Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Λουδοβίκος Θ' της Γαλλίας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λουδοβίκος Θ'
Louis IX.jpg
Ο Λουδοβίκος Θ' όπως τον φαντάστηκε ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (16ου αιώνα)
Περίοδος 8 Νοεμβρίου 1226 - 25 Αυγούστου 1270
Στέψη Καθεδρικός Ναός της Ρενς
Προκάτοχος Λουδοβίκος Η΄ της Γαλλίας
Διάδοχος Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας
Σύζυγος Μαργαρίτα της Προβηγκίας
Επίγονοι Λευκή της Γαλλίας
Ισαβέλλα της Γαλλίας
Λουδοβίκος της Γαλλίας
Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας
Ιωάννης της Γαλλίας
Ιωάννης Τριστάνος της Γαλλίας
Πέτρος Α' του Αλανσόν
Μαργαρίτα της Γαλλίας
Ροβέρτος του Κλερμόν
Αγνή της Γαλλίας
Λευκή της Γαλλίας, Ινφάντα της Καστίλης
Οίκος Οίκος των Καπέτων
Πατέρας Λουδοβίκος Η΄ της Γαλλίας
Μητέρα Λευκή της Καστίλης
Γέννηση 25 Απριλίου 1214
Πουασί, Γαλλία
Θάνατος 25 Αυγούστου 1270 (56 ετών)
Τύνιδα, Τυνησία
Τόπος ταφής Βασιλική Σαιν-Ντενί
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )
Ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας

Ο Λουδοβίκος Θ΄ ή Άγιος Λουδοβίκος (Louis IX, 25 Απριλίου 1214 - 25 Αυγούστου 1270) ήταν βασιλιάς της Γαλλίας (1226-1270).

Πρώτα Χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λουδοβίκος Θ΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Η΄ του Λέοντος και της Λευκής της Καστίλης, εγγονός από πατέρα του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Αυγούστου και από μητέρα του βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσου Η'. Ο Άγιος Λουδοβίκος ήταν 9 ετών όταν πέθανε ο παππούς του και 12 ετών όταν πέθανε ο πατέρας του,[1] στέφθηκε βασιλιάς στον Καθεδρικό ναό της Ρενς και αρχικά κυβέρνησε υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του, Λευκής της Καστίλης (1234).[2] Η δυναμική μητέρα του συνέχισε να είναι από τους καλύτερους συμβούλους του ως τον θάνατό της (1252). Η μητέρα του από μικρό του έμαθε να είναι πιστός χριστιανός, χρησιμοποιούσε συνέχεια την φράση : "Σε αγαπώ όπως κάθε μητέρα το παιδί της αλλά θα προτιμούσα να σε δω νεκρό παρά με κάποιο θανάσιμο αμάρτημα" [3] Δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες σχετικά με την διάρκεια που η μητέρα του είχε καθοριστικό ρόλο στην διακυβέρνηση του βασιλείου, οι σύγχρονες πληροφορίες λένε ως το 1234 όταν ο Λουδοβίκος έγινε 20 ετών.[4] Συνέχισε ακόμα και μετά την ενηλικίωση του γιου της να ασκεί ισχυρή επιρροή πάνω του μέχρι τον θάνατο της (1252).[5] [6] Τιτλοφόρησε τον μικρότερο αδελφό του Κάρολο κόμη του Ανζού, ο οποίος αργότερα θα καταλάβει τη Σικελία και θα ιδρύσει την Β΄ Ανδεγαυική δυναστεία. Η τυχοδιωκτική δράση του Καρόλου και των απογόνων του αργότερα στην Ιταλία δε θα σταθεί καθόλου εμπόδιο στις προσπάθειες για αγιοποίηση του Λουδοβίκου.

Γάμος με την Μαργαρίτα της Προβηγκίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1234 ο Λουδοβίκος παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα της Προβηγκίας (1221 - 1295), αδελφή της Ελεονώρας της Προβηγκίας συζύγου του βασιλιά της Αγγλίας, Ερρίκου Γ΄. Η μεγάλη θρησκευτική πίστη της συζύγου του έκανε τον Λουδοβίκο και την Μαργαρίτα πολύ ταιριαστό ζευγάρι, ο Λουδοβίκος της παρουσίαζε με μεγάλη ευχαρίστηση τα φιλανθρωπικά του έργα και η Μαργαρίτα πρόσεχε πολύ την άσχημη υγεία του συζύγου της. Διάβαζαν μαζί βιβλία, έκαναν ιππασία και άκουγαν μουσική, οι πολύ καλές σχέσεις του βασιλικού ζεύγους έφεραν την ζήλια της μητέρας του Λουδοβίκου Λευκής της Καστίλης που προσπαθούσε να την κρατήσει μακριά του όσο μπορούσε. Έκαναν μαζί συνολικά 11 παιδιά μαζί με αυτά που δεν επέζησαν, τα τελευταία χρόνια της ζωής τους ωστόσο αποξενώθηκαν. [7]

Πολεμικές επιχειρήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σε ηλικία 15 ετών η μητέρα του αναγκάστηκε να υπογράψει συνθήκη με τον κόμη της Τουλούζης Ραϊμόνδο Ζ' που έβαζε τέλος στην Αλβιγενική Σταυροφορία υπογράφοντας χαρτί ξεκαθαρίζοντας ότι ο σύζυγος της έσφαλε (1229).[8] Ο κόμης Ραϊμόνδος Ζ' είχε κατηγορηθεί για την δολοφονία ενός ιερέα στην αποστολή προσηλυτισμού των Καθαρών. [9] Το 1248 ο Λουδοβίκος αποφάσισε ότι οι υποχρεώσεις του σαν πιστός χριστιανός πρέπει να είναι μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες υποχρεώσεις του ως βασιλιάς, γι'αυτό αποφάσισε να αφιερώσει την υπόλοιπη ζωή του στις Σταυροφορίες. Η βάση των Μουσουλμάνων είχε μετακινηθεί στην Αίγυπτο γι'αυτό και ο Λουδοβίκος μετακίνησε εκεί την βάση των επιχειρήσεων του από τους Αγίους Τόπους. [10] Συμμετείχε σε δύο Σταυροφορίες, την Ζ΄ Σταυροφορία (1248) και την Η΄ Σταυροφορία (1270), και οι δύο τελικά αποτυχημένες. Μετέτρεψε την Αθήνα σε δουκάτο απονέμοντας τον τίτλο του δούκα στον Γκυ Α΄ ντε λα Ρος, διάδοχο του πρώτου Κύρη των Αθηνών Όθωνα ντε λα Ρος (1259). Έκτοτε η περιοχή της Αττικής, της Βοιωτίας και της Μεγαρίδας ονομάσθηκε δουκάτο των Αθηνών.

Ζ' Σταυροφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λουδοβίκος με τον στρατό του στρατοπέδευσαν στην Αίγυπτο στις 5 Ιουνίου/1249 ξεκινώντας την Ζ' Σταυροφορία με την γρήγορη άλωση της πόλης της Δαμιέτης. [11][12]. Η άλωση αυτή έγειρε σοβαρές ταραχές στους μουσουλμάνους την ίδια εποχή που ο σουλτάνος Αλ - Σαλίχ Αγιούμπ της δυναστείας των Αγιουβιδών ήταν ετοιμοθάνατος. Η πορεία από την Δαμιέτη προς το Κάιρο έγινε στην συνέχεια με πολλά προβλήματα αφού η άνοδος της στάθμης του Νείλου δυσκόλεψε έντονα τον στρατό,[13] την ίδια εποχή πέθανε ο σουλτάνος Αλ - Σαλίχ Αγιούμπ και την διοίκηση των μουσουλμάνων ανέλαβε η σύζυγος του Σαζάρ αλ - Ντούρ που αποφάσισε σοβαρά να τιμωρήσει τους Σταυροφόρους. Στην κρίσιμη μάχη του Αλ Μανσούρα στις 6 Απριλίου/1250 οι Σταυροφόροι συνετρίβησαν από τους μουσουλμάνους, [14] και ο ίδιος ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο Άγιος συνελήφθη αιχμάλωτος, απελευθερώθηκε αφού έδωσε 400.000 λίβρες σαν λίτρα και παρέδωσε πίσω την πόλη της Δαμιέτης..[15]


Τετράχρονη παραμονή στους Αγίους Τόπους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν ελευθερώθηκε από την αιχμαλωσία στην Αίγυπτο ο Λουδοβίκος μετέβη στην Παλαιστίνη ξοδεύοντας τα υπόλοιπα 4 χρόνια στα Λατινικά βασίλισσα της Άκρας, της Καισάρειας και της Γιάφφας για την υποστήριξη των Σταυροφόρων. [16] Χρησιμοποίησε τα πλούτη του και τις διπλωματικές του ικανότητες, την άνοιξη του 1254 ο ίδιος και ο στρατός του επέστρεψαν στην Γαλλία.[17] Την περίοδο αυτή ο Λουδοβίκος είχε ανταλλάξει πολλές επιστολές με τους Μογγόλους ηγεμόνες, ξεκινώντας (1248) τις επιστολές με τον Μογγόλο στρατιωτικό ηγεμόνα στην Αρμενία και την Περσία Ελζιζιδέι.[18] Ο Ελζιζιδέι συμφώνησε με τον Γάλλο βασιλιά να στρατοπεδεύσει ο Λουδοβίκος στην Αίγυπτο όταν θα βρίσκεται ο ίδιος στην Βαγδάτη για να εξουδετερώσουν ταυτόχρονα τις δυνάμεις των Σαρακηνών. Ο Λουδοβίκος έστειλε τον Ανδρέα του Λονγκζιμώ, έναν Δομινικανό ιερέα σαν απεσταλμένο στον μεγάλο αυτοκράτορα των Μογγόλων Γκουγιούκ Χάν με αίτημα να ζητήσει βοήθεια κατά των Σαρακηνών αλλά ο αυτοκράτορας πέθανε πριν φτάσει ο ιερέας την ίδια χρονιά, η χήρα του αυτοκράτορα απέρριψε την πρόταση. [19] Το (1251) οι Μογγόλοι ανέβασαν στον θρόνο τους νέα δυναστεία υπό τον Γκουγιούκ Χάν τέταρτο γιο του Τζένγκις Χαν και ο Λουδοβίκος στέλνει στην αυλή των Μογγόλων νέο απεσταλμένο τον Φραγκισκιανό Γουλιέλμο του Ρουμπρούκ. Ο απεσταλμένος πέρασε πολλά χρόνια στην αυλή των Μογγόλων, το 1259 ο κυβερνήτης του δυτικότερου τμήματος ζήτησε την υποταγή του Λουδοβίκου, [20] ο ίδιος ο αυτοκράτορας αντίθετα δέχτηκε να στείλει βοήθεια αλλά το γράμμα του δεν έφτασε ποτέ στην Γαλλική αυλή.[21]


Η΄Σταυροφορία και θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 24 Μαΐου/1467 στην συνεδρίαση του Γαλλικού κοινοβουλίου ο Λουδοβίκος και οι 3 γιοι του αποφάσισαν να συμμετέχουν σε νέα Σταυροφορία στην περιοχή της Τύνηδας ζήτησε ταυτόχρονα από τον μικρότερο αδελφό του Κάρολο τον Ανδεγαυό να συμμετέχει στην Σταυροφορία και να τους βοηθήσει. Στην Σταυροφορία συμμετείχε και ο πρίγκηπας της Αγγλίας Εδουάρδος, ο στρατός έφτασε στην Καρχηδόνα στις 25 Αυγούστου/1270 και αμέσως μεγάλο κύμα πανώλης θέρισε το μεγαλύτερο τμήμα του στρατού θύμα και ο ίδιος ο βασιλιάς που πέθανε απο αυτό. [22] [23]

Τα λείψανα του Λουδοβίκου Θ΄ στο Μουσείο του Ναού του Αγίου Δομίνικου στη Μπολόνια της Ιταλίας
Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Θ' με τον πάπα Ιννοκέντιο Δ'
Θάνατος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ'
Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Θ' συλλαμβάνεται αιχμάλωτος στην Ζ' Σταυροφορία.

Προστάτης της χριστιανικής θρησκείας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πήρε σοβαρά τον ρόλο του ως "απεσταλμένος του Θεού στη γη" και οργάνωσε δύο Σταυροφορίες, αν και ήταν αποτυχημένες και οι δύο Σταυροφορίες αυξήθηκε σημαντικά η αίγλη του επειδή ότι έκανε το έκανε για την δόξα του θεού και για το καλό του λαού του. Προστάτευε τον λαό διακρίθηκε για την μεγάλη αγάπη του για τον συνάνθρωπο ακόμα και στους επαναστάτες, όταν του πρότειναν να θανατώσει κάποιον πρίγκηπα επειδή ακολούθησε τον πατέρα του στην εξέγερση απάντησε : "Ένας γιος δεν μπορεί να αρνηθεί να υπακούσει τον πατέρα του". [24] Υπάρχει πληθώρα στοιχείων σχετικά με την ζωή και την δράση του που έρχονται ιδιαίτερα από τρία οικεία σε αυτόν πρόσωπα : Τον κυρίως βιογράφο του Ιωάννη του Joinville προσωπικό φίλο και σύμβουλο του, τον εξομολογητή του Γοδεφρείδο του Μπωλί και τον ιερέα Γουλιέλμο του Σαρτρ. Υπάρχει και μια τέταρτη πηγή ο Γουλιέλμος του Saint-Pathus του οποίου οι μαρτυρίες δεν προέρχονται από προσωπική επαφή αλλά από αναφορές του πάπα. Η βασιλεία και η ζωή του Λουδοβίκου υμνήθηκαν από όλους τους συγγραφείς και ποιητές. Πιστότατος χριστιανός και Καθολικός, πήρε την πρωτοβουλία για το κτίσιμο του Αγίου Παρεκκλησίου στα βασιλικά ανάκτορα (τώρα Μέγαρο Δικαιοσύνης) στο κέντρο του Παρισιού. Ήταν τέλειο υπόδειγμα Γοτθικής αρχιτεκτονικής και κτίσθηκε ως λατρευτικό ιερό με το ακάνθινο στεφάνι, τμήμα του Τίμιου Σταυρού και σημαντικά αντικείμενα της ζωής του Ιησού. Τα αντικείμενα αυτά τα αγόρασε ο Άγιος Λουδοβίκος (1239 - 1241) από τον μακρινό ξάδελφό του, εξόριστο Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνο Β΄ ντε Κουρτεναί με το αστρονομικό ποσό των 135.000 λιβρών, ενώ το κτίσιμο ολόκληρου του ναού στοίχισε 60.000 λίβρες. Η αγορά έγινε προκειμένου να εδραιώσει τη φήμη του Παρισιού ως ένα από τα μεγαλύτερα θρησκευτικά κέντρα στον κόσμο, κάτι που του έδινε μεγάλη αξία στην εποχή του.

Πολέμησε τους Εβραίους και τις αιρέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για να μπορέσει να αντεπεξέλθει οικονομικά στα έξοδα της 7ης Σταυροφορίας, διέταξε την απέλαση των Εβραίων που ευθύνονταν για τοκογλυφία και δήμευση των περιουσιών τους. Από τα χρήματα που συγκέντρωσε, κατόρθωσε να μαζέψει τα απαιτούμενα χρήματα ώστε να αντεπεξέλθει οικονομικά στα έξοδα της Σταυροφορίας. Δεν εξάλειψε ούτε και τα χριστιανικά χρέη. Το 1230 ο Νιχόλας Ντόνιν ενας Ιουδαίος που είχε ασπαστεί τον χριστιανισμό μετέφρασε το Ταλμούδ και κατηγορήθηκε από τον πάπα Γρηγόριο Θ' με 35 κατηγορίες οτι βλαστήμησε με το έργο του σκληρά απέναντι στον Ιησού, την Θεοτόκο και τον Χριστιανισμό όπως η σκηνή που έδειχνε τον Ιησού στην κόλαση, σε μια άλλη παράγραφο της μετάφρασης του ο Ντόνιν έγραφε ότι ένας Ιουδαίος επιτρέπεται να σκοτώνει αλλόφυλο του. Ο Λουδοβίκος συγκάλεσε την Διένεξη των Παρισίων (1240) καλώντας τον ραβίνο Γεχιέλ των Παρισίων ο οποίος υπερασπίστηκε το Ταλμούδ στις κατηγορίες απέναντι στον Ντόνιν λέγοντας ότι η μετάφραση του Ταλμούδ σε άλλες γλώσσες εκτός της Ιουδαικής ήταν σοβαρό γι'αυτούς παράπτωμα. Το Ταλμούδ καταδικάστηκε τότε από τον Γάλλο βασιλιά ο οποίος διέταξε να καούν 12.000 από τα αντίγραφα του στο Παρίσι.[25] Παράλληλα, ασχολήθηκε με την καταπολέμηση των αιρέσεων, όπως οι Καθαροί στην Νότια Γαλλία, δημεύοντας την περιουσία τους.[26] Οι διώξεις έφτασαν στο μεγαλύτερο σημείο τους μόλις πριν την κήρυξη της 7ης Σταυροφορίας (1248), και επιβραδύνθηκαν στη συνέχεια.

Ο Χρυσός Αιώνας του Αγίου Λουδοβίκου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο 13ος αιώνας, κατά τον οποίο βασίλεψε ο Λουδοβίκος Θ', αποκλήθηκε και «Χρυσός αιώνας του Αγίου Λουδοβίκου» καθώς ο Λουδοβίκος ήταν ο σημαντικότερος Ευρωπαίος ηγεμόνας της εποχής του, με το πιο ισχυρό και εύρωστο βασίλειο, με τον ισχυρότερο στρατό, προστάτης παράλληλα των γραμμάτων και των τεχνών. Η τέχνη του Αγίου Λουδοβίκου είχε σημαντική επίδραση σε όλους τους Ευρωπαίους της εποχής του με την Γοτθική τέχνη και αρχιτεκτονική, οι κόρες του έγιναν οι πιο περιζήτητες νύφες στις μεγαλύτερες αυλές της Ευρώπης. Η τεράστια φήμη που είχε αποκτήσει σαν βασιλιάς στηριζόταν περισσότερο στην μόρφωση και στον χαρακτήρα του παρά στις στρατιωτικές επιτυχίες του οι οποίες δεν ήταν σημαντικές αφού είχε αποτύχει και στις δυο Σταυροφορίες. Είναι ο ιδρυτής του Πανεπιστημίου της Σορβόννης στο Παρίσι (1257) το οποίο είναι μέχρι και τις μέρες μας ενα απο τα μεγαλύτερα Πανεπιστήμια της Ευρώπης.[27]

Στην εποχή του άρχισε να αναπτύσσεται ο Γαλλικός πολιτισμός, ενώ ήταν ο πρώτος που οργάνωσε στην αυλή του ειδικό δικαστικό σώμα, ειδικό οικονομικό σώμα και το ελεγκτικό συμβούλιο. Για πολλούς ανθρώπους της εποχής και λόγω του υποδειγματικού τρόπου ζωής τους συγκέντρωνε στο πρόσωπό του ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο, όλοι οι βασιλιάδες της εποχής του τον χρησιμοποιούσαν σαν δικαστή για να λύσουν τις διαφορές τους.[28] Προσπάθειες για την αγιοποίηση του έγιναν ακόμα και όσο ζούσε, ήταν ένας απο τους ανθρώπους που προσωποποιούσαν για τον Καθολικό κόσμο το σύνολο του χριστιανισμού και την χριστιανική θρησκεία.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την σύζυγο του Μαργαρίτα της Προβηγκίας παιδιά τους ήταν :

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Plaque in the church, Collégiale Notre-Dame, Poissy, France.
  2. "Louis IX". Encarta. Microsoft Corporation. 2008.
  3. Fr. Paolo O. Pirlo, SHMI (1997). "St. Louis". My First Book of Saints. Sons of Holy Mary Immaculate - Quality Catholic Publications. pp. 193–194.
  4. "Goyau, Georges. "St. Louis IX." The Catholic Encyclopedia. Vol. 9. New York: Robert Appleton Company, 1910. 24 Feb. 2013". Retrieved 29 September 2014.
  5. "Louis IX". Encarta. Microsoft Corporation. 2008.
  6. Shadis 2010, p. 17-19.
  7. Goldstone 2007, p. 27-35.
  8. Goldstone 2007, p. 17.
  9. Goldstone 2007, p. 11.
  10. "Crusades: Crusades of the 13th century". Encarta. Microsoft Corporation. 2008.
  11. "Crusades: Crusades of the 13th century". Encarta. Microsoft Corporation. 2008.
  12. Tyerman, p. 787
  13. "Lives of Saints, John J. Crawley & Co., Inc.". Retrieved 29 September 2014.
  14. Dupuy 1993, p. 417.
  15. Tyerman, pp. 789–798
  16. http://www.newadvent.org/cathen/04543c.htm Σταυροφορίες
  17. "Crusades: Crusades of the 13th century". Encarta. Microsoft Corporation. 2008.
  18. Jackson 1980, p. 481-513.
  19. The Empire of the Steppes: A History of Central Asia. Retrieved 29 September 2014.
  20. Denis Sinor - The Mongols in the West. Journal of Asian History v.33 n.1 (1999)
  21. https://hal.archives-ouvertes.fr/file/index/docid/381967/filename/InnerAsia.pdf Τα γράμματα του Ελζιζιδέι
  22. "Brehier, Louis. "Crusades." The Catholic Encyclopedia. Vol. 4. New York: Robert Appleton Company, 1908. 24 Feb. 2013"
  23. http://www.bestofsicily.com/mag/art192.htm Άγιος Λουδοβίκος στην Σικελία
  24. Fr. Paolo O. Pirlo, SHMI (1997). "St. Louis". My First Book of Saints. Sons of Holy Mary Immaculate - Quality Catholic Publications. pp. 193–194.
  25. https://books.google.gr/books?id=rZGx-bS3vcgC&pg=PA137&dq=disputation+of+paris&hl=fr&sa=X&ei=g6hLVb4r59-wBNKegdgG&redir_esc=y#v=onepage&q=disputation%20of%20paris&f=false Διένεξη των Παρισίων
  26. Goldstone 2007, p. 11.
  27. http://www.ewtn.com/library/MARY/LOUIS.HTM Άγιος Λουδοβίκος
  28. http://www.newadvent.org/cathen/09368a.htm Άγιος Λουδοβίκος

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Brown, Elizabeth A. R. (Autumn 1990). "Authority, the Family, and the Dead in Late Medieval France". French Historical Studies. 16 (4).
  • Davis, Jennifer R. (Autumn 2010). "The Problem of King Louis IX of France: Biography, Sanctity, and Kingship". Journal of Interdisciplinary History. 41 (2): 209–225. doi:10.1162/JINH_a_00050.
  • Dupuy, Trevor N. (1993). The Harper Encyclopedia of Military History. HarperCollins.
  • Gaposchkin, M. Cecilia. (2008). The Making of Saint Louis: Kingship, Sanctity, and Crusade in the Later Middle Ages. Cornell University Press.
  • Goldstone, Nancy (2007). Four Queens: The Provençal Sisters who ruled Europe. New York: Viking Penguin.
  • Jackson, Peter (July 1980). "The Crisis in the Holy Land in 1260". The English Historical Review. 95 (376): 481–513. doi:10.1093/ehr/XCV.CCCLXXVI.481. ISSN 0013-8266. JSTOR 568054.
  • Jordan, William Chester (1979). Louis IX and the Challenge of the Crusade: A Study in Rulership. Princeton. Le Goff, Jacques (2009). Saint Louis. University of Notre Dame Press.
  • Shadis, Miriam (2010). Berenguela of Castile (1180–1246) and Political Women in the High Middle Ages. Palgrave Macmillan.
  • Streyer, J.R. (1962). "The Crusades of Louis IX". In Setton, K.M. A History of the Crusades. Philadelphia.
  • Westerhof, Danielle (16 October 2008). Death and the Noble Body in Medieval England. Boydell Press.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Προκάτοχος:
Λουδοβίκος Η΄
Βασιλιάς της Γαλλίας
8 Νοεμβρίου 122625 Αυγούστου 1270
Διάδοχος:
Φίλιππος Γ΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Louis IX of France της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).