Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μάρκος Φούλβιος Φλάκκος (ύπατος το 125 π.Χ.)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μάρκος Φούλβιος Φλάκκος (ύπατος το 125 π.Χ.)
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα		Marcus Fulvius Flaccus (Λατινικά)
Γέννηση168 π.Χ. (περίπου και πιθανώς)[1]
Αρχαία Ρώμη
Θάνατος121 π.Χ.[1]
Ρώμη
Συνθήκες θανάτουανθρωποκτονία
Χώρα πολιτογράφησηςΑρχαία Ρώμη
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
Οικογένεια
ΤέκναΦουλβία[2][3]
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωματριβούνος των πληβείων
Ρωμαίος συγκλητικός (άγνωστη τιμή)[4]
Ύπατος στην αρχαία Ρώμη (125 π.Χ.)[4]
δεδομένα

Ο Μάρκος Φούλβιος Φλάκκος, λατιν.: Marcus Fulvius Flaccus (απεβ. το 121 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και σύμμαχος των Γράκχων. Υπηρέτησε ως ύπατος το 125 π.Χ. και ως τριβούνος των πληβείων το 122 π.Χ. [5]

Βιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μ. Φ. Φλάκκος είχε γίνει ένας από τους τρεις άνδρες για την εκχώρηση γεωργικών εκτάσεων, που θεσπίστηκαν από τον Tιβέριο Γράκχο στη νομοθεσία περί των αγρών (lex agraria) το 130 π.Χ. Διατήρησε τη θέση μέχρι το τέλος του. [6] [7] Σε αυτόν τον ρόλο, επιτέθηκε στις προσπάθειες του Κ. Σκιπίωνα Αιμιλιανού –με την προτροπή των ίδιων των συμμάχων– να μεταβιβάσει τη δικαιοδοσία επί των συνοριακών διαφορών από την επιτροπή στους υπάτους. [8] [9] Υπηρέτησε ως πραίτορας λίγο πριν το 128 π.Χ. [7]

Ως λύση στο πρόβλημα της διαίρεσης της γης μεταξύ των συμμαχικών πόλεων, ο Φλάκκος πρότεινε να δοθεί η ρωμαϊκή υπηκοότητα σε μεμονωμένους Ιταλούς συμμάχους προκειμένου να αποκτήσουν εδάφη, εισάγοντας έτσι ένα ζήτημα που ενοχλούσε τη ρωμαϊκή πολιτική για πολλά χρόνια. [10] Εξελέγη ύπατος το 125 π.Χ. σε αυτό το πρόγραμμα, και πρότεινε νομοσχέδια για τη χορήγηση στους Ιταλούς υπηκοότητας και δικαιώματος προσφυγής. [5] Ο Βαλέριος Μάξιμος, γράφοντας τον 1ο αι., κατηγορεί τον Φλάκκο με εξωφρενική και υπεροπτική συμπεριφορά, όταν προφανώς αρνήθηκε να απαντήσει σε κλήσεις της Συγκλήτου ή να παρευρεθεί στις συνεδριάσεις της Συγκλήτου «για να δείξει την περιφρόνησή του για το κύρος ολόκληρης αυτής της διακεκριμένης τάξης». [11] Η Σύγκλητος, ωστόσο, τον έστειλε στην Πέραν των Άλπεων Γαλατία για να βοηθήσει τη Μασσαλία (σημερινή Μarseille) ενάντια στις επιθέσεις των Σαλουβίων, εν μέρει για να σταματήσει το εγχώριο νομοθετικό του πρόγραμμα. [10]

Ανακλήθηκε ως ανθύπατος στην Πέραν των Άλπεων Γαλατία μέχρι το 123 π.Χ. [7] Πέρα από την εσωτερική πολιτική σύγκρουση, ο ρωμαϊκός στόχος στη νότια Γαλατία ήταν να διασφαλίσει την ασφάλεια της εμπορικής οδού μεταξύ της Ιβηρικής χερσονήσου και της Ιταλίας, η οποία απειλούνταν από τις φυλές της Λιγουρίας γύρω από τη Μασσαλία. [12] [13] Η αφήγηση του Τ. Λίβιου υποδηλώνει ότι ο Φλάκκος μπορεί να ταξίδευσε στις Άλπεις (πιθανώς από το Mον Ζενέβρ και την κοιλάδα Ντυράνς) παρά από την ακτή, πιθανώς πολεμώντας τους Βοκόντιους ανατολικά της κοιλάδας του Ροδανού πριν φτάσει στην επικράτεια των Σαλούβιους. Εν πάση περιπτώσει, η νίκη του Φλάκκου δεν ήταν καθοριστική, και ένας άλλος ύπατος, ο Γάιος Σέξτιος Καλβίνος, στάλθηκε τον επόμενο χρόνο για να υποτάξει τις τοπικές φυλές. [12] Ο Φλάκκος έγινε ο πρώτος που νίκησε τους Πέραν των Άλπεων Λιγουρίους σε πόλεμο, [14] και επέστρεψε το 123 π.Χ. στη Ρώμη, και τέλεσε έναν θρίαμβο. [10] [15]

Το 122 π.Χ., έγινε τριβούνος των πληβείων για να βοηθήσει τον Γάιο Σ. Γράκχο –ο Γάιος ήταν τριβούνος από το προηγούμενο έτος, έχοντας εκλεγεί για το 123[16]– στην εφαρμογή μιας ελαφρώς τροποποιημένης εκδοχής της πολιτικής του για την υπηκοότητα των Ιταλιωτών. [10] Αυτή η εκδοχή θα παρείχε σε όσους είχαν λατινικά δικαιώματα –τα πιο σημαντικά δικαιώματα ήταν οι επιγαμίες και η πρόσβαση στα ρωμαϊκά δικαστήρια– πλήρες δικαίωμα ψήφου. [17] Ο Αππιανός αναφέρει ότι έφυγε από την πόλη κατά τη διάρκεια της τριβουνίας του, για να υποστηρίξει τα σχέδια αποικισμού στην Αφρική. Ο Πλούταρχος, ωστόσο, τον τοποθετεί στη Ρώμη, για να εναντιωθεί πλήρως στον Μάρκο Λίβιο Δρούσο (πολιτικό αντίπαλο και τότε συνάδελφο τριβούνο). [18] Το νομοσχέδιο για την ιταλική υπηκοότητα, ωστόσο, δεν ψηφίστηκε: [19] οι αρχαίες πηγές αναφέρουν δύο κορυφαίους αντιπάλους: τον Γάιο Φάννιο και τον Δρούσο. Ο Φάννιος, σε ένα απόσπασμα της «διάσημης ομιλίας του για το θέμα», είπε:

"Υποθέτω ότι φαντάζεσαι ότι, αν δώσεις υπηκοότητα στους Λατίνους, θα έχεις ακόμη θέση στη συνέλευση, στην οποία στέκεσαι, και θα συμμετέχεις στους αγώνες και στις εορτές. Δεν καταλαβαίνεις ότι θα σαρώσουν τα πάντα;"

  Αρχές του 121 π.Χ. ο Φλάκκος ενώθηκε με τον Γάιο Γράκχο διαμαρτυρόμενος για την κατάργηση ενός νόμου –για την ίδρυση αποικίας στην Καρχηδόνα [18]– από έναν σύμμαχο στην τριβουνία τους το προηγούμενο έτος. [20] Όταν οι διαμαρτυρίες έγιναν βίαιες, αυτός και ο Γάιος κλήθηκαν στη Σύγκλητο, αλλά αρνήθηκαν να παραστούν. [21] Ο Λεύκιος Οπίμιος εξουσιοδοτήθηκε τότε από τη Σύγκλητο, στην πρώτη τελική απόφαση της Συγκλήτου (senatus consultum ultimum) [22] να καταστείλει τις διαμαρτυρίες με τη βία. [20] Σε απάντηση, ο Φλάκκος και ο Γάιος όπλισαν τους οπαδούς τους, και κατέλαβαν τμήματα του Αβεντίνου λόφου. [21] Αρνούμενοι να διαπραγματευτούν, οι δυνάμεις του Οπίμιου απαίτησαν από τους ηγέτες να παραδοθούν στην κρίση της Συγκλήτου, και μετά επιτέθηκαν. Στη μάχη που ακολούθησε, ο Φλάκκος και οι γιοι του σκοτώθηκαν. [21]

Υστεροφημία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μ. Τ. Κικέρων στον διάλογό του με τον Βρούτο, περιγράφει τον Φλάκκο ως «λόγιο». Ο Μπάντιαν σημειώνει στο Oxford Classical Dictionary (2012) ότι αυτό βοηθά στη διόρθωση «της εχθρικής εικόνας του από τον Πλούταρχο», που τον περιγράφει ως «βίαιο μέθυσο, ο οποίος ξεκίνησε την εξέγερση του Γράκχου». [23]

Ο Φλάκκος είχε τουλάχιστον δύο γιους: ο μεγαλύτερος γιος -πιθανώς με το ίδιο όνομα-, και ένας μικρότερος γιος –πιθανώς ονόματι Κόιντος– σκοτώθηκαν και οι δύο, κατά τη διάρκεια της καταστολής της εξέγερσης των Γράκχων από τον Λεύκιο Οπίμιο. [ απαιτείται παραπομπή ]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. 1 2 «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1624. Ανακτήθηκε στις 29  Ιουνίου 2021.
  2. ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1624. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
  3. ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 3993. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
  4. 1 2 Thomas Robert Shannon Broughton: «The Magistrates of the Roman Republic» (Αγγλικά) Αμερικανική Φιλολογική Εταιρεία. 1951. ISBN-10 0-89130-812-1.
  5. 1 2 Broughton 1951, σελ. 510.
  6. ↑ Broughton 1951, σελ. 503.
  7. 1 2 3 Broughton 1952, σελ. 567.
  8. ↑ Münzer 1942.
  9. ↑ Broughton 1951, σελ. 505.
  10. 1 2 3 4 Badian 2012.
  11. ↑ Valerius Maximus 2004.
  12. 1 2 Rivet 1988.
  13. ↑ Rawlings, Louis (2017). «The Roman Conquest of Southern Gaul, 125-121 BC». Στο: Whitby, Michael, επιμ. The Encyclopedia of Ancient Battles. John Wiley & Sons. σελίδες 1–7. ISBN 978-1-4051-8645-2.
  14. ↑ Livy 2003.
  15. ↑ Broughton 1951, σελ. 514.
  16. ↑ Broughton 1951, σελ. 513.
  17. ↑ Lintott 1994, σελ. 82.
  18. 1 2 Broughton 1951, σελ. 517.
  19. ↑ Lintott 1994, σελ. 83. How it was defeated is unclear: it may have been abandoned, voted down, or vetoed by Drusus.
  20. 1 2 Broughton 1951, σελ. 520.
  21. 1 2 3 Lintott 1994, σελ. 84.
  22. ↑ Day, Simon. «Review of "Commanders and Command in the Roman Republic and Early Empire"». Bryn Mawr Classical Review: note 9. ISSN 1055-7660. https://bmcr.brynmawr.edu/2016/2016.06.28/.
  23. ↑ Badian 2012. Citing Cic. Brut. 108.


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Μάρκος_Φούλβιος_Φλάκκος_(ύπατος_το_125_π.Χ.)&oldid=11433325"