Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Λουδοβίκος Στ΄ της Γαλλίας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λουδοβίκος ΣΤ΄
Παχύς
Louis VI le Gros.jpg
Περίοδος 30 Ιουλίου 1108 - 1 Αυγούστου 1137
Στέψη Καθεδρικός της Ορλεάνης
Προκάτοχος Φίλιππος Α΄ της Γαλλίας
Διάδοχος Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας
Σύζυγος Λυσιέν ντε Ροσφόρ
Αδελαΐδα του Μωριέν
Επίγονοι Φίλιππος της Γαλλίας (1116–1131)
Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας
Ερρίκος της Ρεμς
Ροβέρτος Α΄ του Ντρε
Κωνσταντία της Γαλλίας, κόμισσα της Τουλούζης
Φίλιππος της Γαλλίας (αρχιδιάκονος των Παρισίων)
Πέτρος της Γαλλίας
Οίκος Οίκος των Καπέτων
Πατέρας Φίλιππος Α΄ της Γαλλίας
Μητέρα Μπέρθα της Ολλανδίας
Γέννηση 1 Δεκεμβρίου 1081
Παρίσι, Γαλλία
Θάνατος 1 Αυγούστου 1137 (55 ετών)
Μπετιζί-Σαιν-Πιερ, Γαλλία
Τόπος ταφής Βασιλική Σαιν-Ντενί, Παρίσι, Γαλλία
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )
Νόμισμα με παράσταση του Λουδοβίκου ΣΤ΄ της Γαλλίας

Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας η Λουδοβίκος ο Παχύς (Louis VI de France, Παρίσι 1 Δεκεμβρίου 10811 Αυγούστου 1137), βασιλιάς των Φράγκων (1108 - 1137) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά των Φράγκων Φιλίππου Α΄ και της πρώτης συζύγου του Μπέρτας της Ολλανδίας. [1] Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ ο πρώτος βασιλιάς από την δυναστεία των Καπετιδών που συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες σε μια κεντρική διοίκηση, [2] δημιουργώντας ένα ισχυρό Γαλλικό βασίλειο για πρώτη φορά μετά την διαίρεση της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου (843). Τα 29 χρόνια της βασιλείας του ασχολήθηκε με την καταπολέμηση των ληστών βαρώνων που λυμαίνονταν την περιοχή του Παρισιού, [3] και των Νορμανδών ηγεμόνων της Αγγλίας που ήθελαν να διεκδικούσαν τμήματα της Ηπειρωτικής Γαλλίας και για την κατοχή της Νορμανδίας.

Εσωτερική πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νεανικά χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λουδοβίκος ήταν σκληρός πολεμιστής αλλά μετά τα 40 του χρόνια έγινε υπέρβαρος με αποτέλεσμα να μην μπορεί να σταθεί ο ίδιος στο πεδίο της μάχης, μια βιογραφία του Λουδοβίκου ΣΤ΄ με τίτλο "Οι πράξεις του Λουδοβίκου του Παχέως" γράφτηκε από τον κύριο σύμβουλο του τον συνομίληκο ηγούμενο Σουνγκέρ του Σαιν-Ντενί δίνει λεπτομερή στοιχεία για τον χαρακτήρα του και πληροφορίες που δεν παρέχει κανένας σύγχρονος ιστορικός. Ο Σούνγκερ αναλυτικά γράφει :

"Στα νιάτα του ο Λουδοβίκος ήταν τόσο σκληρός και δυναμικός που δεν είχε μπει ποτέ στον κόπο να ασχοληθεί με τα υπόλοιπα παιχνίδια που χρησιμοποιούσαν τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του, αποκλειστικό του ενδιαφέρον ήταν μόνο τα όπλα. Η μεγάλη του γενναιότητα φάνηκε στον τρόπο που απέκρουσε την επίθεση του Άγγλου βασιλιά Γουλιέλμου Ρούφου στο δικό του βασίλειο όταν το κληρονόμησε" [4]

Ο Λουδοβίκος παντρεύτηκε στον πρώτο γάμο την Λουκιαννή του Ρότσεφορτ (1104), την χώρισε σε 3 χρόνια (1107) χωρίς να αποκτήσουν κανένα παιδί Στις 3 Αυγούστου 1115 ο Λουδοβίκος παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την Αδελαΐδα του Μωριέν, κόρη του Ουμβέρτου Β΄ της Σαβοΐας και της Γκιζέλας της Βουργουνδίας και ανιψιάς του πάπα Καλλίστου Β΄ με την οποία απέκτησε 8 παιδιά. Η Αδελαΐδα ήταν η πιο ενεργητική βασίλισσα του μεσαίωνα, το όνομα της φαίνεται σε 45 βασιλικά διατάγματα την εποχή που ήταν βασίλισσα της Γαλλίας μαζί με το όνομα του συζύγου της Λουδοβίκου ΣΤ΄. Ο Σούνγκερ έγινε σύμβουλος του Λουδοβίκου ΣΤ΄ πριν διαδεχτεί τον πατέρα του στις 29 Ιουλίου 1108 σε ηλικία 26 ετών, στέφτηκε από τον Δαμβέρτο αρχιεπίσκοπο του Σεν στον καθεδρικό ναό της Ορλεάνης στις 3 Αυγούστου 1108, ο Ράλφ ο Γκρίν αρχιεπίσκοπος του Ρέμς ζήτησε να ακυρωθεί η στέψη αλλά χωρίς αποτέλεσμα. [5]

Η απληστία των βαρόνων στην περιοχή του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η στέψη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του παχύ στην Ορλεάνη - μικρογραφία 12ου αιώνα.

Τα δυο σημαντικότερα χαρακτηριστικά της βασιλείας του Λουδοβίκου ΣΤ΄ ήταν η ισχυροποίηση των Καπετιδών ηγεμόνων σαν βασιλιάδες της Γαλλίας που μέχρι τότε είχαν ελάχιστες εξουσίες απέναντι στους ισχυρούς βαρόνους και κόμηδες οι οποίοι ήταν σχεδόν ανεξάρτητοι, η διαδικασία αυτή θα ολοκληρωθεί σε δυο αιώνες, το δεύτερο μεγάλο χαρακτηριστικό ήταν η αντιμετώπιση του πανίσχυρου Αγγλο - Νορμανδού βασιλιά Ερρίκου Α΄ τέταρτου γιου του Γουλιέλμου του Κατακτητή. Απο την εποχή της βασιλείας του πατέρα του τα προβλήματα με τους ανεξέλεγκτους βαρόνους και κόμηδες ήταν τεράστια κάνοντας δύσκολη την ζωή γύρω απο το Παρίσι. Χρησιμοποιώντας τα τρία βασικά κάστρα τους το Λε Πουισέ, το Σατώφορτ και το Μοντλερί λεηλατούσαν τους περαστικούς ιδιαίτερα τους προσκυνητές, τρομοκρατούσαν τους αγρότες, λήστευαν εκκλησίες και ιερά κάτι που έφερε μεγάλη σε βάρος τους οργή από τους χρονικογράφους της εποχής οι οποίοι ήταν ιδιαίτερα ιερείς. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ από την αρχή της βασιλείας του τα έβαλε ανοιχτά μαζί τους κάτι που δεν είχε κάνει μέχρι τότε κανένας άλλος από τους Καπέτες βασιλείς, με την υποταγή του ισχυροποίησε την θέση του και έδωσε μεγάλη αξία στον θεσμό του βασιλιά κάτι το οποίο θα φανεί ξεκάθαρα και με τους απογόνους του. Ο λαός τον σεβάστηκε επειδή τον ανακούφισε απο τους ανθρώπους που τον λήστευαν και τον λεηλατούσαν, βρισκόταν παρόν σε όλα τα μέρη του βασιλείου του όταν μάθαινε ότι υπάρχει ανάγκη για να λύσει τα προβλήματα των κατοίκων και να αποδόσει δικαιοσύνη. Την περίοδο της βασιλείας του έδρασε και ο περίπου συνομήλικος του μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος Αβελάρδος.

Υποταγή των άπληστων βαρόνων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την άνοδο του στον θρόνο (1108) ο Λουδοβίκος ξεκίνησε τον πόλεμο με τον πιο επικίνδυνο βαρόνο τον Ούγο του Κρεσί που είχε συλλάβει και φυλακίσει τον Εύδη, κόμη του Κορμπέγ, ο Λουδοβίκος ο παχύς πολιόρκησε το κάστρο και απελευθέρωσε τον Εύδη. [6] Στις αρχές του 1109 πολιόρκησε τον ετεροθαλή αδελφό του Φίλιππο γιο της Βερτράδης του Μονφόρ ο οποίος είχε συνωμοτήσει εναντίον του βασιλιά με την βοήθεια του λόρδου Αμωρί Γ΄ του Μονφόρ ο οποίος είχε δημιουργήσει ενα εκτεταμένο δίκτυο απο κάστρα και οχυρά τα οποία έκοβαν την επικοινωνία με το Παρίσι. Την περίοδο (1108 - 1109) ένας ευγενείς ο Αυμόν κυρίευσε την Βουρβόνη από τον νεαρό ανιψιό του Αρχαμπώ, ο Λουδοβίκος ζήτησε να επανέλθει το παιδί αλλά ο Αυμόν αρνήθηκε τότε ο βασιλιάς τον πολιόρκησε με στρατό στο κάστρο και τον ανάγκασε να παραδώσει την κυριαρχία πίσω στον Αρχαμπώ. [7] Το 1122 ο Γουλιέλμος ΣΤ΄, κόμης του Οβέρν έδιωξε το Αιμερί από την επισκοπή του στο Κλαιρμόν, ο εκδιωχθείς επίσκοπος ζήτησε την βοήθεια του βασιλιά, ο Λουδοβίκος ξεκίνησε με στρατό από την Μπουργκ με την βοήθεια των κομήτων του Ανζού, της Βρετάνης και του Νέβερ οι οποίοι ήταν υποτελείς του, επιτέθηκε στο Κλαιρμόν ο Γουλιέλμος αναγκάστηκε να παραιτηθεί και ο Αιμερί επανήλθε στον επισκοπικό του θρόνο. Σε 4 χρόνια (1126) ο ο Γουλιέλμος ΣΤ΄ του Οβέρν εξεγέρθηκε ξανά και ο βασιλιάς παρά τις δυσκολίες επειδή είχε παχύνει πήγε ξανά να τον αντιμετωπίσει, κυρίευσε το Κλαιρμόν για δεύτερη φορά, συνέλαβε τον Γουλιέλμο και τον οδήγησε στην Ορλεάνη να δικαστεί για τα αδικήματα του. Ένας άλλος άθλιος βαρόνος ήταν ο Θωμάς, λόρδος του Κουκί γνωστός για την βιαιότητα του που θανάτωνε τα θύματα του με φρικτά βασανιστήρια όπως κρέμασμα από τους όρχεις, βγάλσιμο ματιών, κόψιμο χεριών και ποδιών όπως και ο Ούγος λόρδος του Λε Πουισέ που κυρίευσε τα εδάφη γύρω από το Σάρτρ. [8] Ο βασιλιάς εξαπέλυσε κατηγορίες εναντίον του Ούγου από τον Θεοβάλδο Β΄ της Καμπανίας, τον αρχιεπίσκοπο του Σένς και πολλούς άλλους κληρικους τον κάλεσε στην αυλή του να απαντήσει στις κατηγορίες αλλά ο Ούγος αρνήθηκε να εμφανιστεί, [9] ο Λουδοβίκος έκανε κατάσχεση των εδαφών και των τίτλων του, ύστερα από μια σκληρή πολιορκία έκαψε το κάστρο του και τον συνέλαβε αιχμάλωτο. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ απερίσκεπτα απελευθέρωσε τον Ούγο και ενώ βρισκόταν σε πόλεμο με τον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας και τον Θεοβάλδο ο Ούγος εκμεταλλεύτηκε την απουσία του βασιλιά για να ξεκινήσει ξανά τις λεηλασίες, σε συνεργασία με τον Θεοβάλδο ο οποίος αργότερα τον εγκατέλειψε άρχισε να ξανακτίζει το κάστρο του. Ο βασιλιάς τον κυρίευσε για τρίτη φορά και ο Ούγος από φόβο του ορκίστηκε ότι δεν θα λεηλατήσει ξανά ποτέ την περιοχή και τους κατοίκους και δεν θα επιχειρήσει να ξανακτίσει το κάστρο του, ο Ούγος ελευθερώθηκε αφού έγινε κατάσχεση της περιουσίας του και πέθανε λίγο αργότερα σε ταξίδι στους Αγίους Τόπους για να ζητήσει εξιλέωση των αμαρτιών του. [10]

Πόλεμοι στο εξωτερικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πόλεμοι με την Αγγλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετάλλιο με την μορφή του Λουδοβίκου του παχύ.

Ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Α΄ κατέλαβε τον Αγγλικό θρόνο, στην συνέχεια έδιωξε από το δουκάτο της Νορμανδίας τον μεγαλύτερο αδελφό του Ροβέρτο και τον φυλάκισε αφού πρώτα τον συνέτριψε στην εμφύλια Μάχη του Τινσεμπραί (1106), στην συνέχεια κατέλαβε το κάστρο του Γκισόρ ένα φρούριο στρατηγικής σημασίας την δεξιά όχθη του Έπτ διευθύνοντας τον δρόμο ανάμεσα στην Ρουέν και στο Παρίσι. Η πράξη αυτή παραβίαζε την συμφωνία που είχε γίνει παλιότερα ανάμεσα σε Άγγλους και σε Γάλλους βασιλείς να παραμείνει το συγκεκριμένο κάστρο ουδέτερο κάτι που εξόργισε τον Λουδοβίκο ζητώντας του να εμφανιστεί μπροστά του σαν υποτελής του στην περιοχή και να του δώσει λογαριασμό για τις πράξεις του. Τον Μάρτιο του 1109 οι δυο βασιλείς συναντήθηκαν στα σύνορα των περιοχών τους στην γέφυρα του Νώφλ στον Έπτ, [11] ο Ερρίκος αρνήθηκε επίμονα να εγκαταλείψει το κάστρο του Γκισόρ, ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ του πρότεινε να λύσουν προσωπικά το ζήτημα ο Ερρίκος Α πάλι αρνήθηκε με αποτέλεσμα να ξεσπάσει εικοσαετής πόλεμος ανάμεσα στην Αγγλία και την Γαλλία. Η πρώτη χρονιά του πολέμου πήγαινε πολύ καλά για τον Λουδοβίκου μέχρι την στιγμή που ο Θεοβάλδος Β΄ της Καμπανίας άλλαξε υπέρ του Ερρίκου (1112), ο Θεοβάλδος είχε την υποστήριξη ενός μεγάλου αριθμού βαρόνων μεταξύ των οποίων του Λανσελίν του Μπούλ, του Ράλφ του Μπωγενσί, του Ούγου του Κρεκί, του Γκυ του Ροχφόρτ, του Ούγου ντα Λε Πουισέτ και του Ούγου, κόμητος του Τροί. [12] Ο Λουδοβίκος κατάφερε να νικήσει ξανά ακόμα και τον συνασπισμό των βαρόνων του Θεοβάλδου αναγκάζοντας τον Ερρίκο Α΄ να υπογράψει συνθήκη (1113) με την οποία εγκαταλείπει το Γκισόρ αλλά παραμένει κυρίαρχος στην Βρετάνη και στο Μαιν, η ειρήνη θα διαρκέσει 3 χρόνια μέχρι να αρχίσουν πάλι οι εχθροπραξίες (1116). Το 1119 μετά από πολλές επιτυχίες και την σύλληψη του Λες Αντελίς ο Λουδοβίκος ετοιμάστηκε για την τελική αναμέτρηση αλλά στην μάχη του Μπρεμούλ τον Αύγουστο του 1119 τα στρατεύματα του Λουδοβίκου ηττήθηκαν, ο Γάλλος βασιλιάς του οποίου η υγεία δεν ήταν σε τόσο καλή κατάσταση αναγκάστηκε να ζητήσει ειρήνη με την μεσολάβηση του πάπα Καλλίστου Δ΄ τον Νοέμβριο του 1120. Οι όροι της ειρήνης περιελάμβαναν τους όρους να δίνει ο διάδοχος του Ερρίκου Γουλιέλμος Αντελίν όρκο υποτέλειας στον Λουδοβίκο για την Νορμανδία και την επιστροφή όλων των εδαφών που κυριεύθηκαν από τους δυο βασιλείς με την μοναδική εξαίρεση το Γκισόρ να παραχωρηθεί τελικά στον Ερρίκο.

Επεμβάσεις του Λουδοβίκου στην Φλάνδρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΣΤ΄ σε μικρογραφία του 14ου αιώνα.

Στις 2 Μαρτίου 1127 ο κόμης της Φλάνδρας Κάρολος ο Καλός δολοφονήθηκε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Δονατιανού στη Μπρυζ, ήταν ένα μεγάλο σκάνδαλο σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Κάρολος δεν είχε παιδιά για να κληρονομήσουν την κομητεία. Πολλοί διεκδικητές εμφανίστηκαν για την διαδοχή ανάμεσα τους ο Γουλιέλμος της Υπρ γιος του θείου του Καρόλου, o Τιερί της Αλσατίας γιος της Γερτρούδης της Φλάνδρας (κόρης του Ροβέρτου Α΄ της Φλάνδρας), ο Αρνόλδος της Δανίας ανιψιός του Καρόλου του Καλού που κυρίευσε του Σαιν Ομέρ, ο Βαλδουίνος, κόμης του Αινώ και ο Γοδεφρείδος Α΄ δούκας της Βραβάντης. Το στέμμα της Φλάνδρας δόθηκε τελικά σύμφωνα με την επιθυμία του ίδιου του Καρόλου του Καλού στον γιο του Ροβέρτου της Νορμανδίας Γουλιέλμου Κλίτο ο οποίος είχε εξοριστεί από τα εδάφη που του ανήκαν στην Νορμανδία από τον ίδιο τον θείο του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Α΄, ορκίστηκε κόμης των Φλαμανδών στις 23 Μαρτίου 1127. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ έσπευσε ο ίδιος στην Φλάνδρα για να βοηθήσει τον Γουλιέλμο Κλίτον να ορκιστεί βασιλιάς απέναντι στους διεκδικητές του και για να τιμωρήσει τους δολοφόνους του Καρόλου. [13] Στις 2 Απριλίου ο Λουδοβίκος κατέλαβε την Γάνδη, στις 5 Απριλίου την Μπρυζ και στις 26 Απριλίου την Υπρ, συνέλαβε τον Γουλιέλμο της Υπρ και τον φυλάκισε στην Λιλ, γρήγορα κατέλαβε και τις υπόλοιπες πόλεις. Οι δολοφόνοι του Καρόλου του Καλού καταδικάστηκαν σε θάνατο και ρίχτηκαν από την οροφή της εκκλησίας του Αγίου Δονατιανού στην οποία έπραξαν το έγκλημα. Ο νέος κόμης Γουλιέλμος ο οποίος είχε συνηθίσει να διοικεί από την οικογένεια του με τις αυστηρές φεουδαρχικές μεθόδους του μεσαίωνα γρήγορα ξεσήκωσε μεγάλες αντιδράσεις από τους αρκετά εξελιγμένους για την εποχή τους Φλαμανδούς οι οποίοι βασικά ήταν έμποροι. Ο λαός της Μπρυζ σύντομα ήρθε σκληρά αντιμέτωπος μαζί του, ξεσηκώθηκαν, τον κήρυξαν ανεπιθύμητο ορίζοντας νέο κόμη τον Τιερί της Αλσατίας ο οποίος ήταν εγγονός από μητέρα παλιού κόμη της Φλάνδρας Ροβέρτου Α΄, ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ αν και δυσαρεστήθηκε λόγω του δημοκρατικού χαρακτήρα του αναγκάστηκε να δεχτεί την νέα επιλογή, ο Γουλιέλμος Κλίτο πέθανε στις 27 Ιουλίου 1128 στην πολιορκία του Αλόστ. [14]

Αποτυχημένη επίθεση του Γερμανού αυτοκράτορα Ερρίκου Ε΄[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 25 Νοεμβρίου 1120 οι τύχες για το βασίλειο της Αγγλίας άλλαξαν όταν ο μοναδικός γιος και διάδοχος του Ερρίκου Α΄, Γουλιέλμος Αδελίν μεθυσμένος σκοτώθηκε σε ένα ατύχημα στο καράβι το οποίο τον μετέφερε από την Νορμανδία στην Αγγλία, το Αγγλικό βασίλειο έμεινε πλέον χωρίς διάδοχο με την Νορμανδική δυναστεία να κινδυνεύει να έρθει στο τέλος της στην Αγγλία μετά τον θάνατο του Ερρίκου Α΄. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ στην συνέχεια δημιούργησε μια συνωμοσία με Γάλλους και Νορμανδούς βαρόνους προκειμένου να εκδιώξει τους Άγγλους του Ερρίκου από την Νορμανδία τοποθετώντας σε αυτήν δούκα τον ευνοούμενο του Γουλιέλμο Κλίτο. Ο Ερρίκος αφού αναγνώρισε την συνωμοσία και κάλεσε τον γαμπρό του Γερμανό αυτοκράτορα Ερρίκο Ε΄ ο οποίους είχε παντρευτεί την κόρη του Ματθίλδη να επιτεθεί στην Γαλλία. [15]Ο Ερρίκος Ε΄ βάδιζε με τον στρατό του να καταλάβει την Ρενς (1124), ο Γαλλικός λαός ο οποίος λάτρευε τον βασιλιά του ξεσηκώθηκε σύσσωμος να τον αντιμετωπίσει, ο αυτοκράτορας Ερρίκος Ε΄ τρομοκρατημένος από την αναπάντεχη ενότητα του Γαλλικού λαού και την υποστήριξη στον βασιλιά τους δεν τόλμησε να προχωρήσει την επίθεση. [16] Ο Ερρίκος Ε΄ πέθανε λίγο αργότερα και ο Ερρίκος Α΄ πάντρεψε την κόρη του Ματθίλδη στον δεύτερο γάμο της με τον Γοδεφρείδο Πλανταγενέτη τον ισχυρότερο κόμη της Γαλλίας εκείνη την εποχή γιο του Φούλκωνα των Ιεροσολύμων με τον οποίο θα αποκτήσει τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Β΄ πρώτο βασιλιά της δυναστείας των Πλανταγενετών στην Αγγλία. Ο γάμος αυτός θα είναι εξαιρετικά επικίνδυνος για τον Γάλλο βασιλιά κάτι που θα φανεί πιο ξεκάθαρα στους απογόνους του.

Θάνατος και κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τελευταία χρόνια και θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανδριάντας του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΣΤ΄ επί του τάφου του στην βασιλική του Σαιν-Ντενί

Ο Ερρίκος Α πέθανε στις 9 Απριλίου 1137 και ο Στέφανος του Μπλουά παρά τους όρκους που είχε δώσει στον Ερρίκο Α΄ ότι θα σεβαστεί την επιθυμία του να τον διαδεχτούν η κόρη του Ματθίλδη και ο δεύτερος σύζυγος της Γοδεφρείδος Πλανταγενέτης κατέλαβε τον Αγγλικό θρόνο και ετοιμάστηκε να επιτεθεί στην Γαλλία και όλοι οι Γάλλοι βαρόνοι με επικεφαλής τον Θεοβάλδο Β συσπειρώθηκαν ξανά να υπερασπιστούν τον βασιλιά τους. Στις 9 Απριλίου 1137 ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ βρήκε έναν ισχυρότατο σύμμαχο αφού ο άλλος μεγάλος δούκας Γουλιέλμος Ι΄ της Ακουιτανίας πεθαίνοντας άφησε τον Γάλλο βασιλιά κηδεμόνα για την 15χρονη κόρη του Ελεονώρα της Ακουιτανίας η οποία ήταν η πιο περιζήτητη νύφη της Ευρώπης εκείνη την εποχή. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ δεν έχασε την ευκαιρία να την παντρέψει με τον γιο και διάδοχο του Λουδοβίκο Ζ΄ άσχετα αν ο συγκεκριμένος γάμος αργότερα θα ατυχήσει, ο γάμος έγινε στο Μπορντό στις 25 Ιουλίου 1137. [17] Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ πέθανε 7 μέρες αργότερα στις 1 Αυγούστου 1137 αφού ήταν άρρωστος από δυσεντερία που προκλήθηκε από το υπερβολικό του πάχος, η ταφή του έγινε στην βασιλική του Σαιν-Ντενί.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τη δεύτερη σύζυγό του Αδελαΐδα του Μωριέν παιδιά του ήταν :

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. "The Kingdom of the Frank to 1108", Constance Brittain Bouchard, The New Cambridge Medieval History, Vol. 4, Part II, ed. David Luscombe, Jonathan Riley-Smith, (Cambridge University Press, 2004), 126.
  2. Norman F. Cantor, The Civilization of the Middle Ages 1993, p 410.
  3. "Government, law and society", R. van Caenegem, The Cambridge History of Medieval Political Thought C.350-c.1450, ed. J. H. Burns, (Cambridge University Press, 1988), 188.
  4. Abbot Suger: Life of King Louis the Fat, Chapter 1.
  5. "The Historia Iherosolimitana of Robert the Monk and the Coronation of Louis VI", James Naus, Writing the Early Crusades: Text, Transmission and Memory, ed. Marcus Bull, Damien Kempf, (Boydell Press, 2014), 112.
  6. "France: Louis VI and Louis VII (1108-1180)", Louis Halphen, The Cambridge Medieval History: Contest of Empire and Papacy, Volume V, ed. J.R. Tanner, C.W. Previte-Orton, and Z.N. Brooke. The Macmillan Company, 1926. p. 596.
  7. The Cambridge Medieval History Volume V, p598
  8. The Cambridge Medieval History, p594
  9. The Cambridge Medieval History Volume V, p594
  10. The Cambridge Medieval History Volume V, p595
  11. The Cambridge Medieval History Volume V p601
  12. The Cambridge Medieval History Volume V p601
  13. The Cambridge Medieval History Volume V, p599
  14. The Cambridge Medieval History Volume V, p599
  15. The Cambridge Medieval History Volume V, p604
  16. Encyclop?dia Britannica
  17. Robert Fawtier, The Capetian Kings of France, transl. Lionel Butler and R.J. Adam, (Macmillan, 1989), 21.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Abbot Suger: Life of King Louis the Fat, Chapter 1.
  • "France: Louis VI and Louis VII (1108-1180)", Louis Halphen, The Cambridge Medieval History: Contest of Empire and Papacy, Volume V, ed. J.R. Tanner, C.W. Previte-Orton, and Z.N. Brooke. The Macmillan Company, 1926.
  • Isabella of Angouleme: John's Jezebel, Nicholas Vincent, King John: New Interpretations, ed. S. D. Church, (The Boydell Press, 1999)
  • Robert Fawtier, The Capetian Kings of France, transl. Lionel Butler and R.J. Adam, (Macmillan, 1989)
  • Jim Bradbury, The Capetians: kings of France, 987-1328
  • The Cambridge Medieval History Volume V

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Louis VI of France της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).


Προκάτοχος:
Φίλιππος ο Ερωτικός
Βασιλιάς των Φράγκων
Royal Standard of the King of France.svg
30 Ιουλίου 11081 Αυγούστου 1137
Διάδοχος:
Λουδοβίκος ο Νέος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]