, ο Λέων Α΄ της Αρμενίας, ο Ζοσλέν Α΄ και ο Πονς της Τρίπολης, με δύναμη 1.100 ιπποτών από τις αντίστοιχες περιοχές τους (συμπεριλαμβανομένων ιπποτών από την Αντιόχεια, όπου ο Βαλδουίνος Β΄ ήταν αντιβασιλιάς), καθώς και 2.000 πεζούς, συνάντησαν τον αλ-Μπουρσουκί έξω από το Αζάζιο, όπου ο αταμπέης είχε συγκεντρώσει την πολύ μεγαλύτερη δύναμή του. [4] [3] Ο Βαλδουίνος Β΄ προσποιήθηκε ότι υποχωρούσε, απομακρύνοντας έτσι τους Σελτζούκους από το Αζάζιο στα ανοιχτά, όπου ήταν περικυκλωμένοι. Μετά από μία μακρά και αιματηρή μάχη, οι Σελτζούκοι ηττήθηκαν, και το στρατόπεδό τους κατελήφθη από τον Βαλδουίνο Β΄, ο οποίος πήρε αρκετά λάφυρα για να εξαγοράσει τους αιχμαλώτους, που είχαν συλληφθεί από τους Σελτζούκους (συμπεριλαμβανομένου του μελλοντικού Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας). [3]
Ο αριθμός των μουσουλμανικών στρατευμάτων που σκοτώθηκαν, ήταν περισσότερο από 1.000 άνδρες, σύμφωνα με τον Ιμπν αλ-Αθίρ. [3] Ο Γουλιέλμος της Τύρου έδωσε 24 νεκρούς για τους Σταυροφόρους, και 2.000 για τους Μουσουλμάνους. Ο Φούλχερ της Σαρτρ αναφέρει 5 εμίρηδες και 2.000 στρατιώτες νεκρούς, ενώ ο Ματθαίος της Έδεσσας εκτιμά 15 εμίρηδες και 5.000 στρατιώτες νεκρούς.
Οι συνέπειες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο αλ-Μπουρσουκί αποσύρθηκε στο Χαλέπιο, αφήνοντας τον γιο του Μασούντ ως κυβερνήτη, και διέσχισε τον Ευφράτη προς τη Μοσούλη, όπου συγκέντρωσε στρατεύματα για να ανανεώσει τη μάχη. [3] Εκτός από την ανακούφιση του Αζάζιου, αυτή η νίκη επέτρεψε στους Σταυροφόρους να ανακτήσουν μεγάλο μέρος της επιρροής, που είχαν χάσει μετά την ήττα τους στον Αγρό Αίματος το 1119. Ο Βαλδουίνος Β΄ σχεδίαζε να επιτεθεί και στο Χαλέπιο, αλλά η Αντιόχεια, η οποία πέρασε στον Βοημούνδο Β' όταν ενηλικιώθηκε το 1126, έπαψε να συνεργάζεται με την Έδεσσα, και το σχέδιο ναυάγησε. Το Χαλέπιο και η Μοσούλη ενώθηκαν υπό τον πολύ ισχυρότερο ηγεμόνα Ζενγκί το 1128, και ο έλεγχος των Σταυροφόρων στη βόρεια Συρία άρχισε να εξασθενεί.
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Smail 1995, σελ. 182
- ↑ Smail 1995, σελ. 30
- 1 2 3 4 5 Ibn al-Athir 2010, σελ. 258.
- ↑ Verbruggen 1997, σελ. 6.
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Ibn al-Athir, Ibn (2010). The Chronicle of Ibn al-Athir for the Crusading Period from al-Kamil fi'l-Ta'rikh. Parts 1-3. Μτφρ. Richards, D.S. Farnham: Ashgate Publishing. ISBN 978-0754669395.
- Smail, R. C. (1995), Crusading Warfare 1097-1193, New York: Barnes & Noble Books, ISBN 1-56619-769-4
- Verbruggen, J.F. (1997) [1954]. De Krijgskunst in West-Europa in de Middeleeuwen, IXe tot begin XIVe eeuw [The Art of Warfare in Western Europe During the Middle Ages: From the Eighth Century to 1340]. Μτφρ. Willard, S. (2nd έκδοση). Suffolk: Boydell Press. ISBN 0 85115 630 4.