Λουδοβίκος Β΄, κόμης της Φλάνδρας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Λουδοβίκος Β΄ της Φλάνδρας
Louis II of Flanders-Lodewijk van Male (1330-1384).jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 29  Νοεμβρίου 1330
Male
Θάνατος 30  Ιανουαρίου 1384
Λιλ
Τόπος ταφής Collégiale Saint-Pierre de Lille
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
Οικογένεια
Σύζυγος Μαργαρίτα της Βραβάντης
Τέκνα Μαργαρίτα Γ΄
Γονείς Λουδοβίκος Α΄ της Φλάνδρας και Μαργαρίτα της Γαλλίας
Οικογένεια Οίκος της Νταμπιέρ
Θυρεός
Blason comte-des-Flandres.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Λουδοβίκος Β΄ της Φλάνδρας ή Λουδοβίκος του Μαλ (Lodewijk van Male, 29 Νοεμβρίου 1330 - 30 Ιανουαρίου 1384) μέλος του Οίκου του Νταμπιέρ, ήταν κόμης της Φλάνδρας, της Νεβέρ και του Ρετέλ (1346 - 1384), κόμης του Αρτουά και της Βουργουνδίας (1382 - 1384). Ο Λουδοβίκος ήταν γιος και διάδοχος του Λουδουβίκου Α΄, κόμητος της Φλάνδρας [1] και της Μαργαρίτας Α΄, κόμισσας της Βουργουνδίας κόρης του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου του Υψηλού, βαπτίστηκε από τον επίσκοπο του Αρράς Πέτρο Ρογκέρ τον μετέπειτα πάπα Κλήμεντα ΣΤ΄. [[Οίκος του Νταμπιέρ|

Γάμος του Λουδοβίκου με την Μαργαρίτα της Βραβάντης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πατέρας του τακτοποίησε τον γάμο του με την Μαργαρίτα της Βραβάντης κόρη του δούκα της Βραβάντης Ιωάννη Γ΄ στην προσπάθεια του να προσεγγίσει το δουκάτο της Βραβάντης. Ο πατέρας του σκοτώθηκε στην μάχη του Κρεσύ στον πόλεμο εναντίον του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας (1346). [2] Ο Λουδοβίκος διαδέχθηκε τον πατέρα του στις τρεις κομητείες της Φλάνδρας, της Νεβέρ και του Ρετέλ ως Λουδοβίκος Γ΄. Η Φλάνδρα είχε καταστραφεί οικονομικά λόγω του εμπορικού αποκλεισμού της Αγγλίας και την έλλειψη μαλλιού γι'αυτό οι συντεχνίες της κομητείας τον πίεσαν σκληρά να διακόψει την συμμαχία του με τον Γάλλους, να αναγνωρίσει τον Άγγλο βασιλιά Εδουάρδο Γ΄ σαν ανώτατο κυρίαρχο του και να παντρευτεί την κόρη του Εδουάρδου Γ΄ Ισαβέλλα. Ο Λουδοβίκος Β΄ προσπάθησε να το αποφύγει και δραπέτευσε στην αυλή του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Παντρεύτηκε την Μαργαρίτα της Βραβάντης κατά τις επιθυμίες του πατέρα του (1347) κάτι που προκάλεσε νέα εξέγερση στην Γάνδη, η επιδημία της Μαύρης πανώλης θέρισε και την δική του χώρα και αναγκάστηκε να έρθει σε συμφωνία με τον Άγγλο Εδουάρδο Γ΄ για να επιστρέψει στην Φλάνδρα σαν κόμης (1349).

Ουδετερότητα στον Εκατονταετή Πόλεμο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρνήθηκε να δώσει όρκο υποτέλειας στον διάδοχο Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας κάτι που έφερε ενθουσιασμό στους υπηκόους του (1350). Ο πεθερός του Ιωάννης Γ΄ της Βραβάντης πέθανε χωρίς να αποκτήσει γιους (1355), ο Λουδοβίκος διεκδίκησε το δουκάτο για λογαριασμό της συζύγου του Μαργαρίτας αλλά βρήκε σκληρή αντίδραση από την κουνιάδα του Ιωάννα που διεκδικούσε το δουκάτο για τον εαυτό της. Ο Λουδοβίκος Β κατάφερε να νικήσει τις δυνάμεις της Βραβάντης στην μάχη του Σέτ κοντά στο Άντερλεχτ (17 Αυγούστου/1356) και να καταλάβει πολλές πόλεις όπως την Μέχελεν, τις Βρυξέλλες, την Αμβέρσα, την Λέουβεν. Στάθηκε όμως ανίκανος να ανατρέψει την Ιωάννα η οποία υποστηριζόταν από τον σύζυγο της δούκα του Λουξεμβούργου Βενέσλαο Α΄ και τον πανίσχυρο αδελφό του Γερμανό αυτοκράτορα Κάρολο Δ΄, με την συνθήκη του Άθ (1357) κέρδισε την Μέχελεν και την Αμβέρσα. Ο Λουδοβίκος Β΄ προσπάθησε στην συνέχεια να διατηρήσει πολιτική ουδετερότητας κατά την διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου απέναντι στους Άγγλους και στους Γάλλους, το ενδιαφέρον του στράφηκε μονάχα στο εσωτερικό της Φλάνδρας για να προστατέψει τον εαυτό του από τις επαναστάσεις και τους συνασπισμούς εναντίον του.

Γάμος της κόρης του Μαργαρίτας με τον Φίλιππο τον Ισχυρό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λουδοβικος Β΄ πάντρεψε την 7χρονη κόρη του Μαργαρίτα με τον 11χρονο Φίλιππο Α΄ της Βουργουνδίας (1357) ο οποίος πέθανε 4 χρόνια αργότερα από την Μαύρη πανώλη. Ο Λουδοβίκος Β΄ αναζήτησε νέο γαμπρό για την κόρη του την οποία ήθελαν τόσο ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ τέταρτος γιος του Εδουάρδου Γ΄ όσο και ο Φίλιππος ο Ισχυρός τελευταίος γιος του Ιωάννη Β΄. Ο Λουδοβίκος Β΄ ύστερα από πολλά χρόνια σκέψης αποφάσισε να δώσει την Μαργαρίτα σύζυγο στον Φίλιππο τον Ισχυρό, σαν ανταμοιβή δέχτηκε από τον Κάρολο Ε΄ της Γαλλίας την περιοχή της Ρωμανικής Φλάνδρας (Λιλ, Ντουαί, Ορχ) και ένα ποσό 200.000 λιβρών. Ο γάμος του Φιλίππου και της Μαργαρίτας έγινε στις 19 Ιουνίου/1369 στον καθεδρικό ναό της Γάνδης.

Επαναστάσεις τα τελευταία χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πολυτελής ζωή του Λουδοβίκου Β΄ έφερε πολλές εξεγέρσεις εναντίον του τα τελευταία χρόνια της ζωής του ιδιαίτερα από τους κατοίκους της Γάνδης αλλά τους αντιμετώπισε με την βοήθεια των κατοίκων της Μπρυζ και του γαμπρού του Φιλίππου Β΄ της Βουργουνδίας. Μεγάλη Φλαμανδική εξέγερση υπό τον Φίλιππο βαν Άρτεβελδ έστειλε στην εξορία τον Λουδοβίκο (1282), κατάφερε να επανέλθει με την βοήθεια του γαμπρού του Φιλίππου του ισχυρού που τους νίκησε στην μάχη του Ρούζεμπεκ, οι επαναστάσεις συνεχίστηκαν έντονα μέχρι τον θάνατο του. Η μητέρα του είχε πεθάνει δυο χρόνια νωρίτερα και του είχε κληροδοτήσει της κομητείες του Αρτουά και της Βουργουνδίας, διάδοχοι του Λουδοβίκου Β΄ στην κομητεία της Φλάνδρας ήταν η κόρη του Μαργαρίτα και ο γαμπρός του Φίλιππος ο Ισχυρός.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τον γάμο του (1347) με την Μαργαρίτα της Βραβάντης (1323 - 1380) κόρη του Ιωάννη Γ΄, δούκα της Βραβάντης απέκτησε : [3]

Ο γάμος της κόρης και διαδόχου του Λουδοβίκου Β΄ με τον Φίλιππο τον Ισχυρό έφερε την ένωση της Βουργουνδίας με την Φλάνδρας, [5]. Η περιοχή θα αποτελέσει τον πυρήνα της μετέπειτα Βουργουνδιακής Ολλανδίας η οποία θα κυβερνηθεί από τον Οίκο των Βαλουά και θα προσαρτηθεί στο στέμμα των βασιλέων των Βαλουά της Γαλλίας τον 15ο αιώνα.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. (FR)Michelle Bubenicek, Quand les femmes gouvernent: droit et politique au XIVe siecle:Yolande de Flandre, Droit et politique au XIV siecle, (Ecole des Chartes, 2002), 54.
  2. David Nicolle, Crecy 1346: Triumph of the Longbow, (Osprey, 2000), 13-14.
  3. Wim Blockmans, Walter Prevenier, The Promised Lands: The Low Countries Under Burgundian Rule, 1369-1530, ed. Edward Peters, transl. Elizabeth Fackelman, (University of Pennsylvania Press, 1988), 1.
  4. David M Nicholas, Medieval Flanders, (Routledge, 1992), 225-226, 442.
  5. Encyclopedia Britannica, article on Louis II de Male.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Michelle Bubenicek, Quand les femmes gouvernent: droit et politique au XIVe siecle:Yolande de Flandre, Droit et politique au XIV siecle, (Ecole des Chartes, 2002) *David Nicolle, Crecy 1346: Triumph of the Longbow, (Osprey, 2000).
  • Wim Blockmans, Walter Prevenier, The Promised Lands: The Low Countries Under Burgundian Rule, 1369-1530, ed. Edward Peters, transl. Elizabeth Fackelman, (University of Pennsylvania Press, 1988).
  • David M Nicholas, Medieval Flanders, (Routledge, 1992).
Προκάτοχος:
Λουδοβίκος Α΄
Κόμης της Φλάνδρας
Blason Comte-de-Flandre.svg
13461384
Διάδοχος:
Μαργαρίτα Γ΄ και Φίλιππος ο Τολμηρός
Προκάτοχος:
Μαργαρίτα Α΄
Κόμης της Βουργουνδίας
Blason comte fr Nevers.svg
1382-1384
Διάδοχος:
Μαργαρίτα Γ΄ και Φίλιππος ο Τολμηρός
Προκάτοχος:
Μαργαρίτα Α΄ της Βουργουνδίας
Κόμης του Αρτουά
Artois flag.svg
13821384
Διάδοχος:
Μαργαρίτα Γ΄ της Φλάνδρας
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Louis II, Count of Flanders της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).