Μάχη της Ράμλα (1105)
Η Γ΄ Μάχη της Ράμλα (Ραμλέχ) έλαβε χώρα στις 27 Αυγούστου 1105 μεταξύ του βασιλείου της Ιερουσαλήμ και των Φατιμιδών της Αιγύπτου.
Η συνθήκες της εποχής
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η πόλη Ράμλα βρισκόταν στον δρόμο από την Ιερουσαλήμ προς την Ασκαλώνα, η οποία ήταν το μεγαλύτερο φρούριο των Φατιμιδών στην Παλαιστίνη. Από την Ασκαλώνα, ο βεζίρης των Φατιμιδών, Αλ-Αφντάλ Σαχανσάχ, εξαπέλυε σχεδόν ετήσιες επιθέσεις στο νεοσύστατο βασίλειο των Σταυροφόρων από το 1099 έως το 1107. Από τις τρεις μάχες που έδωσαν οι Σταυροφόροι στη Ράμλα στις αρχές του 12ου αι., η τρίτη ήταν η πιο αιματηρή.
Οι αιγυπτιακοί στρατοί της περιόδου βασίζονταν σε μάζες Σουδανών τοξοτών, υποστηριζόμενους από Αραβικό και Βερβερικό ιππικό. Δεδομένου ότι οι τοξότες ήταν πεζοί, και οι ιππείς περίμεναν επίθεση με λόγχες και σπαθιά, ένας Αιγυπτιακός στρατός παρείχε ακριβώς το είδος του ακίνητου στόχου, στον οποίο το Φραγκικό βαρύ ιππικό διέπρεψε στην επίθεση. Ενώ οι Σταυροφόροι ανέπτυξαν έναν υγιή σεβασμό για τις τακτικές παρενόχλησης και περικύκλωσης των Σελτζούκων ιπποτοξοτών, έτειναν να υποτιμούν την αποτελεσματικότητα των αιγυπτιακών στρατών. Ενώ η υπερβολική αυτοπεποίθηση οδήγησε σε μία καταστροφή των Σταυροφόρων στη Β΄ μάχη της Ράμλας, το πιο συχνό αποτέλεσμα ήταν μία ήττα των Φατιμιδών. «Οι Φράγκοι ποτέ, μέχρι τη βασιλεία του Σαλαντίν, δεν φοβήθηκαν τους Αιγύπτιους, όπως φοβόντουσαν τους στρατούς από τη Μουσουλμανική Συρία και Μεσοποταμία».
Η μάχη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στην Α΄ μάχη της Ράμλα το 1101 και τη Β΄ μάχη της Ράμλα το 1102, οι Σταυροφόροι είχαν ιππικό και πεζικό υπό την ηγεσία του βασιλιά Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ. Στην Γ΄ μάχη, ωστόσο, οι Αιγύπτιοι ενισχύθηκαν από μία Σελτζουκική δύναμη από τη Δαμασκό, συμπεριλαμβανομένης της τοξοβολίας με άλογα, τη μεγάλη απειλή των Σταυροφόρων. Αφού αντιστάθηκαν στην αρχική επίθεση του φραγκικού ιππικού, η μάχη μαινόταν για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Αν και ο Βαλδουίνος Α΄ κατάφερε για άλλη μια φορά να εκδιώξει τους Αιγύπτιους από το πεδίο της μάχης, και να λεηλατήσει το εχθρικό στρατόπεδο, δεν μπόρεσε να τους καταδιώξει περαιτέρω: «οι Φράγκοι φαίνεται να όφειλαν τη νίκη τους στη δραστηριότητα του Βαλδουίνου Α΄. Νίκησε τους Τούρκους, όταν γίνονταν σοβαρή απειλή για τα νώτα του, και επέστρεψε στην κύρια μάχη, για να ηγηθεί της αποφασιστικής επίθεσης που νίκησε τους Αιγύπτιους».
Συνέπεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παρά τη νίκη, οι Αιγύπτιοι συνέχισαν να πραγματοποιούν ετήσιες επιδρομές στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ, με ορισμένους να φθάνουν μέχρι τα τείχη της πόλης της Ιερουσαλήμ, πριν απωθηθούν. Η επόμενη σημαντική σύγκρουση μεταξύ Φατιμιδών και Σταυροφόρων ήταν η Μάχη της Γιμπνέχ το 1123.
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Μπάρμπερ, Μάλκολμ. Τα Σταυροφορικά Κράτη . Εκδόσεις Πανεπιστημίου Γέιλ, 2012.
- Smail, R. C. (1995) [1956]. Crusading Warfare, 1097–1193. New York: Barnes & Noble Books. ISBN 1-56619-769-4.
- Stevenson, W (1907). The Crusaders in the East: a brief history of the wars of Islam with the Latins in Syria during the twelfth and thirteenth centuries. Cambridge University Press.
Περαιτέρω ανάγνωση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Brett, Michael (2019). «The battles of Ramla, 1099–1105». The Fatimids and Egypt. London and New York: Taylor & Francis. σελίδες 207–228. ISBN 978-1-138-35482-1.
- Dupuy, επιμ. (1977). The Encyclopedia of Military History. New York: Harper & Row. ISBN 0-06-011139-9.