Λουδοβίκος Φίλιππος Β΄ της Ορλεάνης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λουδοβίκος Φίλιππος Β΄ της Ορλεάνης
Louis Philippe Joseph d'Orléans.jpg
Γέννηση
Σαιν-Κλου
Θάνατος
Παρίσι
Υπηκοότητα Γαλλία
Ιδιότητα πολιτικός
Σύζυγος Λουίζα Μαρία Αδελαΐδα των Βουρβόνων
Τέκνα Λουδοβίκος Φίλιππος της Γαλλίας, Q586877, Q269995, Q1376566 και Q2884794
Βραβεύσεις Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος και Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ
Γονείς Λουδοβίκος Φίλιππος Α΄ της Ορλεάνης και Λουίζα Εριέττα των Βουρβόνων Κοντί
Αξίωμα βουλευτής του Γαλλικού κοινοβουλίου
Υπογραφή Signature of Louis Philippe Joseph d'Orléans, Duke of Chartres (future Philippe Égalité) at the baptism of the Duke of Berry.jpg
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα

Ο Λουδοβίκος Φίλιππος Ιωσήφ Β΄ (Louis Philippe II, Σαιν-Κλου 13 Απριλίου 1747Παρίσι 6 Νοεμβρίου 1793) ήταν Γάλλος ευγενής και επαναστατικός ηγέτης. Ανήκε στο δεύτερο κλάδο του Οίκου των Βουρβώνων, υποστήριξε ενεργά τη Γαλλική επανάσταση, αλλά δεν κατάφερε να γλυτώσει τον αποκεφαλισμό του. Ήταν υιός και διάδοχος του δούκα της Ορλεάνης Λουδοβίκου Φιλίππου Α΄ και της Λουίζας Ερριέτας των Βουρβώνων Κοντέ.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έχοντας τον τίτλο του δούκα του Μοντπενσιέ, με τον θάνατο του παππού του το 1752, έγινε δούκας της Σαρτρ και το 1769 νυμφεύτηκε την Μαρία Αδελαΐδα των Βουρβώνων (1753 – 1821), κόρη του πανίσχυρου δούκα του Πενθιεβρέ Λουδοβίκου Ιωάννη Μαρία των Βουρβώνων. Ήταν ένας από τους πλουσιότερους άντρες εκείνη την εποχή στην Γαλλία και καλείτο να παίξει ρόλο παρόμοιο με αυτόν του προπάππου του, Φιλίππου Β΄ της Ορλεάνης.

Ως δούκας της Σαρτρ ήρθε σε σύγκρουση με τον Ρενέ του Μοπώ το 1771, όταν ο ίδιος στο Κοινοβούλιο εκδήλωσε βασιλικά ενδιαφέροντα. Το 1774, με την άνοδο στον θρόνο του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ μισήθηκε[εκκρεμεί παραπομπή] από την Μαρία Αντουανέττα ως εγωιστής και υποκριτής, ενώ αυτός την περιφρόνησε.

Το 1778 συμμετείχε στη ναυμαχία του Ουσάντ αλλά διώχθηκε λόγω του μίσους της βασίλισσας αλλά και της δειλίας του. Ως αποζημίωση, του δόθηκε η τιμητική θέση του συνταγματάρχη των Ουσσάρων. Κατόπιν αφέθηκε σε μια ζωή πολυτέλειας και επισκεπτόταν συχνά την Αγγλία, όπου έγινε στενός φίλος με τον μετέπειτα βασιλιά Γεώργιο Δ΄. Στη Γαλλία έγινε γνωστός για τα ακριβά δώρα που έδινε στους φτωχούς σε περίοδο πείνας, ανοίγοντας τις πύλες των ανακτόρων για το κοινό.

Δημοκρατική δράση και σχέσεις με τη βασιλική αυλή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1787, μόλις διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας της Ορλεάνης, έδειξε έντονα τις δημοκρατικές του ιδέες σε τέτοιο βαθμό ώστε να κατηγορηθεί ότι επεδίωκε να γίνει ο νέος συνταγματικός βασιλιάς. Το καλοκαίρι του 1789 έγινε το μεγαλύτερο θέμα συζήτησης αφού κατηγορήθηκε από τη βασιλική αυλή ότι εκείνος ξεσήκωσε τα πλήθη που πολιορκούσαν τα ανάκτορα, με σκοπό να συλλάβουν τη βασιλική οικογένεια. Αιτία ήταν οι βαθιές δημοκρατικές του ιδέες και το μίσος του απέναντι στη βασίλισσα Μαρία Αντουανέττα.

Η Σκωτσέζα παλλακίδα κόμισσα του Έλλιοτ, μια από τις αγαπητικές του Λουδοβίκου Φίλιππου και υπηρέτρια του βασιλιά, που βρισκόταν σε εκδρομή για ψάρεμα, δυσαρεστήθηκε έντονα από τις κατηγορίες του βασιλιά εις βάρος του Λουδοβίκου Φίλιππου. Κατηγορήθηκε από τη βασιλική αυλή ότι παρακίνησε την πορεία των γυναικών στις Βερσαλλίες ενάντια της βασίλισσας. Ο μαρκήσιος του Φαγιέτ, ενοχλημένος επίσης από τη δημοτικότητα του Λουδοβίκου Φίλιππου έπεισε τον βασιλιά να τον στείλει σε αποστολή στην Αγγλία.

Πολιτική και αποκεφαλισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την αιχμαλωσία του βασιλιά στο Βαρέν (Varennes-en-Argonne) το 1791, αρνήθηκε να πάρει μέρος στην πολιτική, σε πείσμα όσων έλεγαν ότι είχε κρυφό στόχο να αντικαταστήσει τον βασιλιά. Αντίθετα προσπάθησε να συμφιλιωθεί με την αυλή αλλά απέτυχε. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης προσπάθησε να σώσει την ζωή επιφανών προσώπων. Δέχθηκε τον τίτλο του «πολίτη - ισότητα» και εξελέγη αναπληρωματικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου. Συμμετείχε στην ψηφοφορία για την καταδίκη του βασιλιά και έδωσε την ψήφο του για τον αποκεφαλισμό του.

Ενώ δεν υπήρχε καμιά υποψία από τους επαναστάτες για το πρόσωπο του, μόλις ανακαλύφθηκε η συνωμοσία του μεγαλύτερου γιου του Λουδοβίκου Φιλίππου, δούκα της Σαρτρ, με τον Κάρολο Φραγκίσκο Ντιμουριέ, το τρομοκρατικό καθεστώς των Ιακωβίνων του Ροβεσπιέρου διέταξε την σύλληψη και θανάτωση όλων των Βουρβώνων. Με συνοπτικές διαδικασίες, ο Λουδοβίκος Φίλιππος, παρά την έντονη δημοκρατική του δράση, φυλακίστηκε και αποφυλακίστηκε.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τη σύζυγό του Λουίζα Μαρία Αδελαΐδα των Βουρβώνων απέκτησε τέσσερις απογόνους:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • M. Tournois, Histoire du Louis Philippe Joseph duc d'Orléans (Paris, 1842).
  • L. C. Rousselet, Correspondance de Louis-Philippe Joseph d'Orléans avec Louis XVI (Paris, 1800)
  • Journal of Mrs. Grace Dalrymple Elliott (1859)
  • Pierre-Sébastien Laurentie, Histoire des ducs d'Orléans (Paris, 1832)
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Louis Philippe II, Duke of Orléans της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).