Λουδοβίκος Η΄ της Γαλλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Λουδοβίκος Η' της Γαλλίας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λουδοβίκος Η΄ της Γαλλίας
Louis-VIII.png
Περίοδος 14 Ιουλίου 1223 - 8 Νοεμβρίου 1226
Στέψη Καθεδρικός Ναός της Ρενς
Προκάτοχος Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας
Διάδοχος Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας
Σύζυγος Λευκή της Καστίλης
Επίγονοι Φίλιππος της Γαλλίας
Αλφόνσος της Γαλλίας
Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας
Ροβέρτος Α΄ του Αρτουά
Ιωάννης της Γαλλίας
Αλφόνσος του Πουατιέ
Φίλιππος της Γαλλίας
Αγία Ισαβέλλα της Γαλλίας
Κάρολος ο Ανδεγαυός
Οίκος Οίκος των Καπέτων
Πατέρας Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας
Μητέρα Ισαβέλλα του Αινώ
Γέννηση 5 Σεπτεμβρίου 1187
Παρίσι, Βασίλειο της Γαλλίας
Θάνατος 8 Νοεμβρίου 1226 (39 ετών)
Μονπανσιέ, Βασίλειο της Γαλλίας
Τόπος ταφής Βασιλική Σαιν-Ντενί
Θρησκεία Καθολική Εκκλησία
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )
Γέννηση του Λουδοβίκου Η' - Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας, Παρίσι 14ος - 15ος αιώνας.
Πορτρέτο του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Η' σε μετάλλιο του 19ου αιώνα.
Στέψη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Η' και της Λευκής της Καστίλης (1223) - χειρόγραφο του 1450 από τα Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας

Ο Λουδοβίκος Η΄ της Γαλλίας ή Λουδοβίκος ο Λέων (Γαλ. :Louis VIII de France, 5 Σεπτεμβρίου 1187 - 8 Νοεμβρίου 1226) βασιλιάς της Γαλλίας (1223 - 1226) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Φιλίππου Β΄ Αυγούστου και της Ισαβέλλας του Αινώ. Με το θάνατο της μητέρας του (1190) έγινε κόμης του Αρτουά.

Στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Αγγλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πατέρας του τον πάντρεψε σε ηλικία 12 ετών με την Λευκή της Καστίλης, ανιψιά του Άγγλου μονάρχη (1200). Πριν την σύντομη βασιλεία του είχε αναπτύξει σημαντική στρατιωτική δράση σαν πρίγκηπας στην Αγγλία, τον Μάιο του 1216 οι Άγγλοι ευγενείς εξεγέρθηκαν κατά του βασιλιά τους Ιωάννη του Ακτήμονα καλώντας τον Λουδοβίκο. Ο Λουδοβίκος νίκησε τον στρατό του Ιωάννη στην μάχη του Ρος-ο-Μουάν (1214) και στην συνέχεια στράφηκε σε επιθέσεις στην Νότια Αγγλία, οι ευγενείς ενθουσιασμένοι του έδωσαν το επίθετο «Λέων» προτείνοντας να τον στέψουν βασιλιά τους στις 2 Ιουνίου 1216. Δέχθηκε τον τίτλο με μεγάλη επισημότητα, αλλά δεν κατόρθωσε να στεφθεί και εγκατέλειψε την προσπάθεια τον επόμενο χρόνο, το στέμμα επεστράφη στον Ιωάννη με την Συνθήκη του Λάμπεθ (1217).[1][2][3][4] Το 1217 ο Λουδοβίκος ξεκίνησε την κατάκτηση της Γουϊάνας αφήνοντας στον Ερρίκο Γ΄ μονάχα μια περιοχή γύρω από την Μπορντό.

Γάμος με την Λευκή της Καστίλης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το καλοκαίρι του 1195 προτάθηκε ο γάμος ανάμεσα στον δελφίνο Λουδοβίκο και την Ελεονώρα της Βρετάνης ανιψιάς του βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου ώστε να εξασφαλιστεί η συμμαχία ανάμεσα στον Ριχάρδο και στον πατέρα του Λουδοβίκου Φίλιππο Β΄. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ερρίκος ΣΤ΄ αντιτάχθηκε σκληρά σε αυτόν τον γάμο με αποτέλεσμα να ακυρωθεί. Ο Ριχάρδος Α΄ αναγκάστηκε τότε να ορίσει διάδοχο τον μικρότερο αδελφό του Ιωάννη τον Ακτήμονα αντί τον Αρθούρο της Βρετάνης που είχε σκοπό μέχρι τότε. Το γεγονός αυτό τερμάτισε την συμμαχία μεταξύ του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και του Φιλίππου Αυγούστου.[5] Στις 23 Μαΐου 1200 σε ηλικία 12 ετών ο Λουδοβίκος παντρεύτηκε την Λευκή της Καστίλης κόρη του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης και της Ελεονώρας της Αγγλίας αδελφής του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και του Ιωάννη του Ακτήμονα. Ο γάμος έγινε ύστερα από διαπραγματεύσεις μεταξύ του πατέρα του Λουδοβίκου Φιλίππου Β΄ και του Ιωάννη του Ακτήμονα θείου της Λευκής.

Αποτυχημένη εκστρατεία του Ιωάννη του Ακτήμονα στην Νορμανδία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

To 1214 o βασιλιάς της Αγγλίας Ιωάννης ο Ακτήμονας ξεκίνησε εκστρατεία για να διεκδικήσει τα δικαιώματα του στην Νορμανδία από τον Φίλιππο Β΄. Ο Ιωάννης ήταν αρκετά αισιόδοξος επειδή είχε δημιουργήσει ισχυρές συμμαχίες : τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Όθωνα Δ΄, τον κόμη της Βουλώνης Ρενώ και τον κόμη της Φλάνδρας Φερδινάνδο.[6] Το σχέδιο του Ιωάννη ήταν να διασπάσει τον στρατό του Φιλίππου με κατεύθυνση από το Πουατού στο Παρίσι, ο Όθωνας, ο Ρενώ και ο Φερδινάνδος μαζί με τον κόμη του Σάλτσμπουργκ αντίστοιχα ξεκίνησαν από την Φλάνδρα.[7] Ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ ανέλαβε την διοίκηση του βόρειου τμήματος και ο δελφίνος Λουδοβίκος την περιοχή των κτήσεων των Πλανταγενετών στην κεντρική Γαλλία. O Ιωάννης είχε στην αρχή σημαντικές επιτυχίες, συνέτριψε τον στρατό του Λουδοβίκου στην κεντρική Γαλλία και κατέλαβε την κομητεία του Ανζού στα τέλη του Ιουνίου του ίδιου έτους.[8][9]

Ο Ιωάννης πολιόρκησε το κάστρο του Ρός-ο-Μουάν ένα στρατηγικό σημείο για να εξαναγκάσει τον Λουδοβίκο να δώσει μάχη με τον ισχυρό στρατό του.[10] Οι τοπικοί Ανδεγαυοί ευγενείς όμως στην συνέχεια αρνήθηκαν να προσχωρήσουν στον στρατό του Ιωάννη αποκτώντας του ένα μεγάλο μειονέκτημα, ο Ιωάννης αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει στο Λα Ροσέλ.[11] Αμέσως μετά ο βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος συνέτριψε στην μάχη του Μπουβίν τις ενωμένες δυνάμεις του αυτοκράτορα Όθωνα και των υπόλοιπων συμμάχων του Ιωάννη του Ακτήμονα διαγράφοντας όλες τις ελπίδες του να ανακαταλάβει την Νορμανδία.[12]

Υποψήφιος βασιλιάς της Αγγλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1215 οι Άγγλοι βαρόνοι εξεγέρθηκαν εναντίον του μισητού Ιωάννη του Ακτήμονα στον Α΄ Βαρονικό Πόλεμο, τον ανάγκασαν να υπογράψει την Μάγκνα Κάρτα το πρώτο Σύνταγμα σε ολόκληρη την μοναρχική ιστορία (15 Ιουνίου 1215). Στη συνέχεια ο Ιωάννης ενθαρρύνθηκε από τον πάπα να καταπατήσει τον λόγο του και οι βαρόνοι προσκάλεσαν τον διάδοχο της Γαλλίας Λουδοβίκο να έρθει να τους βοηθήσει. Οι βαρόνοι πρόσφεραν το στέμμα στον νεαρό δελφίνο ο οποίος επικεφαλής ισχυρού Γαλλικού στρατού είχε στρατοπεδεύσει στις 21 Μαΐου 1216 στην νήσο του Ισλ στο ανατολικό Κεντ. Ο πρίγκηπας μπήκε στο Λονδίνο με ελάχιστες αντιστάσεις, στέφθηκε βασιλιάς στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου εν μέσω πανηγυρισμών από το σύνολο του λαού της πόλης, πολλοί ευγενείς ανάμεσα τους και ο Αλέξανδρος Β΄ της Σκωτίας δέχτηκαν να του προσφέρουν φόρο υποτέλειας.

Στις 14 Ιουνίου 1216 ο Λουδοβίκος κατέλαβε το Ουίντσεστερ και απέκτησε τον έλεγχο του μισού Αγγλικού βασιλείου, προσωρινά θεωρήθηκε βέβαιος νέος βασιλιάς αλλά ο θάνατος του μισητού Ιωάννη έστρεψε τους περισσότερους ευγενείς υπέρ του μικρού διαδόχου Ερρίκου. [13] Οι βαρόνοι κήρυξαν ανεπιθύμητο τον Λουδοβίκο τοποθετώντας αντιβασιλιά για λογαριασμό του μικρού Ερρίκου τον κόμη του Πέρμπροκ ο οποίος έκανε έκκληση στους Άγγλους να υπερασπιστούν την πατρίδα τους απέναντι στους Γάλλους. Ο Λουδοβίκος στην συνέχεια γνώρισε διαδοχικές ήττες ο στρατός του ηττήθηκε στις 20 Μαΐου 1217 στην μάχη του Λίνκολν και ο στόλος του ηττήθηκε στις 24 Αυγούστου 1217 στην μάχη του Σάντουιτς, απέτυχε να ανακαταλάβει και το κάστρο του Ντόβερ. Η τελική Συνθήκη του Λαμπέρτ έδωσε αμνηστία σε όλους τους Άγγλους επαναστάτες και έδωσε στον Λουδοβίκο σαν αποζημίωση το ποσό των 10.000 μάρκων, ο Λουδοβίκος με την σειρά του υποσχέθηκε ότι δεν θα ενοχλήσει πάλι στρατιωτικά την Αγγλία και αποκήρυξε όλα τα δικαιώματα του στο Αγγλικό στέμμα.

Φιλοεβραϊκή πολιτική και αντιδράσεις των βαρόνων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αμέσως μετά την ενθρόνισή του στις 1 Νοεμβρίου 1223 με διάταξη απαγόρευσε στους λειτουργούς του να καταγράφουν Εβραϊκά χρέη, κάτι που αντέστρεψε την αντιεβραϊκή τακτική του πατέρα του. Η τοκογλυφία ήταν μεγάλο παράπτωμα για την χριστιανική θρησκεία επειδή στηριζόταν στην οικονομική εκμετάλλευση των πλουσίων στους φτωχούς, η τιμωρία από την Καθολική εκκλησία ήταν ο αφορισμός μια από τις πιο βαρύτερες ποινές εκείνη την εποχή. Οι Εβραίοι οι οποίοι ζούσαν στην Γαλλία δεν είχαν το πρόβλημα του αφορισμού επειδή δεν ήταν χριστιανοί οπότε η άσκηση ή μη της τοκογλυφίας από τους Εβραίους γινόταν νομικό ζήτημα και θέμα εκμετάλλευσης του κάθε βασιλιά προς όφελος του. Ο Λουδοβίκος με την διάταξη αυτή έκανε μια σοβαρή προσπάθεια να λύσει τα νομικά προβλήματα ανάμεσα στην εκκλησία και το κράτος. 26 βαρόνοι δέχθηκαν αυτή τη μεταρρύθμιση αλλά δεν την δέχτηκε ο πανίσχυρος Θεοβάλδος της Καμπανίας, ο Λουδοβίκος του εγγυήθηκε πρόσθετα έσοδα μέσω φορολογίας. Ο Θεοβάλδος δημιούργησε μια ισχυρή εστία αντίστασης ενάντια στην μοναρχία των Καπετιδών, η εχθρότητα του στον Λουδοβίκο φάνηκε σε πολλές περιπτώσεις, στην πολιορκία της Αβινιόν έμεινε μόνο 40 μέρες και στην συνέχεια επέστρεψε στο Παρίσι εξοργίζοντας τον βασιλιά.

Η Σταυροφορία των Αλβιγηνών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σταυροφορία των Αλβιγηνών είχε ξεκινήσει από το 1209 σε μια προσπάθεια να παταχθούν οι αιρέσεις όπως των Καθαρών και των Βαλδειστών στην νότια Γαλλία, στην πραγματικότητα ήταν μια σύγκρουση ανάμεσα στους πλούσιους βαρόνους του βορρά και στους φτωχούς βαρόνους όπως της Ακουιτανίας στον νότο. Η πρώτη περίοδος (1209 - 1215) ήταν επιτυχής για τους βόρειους αλλά στην συνέχεια ακολούθησε μια σειρά από επιτυχείς εξεγέρσεις (1215 - 1225) που είχαν σαν αποτέλεσμα οι βόρειοι να χάσουν τις περισσότερες κατακτήσεις τους με αποκορύφωμα την απώλεια της Αβινιόν και του Λανγκντόκ. To Συμβούλιο του Μπουρζ αφόρισε τον κόμη της Τουλούζης Ραϊμόνδο Ζ΄ αποφασίζοντας να κηρύξει νέα Σταυροφορία εναντίον των βαρόνων του νότου, ο Λουδοβίκος Η΄ δέχτηκε με ευχαρίστηση τα νέα αφού τα κέρδη της εκστρατείας θα είχαν ως αποτέλεσμα την ενίσχυση της βασιλικής εξουσίας του. Ο Ρογήρος Βερνάρδος ο μέγας κόμης του Φουά προσπάθησε με ειρηνικές προτάσεις να αποφύγει την σύγκρουση και ο Λουδοβίκος τις απέρριψε, τότε οι κόμητες του Φουά και της Τουλούζης αποφάσισαν να πάρουν τα όπλα εναντίον του. Τα βασιλικά στρατεύματα είχαν μεγάλη επιτυχία, ο Λουδοβίκος Θ΄ ανακατέλαβε την Αβινιόν ύστερα από τρίμηνη πολιορκία αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την κατάκτηση πριν τον θάνατο του.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θάνατος του Λουδοβίκου Η' - έργο του Φρανσουά Μπουσέ τον 18ο αιώνα.

Πέθανε στον πύργο του Μοντπεσιέ στις 8 Νοεμβρίου 1226 προσβεβλημένος από δυσεντερία, φήμες έλεγαν ότι δηλητηριάστηκε από τον μεγάλο του εχθρό Θεοβάλδο της Καμπανίας, βασιλιά της Ναβάρας.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τον γάμο του με την Λευκή της Καστίλης απέκτησε:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Anthony Arlidge, Igor Judge, "Magna Carta Uncovered,", 2014
  2. S. Wise Bauer, "The History of the Renaissance World", 2013, p.254
  3. Lise Hull, "Understanding the Castle Ruins of England and Wales", 2009, p.74
  4. Carpenter, David A. The Minority of Henry III, Cambridge University Press: Cambridge, UK, pp.20, 41-45
  5. Costain, Thomas B. The magnificent century: The pageant of England. Garden City: Doubleday, 1951. p.4–7
  6. Barlow, Frank. (1999) The Feudal Kingdom of England, 1042–1216. Harlow, UK: Pearson Education. ISBN 0-582-38117-7, p.335.
  7. Carpenter, David. (2004) Struggle for Mastery: The Penguin History of Britain 1066–1284. London: Penguin. ISBN 978-0-14-014824-4, p286.
  8. Carpenter David. (2004) The Struggle for Mastery: The Penguin History of Britain 1066–1284 London: Penguin. ISBN 978-0-14-014824-4, p.286.
  9. Warren, W. Lewis. (1991) King John. London: Methuen. ISBN 0-413-45520-3, p.221
  10. Warren, W. Lewis. (1991) King John. London: Methuen. ISBN 0-413-45520-3, p.222.
  11. Warren, W. Lewis. (1991) King John. London: Methuen. ISBN 0-413-45520-3, p222
  12. Warren, W. Lewis. (1991) King John. London: Methuen. ISBN 0-413-45520-3, p.224.
  13. Alan Harding (1993), England in the Thirteenth Century (Cambridge: Cambridge University Press), p. 10. According to L'Histoire de Guillaume le Marechal Louis became "master of the country"
  14. Kerrebrouck records the birth of this daughter, and her death soon after her birth. P. Van Kerrebrouck, Les Capétiens 987-1328, Villeneuve d'Asq, 2000, p. 124.
  15. Η ύπαρξη του αμφισβητείται
  16. The Chronicle of Alberic de Trois-Fontaines records the death in 1232 of "duo de fratribus regie Francie, Iohannes et Dagobertus". Chronica Albrici Monachi Trium Fontium 1232, Monumenta Germaniæ Historica Scriptorum, vol. XXIII, p. 930.
  17. The Chronicon Turonense records the birth in 1224 "mense martio" of "Isabellis, filia Ludovici Regis Franciæ". Chronicon Turonense, Recueil des historiens des Gaules et de la France, vol. XVIII, p. 305.
  18. The Chronicon Turonense records the birth in 1225 (at the end of the text dealing with events in that year) of "Stephanus, Ludovici Regis Francorum filius" and his baptism in Paris. Chronicon Turonense, Recueil des historiens des Gaules et de la France, vol. XVIII, p. 313. He must have been born after the testament of King Louis VIII dated June 1225 which only names five (surviving) sons. Layettes du Trésor des Chartes, vol. II, 1710, p. 54.
  19. The Chronicon Turonense records that King Louis VIII left six sons (in order) "Ludovicum primogenitum, Robertum, Amfulsum, Johannem, Dagobertum id est Philippum, et Stephanum" and one daughter "Isabellam" when he died. Chronicon Turonense, Recueil des historiens des Gaules et de la France, vol. XVIII, p. 317.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Alan Harding (1993), England in the Thirteenth Century (Cambridge: Cambridge University Press), p. 10. According to L'Histoire de Guillaume le Marechal Louis became "master of the country"
  • Anthony Arlidge, Igor Judge, "Magna Carta Uncovered,", 2014.
  • Barlow, Frank. (1999) The Feudal Kingdom of England, 1042–1216. Harlow, UK: Pearson Education.
  • S. Wise Bauer, "The History of the Renaissance World", 2013.
  • Lise Hull, "Understanding the Castle Ruins of England and Wales", 2009.
  • Carpenter, David A. The Minority of Henry III, Cambridge University Press: Cambridge, UK.
  • Costain, Thomas B. The magnificent century: The pageant of England. Garden City: Doubleday, 1951. p.4–7
  • Kerrebrouck records the birth of this daughter, and her death soon after her birth. P. Van Kerrebrouck, Les Capétiens 987-1328, Villeneuve d'Asq, 2000.
  • Chronicle of Alberic de Trois-Fontaines
  • Chronicon Turonense
  • Warren, W. Lewis. (1991) King John. London: Methuen.
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Φίλιππος Αύγουστος
Βασιλιάς της Γαλλίας
Royal Standard of the King of France.svg

14 Ιουλίου 1223 – 8 Νοεμβρίου 1226
Διάδοχος
Λουδοβίκος ο Άγιος
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Louis VIII of France της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).