Λογκγέαρμπγεν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Το κέντρο της πόλης του Λονγκγέαρμπγεν πριν την χιονοστιβάδα του 2015 που κατέστρεψε αρκετά από τα σπίτια
Συντεταγμένες: Πρότυπο:CountryAbbr 78°13′N 15°33′E / 78.217°N 15.550°E / 78.217; 15.550
Κυρίαρχο κράτος Νορβηγία Νορβηγία
Επικράτεια Σβάλμπαρντ
Νησί Σπιτσβέργη
Διακυβέρνηση
 • Δήμαρχος Κρίστιν Κριστόφερσεν
Πληθυσμός (2015)
 • Σύνολο 2,144
Ιστοσελίδα www.lokalstyre.no

Το Λονγκγέαρμπγεν (νορβηγικά: Longyearbyen, ΔΦΑ: ˈlɔŋjiːrbyːən, Πόλη Λονγκγιάρ), είναι ο μεγαλύτερος οικισμός και διοικητικό κέντρο του αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ στην Νορβηγία. Τον Δεκέμβριο 2015, είχε 2.144 κατοίκους. Βρίσκεται στην κοιλάδα Λονγκγίαρ και στην ακτή του Αντβεντφιόρντεν, κόλπος του Ισφιόρντεν στην δυτική ακτή της Σπιτσβέργης. Από το 2002, το συμβούλιο της Κοινότητας της πόλης έχει πολλές από τις αρμοδιότητες ενός δήμου, όπως εγκαταστάσεις εκπαίδευσης, πολιτιστικές εγκαταστάσεις, πυροσβεστική, δρόμους και λιμάνια. Το χωριό είναι η έδρα του κυβερνήτη του Σβάλμπαρντ. Είναι ο βορειότερος οικισμός οποιουδήποτε είδους με περισσότερους από 1.000 μόνιμους κατοίκους. 

Ήταν γνωστή ως πόλη Λονγκγίαρ μέχρι το 1926, όπου ονομαζόταν προς τιμήν του ιδρυτή της, Τζον Μάνρο Λονγκγίαρ όπου η εταιρεία Άνθρακα της Αρκτικής ξεκίνησε διαδικασίες εξόρυξης άνθρακα το 1906. Οι εξορύξεις έγιναν μετά από την Store Norske Spitsbergen Kulkompani (SNSK) το 1916, και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς από τον Γερμανικό Kriegsmarine στις 8 Αυγούστου 1943, αλλά ξαναχτίστηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Παραδοσιακά, ήταν μια πόλη εταιρείας, αλλά οι πιο πολλές διαδικασίες εξορύξεων έχουν μετακινηθεί στην Σβεαγκρούβα από την δεκαετία του 1990, ενώ η πόλη έχει δει μεγάλη άνοδο στον τουρισμό και έρευνα. Έχει κτίρια όπως το κέντρο του πανεπιστημίου στο Σβάλμπαρντ και τον δορυφορικό σταθμό του Σβάλμπαρντ. Εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο των Σβάλμπαρντ, και την εκκλησία των Σβάλμπαρντ

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πόλη Λονγκγέαρ το 1908
Το καλοκαίρι του 1925 στο Λονγκγεάρμπγεν. 

Το 1896, το Vesteraalens Dampskibsselskab ξεκίνησε περιοδείες στο Χοτελλνεσέτ. Για να φιλοξενήσει τους τουρίστες, έχτισαν έναν προκατασκευασμένο ξενοδοχείο, ωστόσο δεν ήταν κερδοφόρο και έκλεισε μετά την σεζόν του 1897, αλλά δύο οικογένειες ξεχείμασαν την περίοδο 1898-99[1] Ο ταχυδρομικός φορέας της Νορβηγίας είχε ένα ταχυδρομείο στο Χοτελλνεσέτ την περίοδο 1897-99.[2] Η πρώτη εμπορικά βιώσιμη εξόρυξη στο Σβάλμπαρντ έγινε από τον Σόρεν Ζακαριάσσεν το 1899.[3] Το 1901, η εταιρεία Μπέργκεν-Σπιτσμπέργκεν-Κουλγκρούμπε ξεκίνησε εξόρυξη άνθρακα στο Αντβεντόπεν.[4]

Ο αμερικανός βιομήχανος Τζον Μονρόε Λονγκγίαρ επισκέφθηκε την περιοχή ως τουρίστας το 1901, με εκδήλωση ενδιαφέροντος για τον άνθρακα στην περιοχή. Επέστρεψε στην Σπιτσβέργη το 1903, όπου συνάντησε τον Χένρικ Μπ. Νάες που του έδωσε πληροφορίες και δείγματα στα εργοστάσια του άνθρακα. Μαζί με τον συνάδελφό του Φρέντερικ Άγιερ, αγόρασε τις νορβηγικές διεκδικήσεις στο δυτικό Αντβεντφιόρδεν, και τον επόμενο χρόνο αυξήθηκαν αρκετά οι διεκδικήσεις. Το 1906, η εταιρεία άνθρακα της Αρκτικής με έδρα τη Βοστόνη, με τον Άγιερ και τον Λονγκγέαρ ως τους κύριους μετόχους, ξεκίνησαν εργασίες στο ορυχείο 1a, με ενσωματωμένες αποβάθρες και στέγαση.[5] Η εταιρεία είχε Αμερικανική διοίκηση, αλλά κυρίως νορβηγούς εργάτες, και η πόλη ονομαζόταν πόλη Λονγκγγέαρ. Ο άνθρακας μεταφερόταν με τελεφερίκ από το ορυχείο στο λιμάνι μέσω τελεφερίκ.[6] Το 1913, η εταιρεία ξεκίνησε τις προκαταρκτικές εργασίες για να ανοίξει το ορυχείο 2a.[7]

Το ορυχείο 2b ήταν εξορύσσεται από το 1938 έως το 1969 και σήμερα είναι ένα μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς

Ακολουθώντας οικονομικές δυσκολίες κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι εργασίες εξόρυξης αγοράστηκαν από την Στόρε Νόρσκε, η οποία ενσωματώθηκε στο Όσλο, στις 30 Νοεμβρίου 1916.[8] Αυτό το έτος, η SNSK έχτισε 5 νέους στρατώνες, και ο ένας έγινε νοσοκομείο.[9] Το SNSK εισήγαγε δικά του χαρτονομίσματα με έγκριση από την Norges Bank, που αποτελείται εξ ολοκλήρου από τα τραπεζογραμμάτια στο ίδιο επίπεδο με τη νορβηγική κορώνα.[10] Οι Αμερικάνοι έθαψαν τους νεκρούς τους στο Χοτελλνεσέτ. Το 1918, έντεκα άνθρωποι σκοτώθηκαν από την Ισπανική γρίπη και ένα κοιμητήριο ιδρύθηκε στην πόλη.[11] Δύο χρόνια αργότερα, 26 άτομα σκοτώθηκαν σε έκρηξη σκόνης άνθρακα στο Ορυχείο 1, όπου μετά σταμάτησαν οι εξορύξεις σε αυτό το ορυχείο.Μετά η ηλεκτρική λειτουργία ξεκίνησε στο ορυχείο 2. Το ίδιο έτος, το πρώτο φορτηγό παραδόθηκε για να χρησιμοποιηθεί στις εξορυκτικές εργασίας.[12]

Η Εκκλησία της Νορβηγίας διόρισε τον Θόρλεϊφ Έστενσταντ ως πρώτο εφήμερο και δάσκαλο το 1920.[13] Ένα σχολείο ιδρύθηκε από συνεργασία της εκκλησίας και του SNSK και είχε αρχικά οχτώ μαθητές.[14] Η πρώτη εκκλησία των Σβάλμπαρντ άνοιξε στις 28 Αυγούστου 1921, και η εκκλησία, και ο χώρος διαβάσματος της εκκλησίας χρησιμοποιήθηκε ως σχολείο. Η πόλη Λονγκγέαρ μετονομάστηκε σε Λονγκγέαρμπγεν το 1926.[15]

Η νορβηγική Υπηρεσία Τηλεπικοινωνιών, ίδρυσε παράκτιο ραδιοφωνικό σταθμό, των ραδιοφωνικό σταθμό των Σβάλμπαρντ στο Φίνεσετ το 1911, και μετακινήθηκε στο Λονγκγεάρμπγεν το 1930.[16] Η πόλη ξεκίνησε τουριστική βιομηχανία ξεκίνησε το 1935, όταν το ΣΣ Λύνγκεν άρχισε να εκτελεί ταξίδια συχνά την θερινή περίοδο.[17] Το 1937, το SNSK ίδρυσε το Σβερντρούπμπγιεν για να στεγάσει τους εργαζομένους του Ορυχείου 1b που ξεκίνησε τη λειτουργία του 1939.[18] Το 1938, ολοκληρώθηκε ο πρώτος δρόμος της πόλης, ανάμεσα στο κέντρο της πόλης και το Σβερντρούπγιεν.[19] Οι εργασίες στο Ορυχείο 2b, μια διαφορετική είσοδο στο Ορυχείο 2a, ξεκίνησαν το 1939.

Ο παλιός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, κτίριο που επιβίωσε στον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και το καλωδιακό κέντρο

Το Σβάλμπαρντ έμεινε ανεπηρέαστο από την γερμανική κατοχή της Νορβηγίας το 1940. Ωστόσο, από το 1941 το αρχιπέλαγος απέκτησε στρατηγική σημασία στην προμήθεια των Συμμάχων και πηγή τους απολύτως αναγκαίου άνθρακα. Η νορβηγική κυβέρνηση στην εξορία απέρριψε Σοβιετική-Βρετανική κατοχή.[20] Αντίθετα, ο βρετανικός στρατός ξεκίνησε την επιχείρηση ''Πρόκληση'' για να εκκενώσει την Σπιτσβέργη. Στις 29 Αυγούστου 1941, όλος ο πληθυσμός του Νι-Έλεσουντ εκκενώθηκε στο Λονγκγέαρμπγεν, και στις 3 Σεπτεμβρίου 765 άνθρωποι εκκένωσαν το Λονγκγεάρμπγεν προς την Σκοτία. Αργότερα και οι τελευταίοι 150 άνθρωποι εγκατέλειψαν την περιοχή.[21] Καθώς η περιοχή είχε ερημώσει, μια μικρή γερμανική φρουρά εγκατάσταθηκε στο Αντβεντάλεν, κυρίως για να παρέχει μετεωρολογικά δεδομένα. Μετά από την βρετανική επιχείριση Φρίτχαμ, όπου επανέκτησαν τον έλεγχο του Μπάρεντσμπουργκ, οι γερμανικές δυνάμεις εγκατέλειψαν την περιοχή χωρίς μάχη.[22]

Τον σεπτέμβριο του 1943, η Kriegsmarine έστειλε δύο πλοία, το Τίρπιτς και το Σάρνχορστ και 9 καταστροφείς να βομβαρδίσουν το Λονγκγέαρμπγεν, το Μπάρεντσμπουργκ και το Γκρούμαντ. Μόνο τέσσερα κτίρια στο Λονγκιαρμπίεν επέζησαν: το νοσοκομείο, ο σταθμός ηλεκτρικού ρεύματος, ένα κτίριο γραφείου και ένα κτίριο κατοικίας, συμπεριλαμβάνοντας το Σβερντρούπγιεν. Έμεινε ακατοίκητο μέχρι το τέλος του πολέμου, και το πρώτο πλοίο από την ηπειρωτική χώρα έφυγε στις 27 Ιουνίου 1945.[23]

Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα σχέδια που έγιναν κατά την διάρκεια του πολέμου έφεραν μια επανακατασκευή και την επιστροφή της εξόρυξης. Το 1948, η παραγωγή έφτασε το προπολεμικό επίπεδο των 480,000 (470,000 μακροί τόνοι, 530.000 μικροί τόνοι) τον χρόνο.[24] Το Νίμπγιεν ιδρύθηκε το 1946 και είχε πέντε στρατώνες, με τον καθένα να στεγάζει 72 ανθρώπους.[25] Το πρώτο τεύχος της Svalbardposten δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο 1948, και μέχρι τότε είχαν δημοσιευτεί παράνομα αρκετές εφημερίδες τοίχου.[26] Το νησί απέκτησε τηλεφωνική σύνδεση με την ηπειρωτική χώρα με μια ραδιοφωνική σύνδεση μεταξύ του ραδιοφωνικού σταθμού του Σβάλμπαρντ και το Χάρσταντ. Το 1949, ένα αγρόκτημα χτίστηκε στο Λονγκγέαρμπγεν για να κρατήσει τα βοοειδή, τα γουρούνια και τις όρνιθες.[27] Ένας τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός άρχισε να εκπέμπει το 1950.[28] Το νεκροταφείο παρέμεινε στην χρήση μέχρι το 1950, και είχαν ταφεί 44 άνθρωποι.[29] Ωστόσο, ανακαλύφθηκε ότι τα πτώματα απέτυχαν να αποσυντεθούν με αιτία το μόνιμα παγωμένο έδαφος. Από τότε, τα πτώματα στέλνονται για ταφή στην ηπειρωτική χώρα.[30] Το κοινοτικό κέντρο Χουσέτ άνοιξε το 1951.[31]

Η εξόρυξη στο Ορυχείο 1β τερματίστηκε το 1958, , αλλά η εργασία στο Ορυχείο 5 ξεκίνησε τον επόμενο χρόνο. Προκαταρκτική εργασία ξεκίνησε στο Ορυχείο 4 το 1954 και από το 1960 χρησιμοποιόταν ως αποθεματικό ορυχείο.[32] Η νορβηγική Αεροπορία άρχισε να κάνει πτήσεις που εξυπηρετούσαν την περιοχή από την δεκαετία του 1950. Το 1959, ένας άνθρωπος αρρώστησε σοβαρά με αποτέλεσμα να φτιαχτεί ένας διάδρομος προσγείωσης στο Αντβεντάλεν. Τον ίδιο χρόνο η Braathens SAFE ξεκίνησε να εξυπηρετεί το αεροδρόμιο τούνδρας σε πτήσεις τον χειμώνα.[33] Το 1957, ένας διευθυντής προσελήφθη στο δημοτικό σχολείο της περιοχής και ένας νέος ναός άνοιξε στις 24 Αυγούστου 1958. Από το 1961, το δημοτικό σχολείο συμπληρώθηκε με ένα ιδιωτικό γυμνάσιο. Ένα υποκατάστημα της Tromsø Sparebank άνοιξε το 1959.[34]

Στη δεκαετία του 1960, η φάρμα της πόλης έκλεισε και ξεκίνησε βιομηχανική παραγωγή γάλατος σε σκόνη.[35] Η πρώτη φορά που κατασκευάστηκε ένα σνοουμόμπαϊλ και χρησιμοποιήθηκε ήταν το 1961. Από το 1969, υπήρχαν 140 εγγεγραμμένα σνοουμόμπαϊλ και 33 εγγεγραμμένα αυτοκίνητα. Από το 1962 έως το 1984, ένα ψυχαγωγικό κέντρο λειτουργούσε στο Σβερντρούπγιεν. Η κανονική λειτουργία του στο Ορυχείο 4 ξεκίνησε το 1966, αλλά τερματίστηκαν από το 1970, δύο χρόνια μετά το κλείσιμο του Ορυχείου 2b. Οι εργασίες στο Ορυχείο 6 ξεκίνησαν το 1969. Οι τηλεοπτικές μεταδόσεις ξεκίνησαν το 1969, με το πρόγραμμα του Norwegian Broadcasting Corporation που βγήκε στον αέρα με καθυστέρηση δύο εβδομάδων.

Το 1971, ένα νέο σχολικό κτίριο, με ένα δημοτικό σχολείο μαζί με ένα κατώτερο γυμνάσιο, άνοιξε με ένα νέο γυμνάσιο και μια πισίνα 12,5 μέτρων (41,5 πόδια). Το συμβούλιο των Σβάλμπαρντ ιδρύθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1971. Αποτελούταν από 17 υπαλλήλους που εκλέγονταν ή διορίζονταν σε 3 διαφορετικές ομάδες, υπαλλήλους της SNSK, κρατικούς υπαλλήλους και άλλους αλλά η αναλογία άλλαζε αρκετές φορές.[36] Οι εργασίες στο Ορυχείο 3 ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 1971 και οι εργασίες στο Ορυχείο 7 ξεκίνησαν το επόμενο έτος. Το 1973, το Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας αγόρασε το ένα τρίτο της SNSK. Συνέχισε την αγορά επιπλέον μετοχών μέχρι την επίτευξη του ποσοστού ιδιοικτησίας 99.94% το 1976.[37] Το αεροδρόμιο άνοιξε το 1975 και, αρχικά, παρείχε 4 εβδομαδιαίες συνδέσεις με την ηπειρωτική Νορβηγία και ημι-εβδομαδιαίες συνδέσεις με την Ρωσία.[38] Το 1978, η κοινότητα ξεκίνησε δορυφορικές επικοινωνίες με την ηπειρωτική χώρα. Το ίδιο έτος, ένα πρόγραμμα ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης εισήχθη στο δημόσιο σχολείο. Από το 1984, τα  τηλεοπτικά προγράμματα μεταδίδονταν ζωντανά μέσω δορυφόρου.

Πανεπιστημιακό Κέντρο στο Σβάλμπαρντ

Το Στόρε Νόρσκε υπέστη μεγάλη αλλαγή στην δεκαετία του 1980. Από το 1980 τα χρήματα της Σπιτσβέργης βγήκαν εκτός κυκλοφορίας και αντικαταστάθηκε με την συνηθισμένη νορβηγική κορώνα. Το ορυχείο 6 έκλεισε τον επόμενο χρόνο. Από το 1982, SNSK επιτρέπει τους ιδιώτες να κατέχουν και λειτουργούν αυτοκίνητα. Από το 1990, υπήρχαν 353 εγγεγραμμένα αυτοκίνητα και 883 σνοουσκούτερ.[39] Στις 1 Ιουλίου 1983, η SNSK μετέφερε την έδρα της από το Μπέργκεν στο Λονγκιαρμπίεν. Η Svalbard Samfunnsdrift (SSD), ανώνημη εταιρεία που ήταν υπεύθυνη για την δημόσια υποδομή και υπηρεσίες, ιδρύθηκε από την SNSK την 1η Ιανουαρίου 1989. Οι ευθύνες περιλάμβαναν την υγεία, την πυροσβεστική, τον παιδικό σταθμό, τους δρόμους, την διάθεση των σκουπιδιών, την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, το σύστημα ύδρευσης-αποχέτευσης, τον κινηματογράφο, τις πολιτιστικές δραστηριότητες και την βιβλιοθήκη. Η ιδιοκτησία πέρασε στο Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας στις 1 Ιανουαρίου 1993.[40]

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, οι αρχές ξεκίνησαν διαδικασία να καταργήσουν το σχήμα πόλης εταιρείας και εισάγοντας ένα φάσμα υπηρεσιών, ποίκιλη οικονομία και τοπική δημοκρατία.[41] Οι εμπορικές επιχειρήσεις ξεκίνησαν με την δημιουργία εμπορικού κέντρου που αντικατέστησε το κατάστημα παροχών της SNSK το 1992.[42] Ομοίως η Esso άνοιξε ένα κατάστημα καυσίμων το 1994. Το συμβούλιο των Σβάλμπαρντ άλλαξε τον κανονισμό του το 1993 και πλέον μπορούν να συμμετέχουν και πολιτικά κόμματα στις εκλογές.[43] Ως βήμα για την ανάπτυξη του τουρισμού, ιδρύθηκε το πολικό ξενοδοχείο των Σβάλμπαρντ,[44] και ένα χρόνο η εξόρυξη στο Ορυχείο 3 τερματίστηκαν. Το κοινοτικό συμβούλιο του Λονγκγέαρμπγεν ιδρύθηκε το 2002, αντικαθιστώντας το συμβούλιο των Σβάλμπαρντ και αφομοιώνοντας SSD, και πήρε πολλές από τις αρμοδιότητες και την δομή ενός δήμου.

Η περίοδος αυτή είδε μία άνοδο των επιστημονικών εγκαταστάσεων. Το γεωπονικό Πανεπιστήμιο της Νορβηγίας ίδρυσε μια τράπεζα το 1984.[45] Το πανεπιστημιακό Κέντρο στο Σβάλμπαρντ άνοιξε στις 6 Σεπτεμβρίου 1993 και είχε 30 μαθητές στο εναρκτήριο εξάμηνο.[46] Η Telenor Mobil ίδρυσε κάλυψη GSM το 1995,[47] και το Υποθαλάσσιο Καλωδιακό σύστημα των Σβάλμπαρντ εγκαινιάστηκε παρέχοντας σύνδεση οπτικών ινών με την χώρα το 2004.[48] Ο οργανισμός EISCAT άνοιξε ένα ραντάρ, το 1996,[49]ακολουθούμενο από τον δορυφορικό σταθμό του Σβάλμπαρντ το 1999,[50] και την παγκόσμια τράπεζα σπόρων Σβάλμπαρντ το 2008.[51]

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άποψη του κεντρικού μέρος του Λονγκγέαρμπγεν από το Πλατάμπεργκετ. Το σώμα του νερού του Αντβεντφιόρδεν είναι η κοιλάδα πάνω δεξιά στο Αντβεντάλεν.
Το Λονγκγέαρμπγεν από την κορυφή του λόφου

Το Λονγκγέαρμπγεν, ο μεγαλύτερος οικισμός των Σβάλμπαρντ, βρίσκεται στο χαμηλότερο κομμάτι της κοιλάδας Λόνγκγεαρ, κοντά στον ομώνυμο ποταμό. Τα χαμηλότερα μέρη βρίσκονται στην νοτιοδυτική ακτή του κόλπου του Αντβεντφιόρδεν, ένας 7-από-4 χιλιόμετρα παράρτημα του Ισφιόρδεν.[52] Βρίσκεται στη γη Νορντενσκιέλντ της Σπιτσβέργης, το μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους. Είναι η βορειότερη πόλη του κόσμου, καθώς οι πόλεις που βρίσκονται ακόμη πιο βόρεια δεν ερευνούνται ή έχουν μετεωρολογικά φυλάκια.[53] Απέναντι από τον κόλπο βρίσκονται οι πόλεις-φαντάσματα πόλη Αντβέντ[54] και Χιόρθχαμν.

Η πόλη χωρίζεται σε αρκετές γειτονιές. Στο δυτικό μέρος του ποταμού, κοντά στο κόλπο βρίσκεται το λιμάνι με εγκαταστάσεις και βιομηχανικές υπηρεσίες. Το δυτικό μέρος της περιοχής λέγεται Μπικάια και το ανατολικό λέγεται Σιεομράντετ. Κοντά βρίσκεται η Σκιερίνγκα όπου βρίσκονται τα κυβερνητικά γραφεία. Ελαφρώς μέχρι την κοιλάδα στο δυτικό σημείο βρίσκεται το Γκάμλε Λονγκγέαρμπγεν (παλιό Λονγκγέαρμπγεν) και η εκκλησία. Πιο μακριά βρίσκεται το νεκροταφείο, μετά το Χουσέτ και ο κινηματογράφος και τέλος το Σβερντρούπγιεν. Οι πιο εμπορικές, κατοικημένες και πολιτιστικές εγκαταστάσεις βρίσκονται στην ανατολική πλευρά του ποταμού. Κοντά στον ποταμό υπάρχει και η περιοχή Σιεσκρέντεν. Βορειότερα βρίσκονται το πανεπιστημιακό κέντρο και το Γκρουβεντάλεν, η μεγαλύτερη σε κατοίκους περιοχή. Νοτιότερα από εκεί υπάρχει η κύρια εμπορική περιοχή και το δημαρχεία. Στα ανατολικά βρίσκεται η περιοχή κατοικιών Λία και πάνω το Χάουγκεν, που είναι επίσης η τοποθεσία του σχολείου. Επίσης στην κοιλάδα βρίσκεται το ορυχείο 2b και το Νίμπιεν, που χρησιμοποιείται κυρίως για την κατοίκηση των φοιητητών. Δυτικά από την πόλη βρίσκεται το Χοτελλνεσέτ, όπως επίσης το αεροδρόμιο και το Ορυχείο 3. Τα ορυχεία που χρησιμοποιούνται ακόμα βρίσκονται στο Αντβεντάλεν, ανατολικά της πόλης.[55]

Πανόραμα του Λονγκγέαρμπγεν τον Ιούλιο.
Πανόραμα του Λονγκγέαρμπγεν τον Ιούλιο.

Το κλίμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κλίμα των Σβάλμπαρντ είναι συνδυασμός του αρκτικού κλίματος (Köppen: ET) που μετριάζεται από το βόρειο Ατλαντικό ρεύμα. Η γη Νορντενσκιέλντ είναι το θερμότερο και υγρότερο μέρος του αρχιπελάγους, που προκαλείται από την σύγκλιση ήπιου και υγρού αέρα από τα νότια και κρύου αέρα από τα βόρεια. Οι μέσες καλοκαιρινές θερμοκρασίας είναι τυπικώς 3 με 7 Κελσίου (37 με 45 Φαρενάιτ) και τον χειμώνα -11 με -13 Κελσίου (12 με 9 Φαρενάιτ) .[56] Το Λονγκγέαρμπγεν παρουσιάζει ήλιο του μεσονυχτίου από τις 19 Απριλίου μέχρι τις 23 Αυγούστου (123 ημέρες, 4 μήνες και 3 ημέρες) και πολική νύχτα από τις 27 Οκτωβρίου έως τις 14 Φεβρουαρίου (108 ημέρες, 3 μήνες και 18 ημέρες). Ωστόσο, λόγω της σκίασης από τα βουνά, ο ήλιος δεν είναι ορατός στο χωριό μέχρι τις 8 Μαρτίου. [57]Χιόνι καλύπτει την πόλη από τον Νοέμβριο έως τον Μάρτιο. Η υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί είναι 21.3 Κελσίου (70.3 Φαρενάιτ) τον Ιούλιο 1979 και η χαμηλότερη είναι -46.3 Κελσίου (-51.3 Φαρενάιτ) τον Μάρτιο του 1986. Το Λονγκγέαρμπγεν και γενικά το Σβάλμπαρντ είναι από τα μέρη του κόσμου που θερμανθεί ταχύτερα κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Οι μέσες θερμοκρασίες στον παρακάτω πίνακα βασίζονται στην περίοδο 1961-90. Στην πιο πρόσφατη περίοδο 1981-2010, ο χειμώνας έγινε θερμότερος κατά 3,4 Κελσίου (6.1 Φαρενάιτ) και 1 Κελσίου το καλοκαίρι (1.8 Φαρενάιτ) σε σύγκριση με την περίοδο 1961-90.[58]



Κλιματικά δεδομένα Longyearbyen (1961–1990)
Μήνας Ιαν Φεβ Μαρ Απρ Μαι Ιουν Ιουλ Αυγ Σεπ Οκτ Νοε Δεκ Έτος
Μέγιστη Υψηλότερη °C (°F) 9.7 7.0 6.3 7.5 10.6 15.7 21.3 18.1 15.2 8.9 7.5 8.7 21,3
Μέση Υψηλότερη° C (°F) −13 −13 −13 −9 −3 3.0 7.0 6.0 1.0 −4 −8 −11 −4.75
Μέση Ημερήσια °C (°F) −16.5 −17
(1)
−16.5 −12.5 −5 1.0 5.0 4.0 −1 −6.5 −11 −14.5 −7.54
Μέση Χαμηλότερη °C (°F) −20 −21 −20 −16 −7 −1 3.0 2.0 −3 −9 −14 −18 −10.33
Ελάχιστη Χαμηλότερη °C (°F) −38.8 −43.7 −46.3 −39.1 −21.7 −8.4 0.2 −3.9 −12.6 −20.8 −33.2 −35.6 −46,3
Κατακρημνίσεις mm (ίντσες) 22 28 29 16 13 18 24 30 25 19 22 25 271
Μέσες ημέρες βροχόπτωσης (≥ 1 mm) 2 2 2 3 4 13 17 18 14 5 3 3 86
Μέσες ημέρες χιονόπτωσης (≥ 1 cm) 21 17 19 17 16 7 1 2 11 21 22 22 176
Μέσες μηνιαίες ώρες ηλιοφάνειας 0.0 0.0 77.5 228.0 254.2 165.0 155.0 133.3 75.0 12.4 0.0 0.0 1.102,0
Ποσοστό πιθανής ηλιοφάνειας 0.0 0.0 22.1 36.4 34.2 22.9 20.8 18.7 17.4 6.2 0.0 0.0 178,7
Πηγή #1: Climate and daylight in Svalbard (Longyearbyen)[59]
Πηγή #2: (extremes only),[60][61] (sun only)[62]
Κλιματικά δεδομένα Longyearbyen (2000–2012)
Μήνας Ιαν Φεβ Μαρ Απρ Μαι Ιουν Ιουλ Αυγ Σεπ Οκτ Νοε Δεκ Έτος
Μέση Υψηλότερη° C (°F) −9
(16)
−10
(14)
−10
(14)
−6
(21)
−1
(30)
5
(41)
9
(48)
8
(46)
4
(39)
−3
(27)
−5
(23)
−8
(18)
−2.2
Μέση Χαμηλότερη °C (°F) −16
(3)
−17
(1)
−17
(1)
−13
(9)
−5
(23)
2
(36)
5
(41)
4
(39)
0
(32)
−7
(19)
−11
(12)
−14
(7)
−7.4
Κατακρημνίσεις mm (ίντσες) 13,3 17,9 11,2 9 6,3 12,9 21,7 18,6 16,8 10,4 14,3 24,4 176.8
Μέσες ημέρες βροχόπτωσης 11 8 9 9 9 14 18 18 16 11 12 12 147
Πηγή: World Weather Online[63]

Δημογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τουρίστες πλήθος τον κεντρικό δρόμο, με ένα εμπορικό κέντρο κοντά και το δημαρχείο πιο κάτω

Το 2015, το Λονγκγέαρμπγεν είχε πληθυσμό 2,144 κατοίκων.[64] Η μεγαλύτερη περιφερειακή ομάδα Νορβηγοί είναι από την βόρεια Νορβηγία, κυρίως από την Νορδλάνδη και το Τρομς, και αποτελούν περισσότερο από το 40% του πληθυσμού.[65] Περίπου 300 άτομα (16%) είναι μη Νορβηγοί πολίτες, κυρίως από την Ταϊλάνδη, τη Σουηδία, τη Ρωσία και την Ουκρανία. Εξαιτίας της επικράτησης της εξορυκτικής βιομηχανίας, η κατανομή των φύλων είναι ασύμμετρη με πάνω από το 60 τοις εκατό των ενηλίκων να είναι άνδρες. Το ποσοστό κατοίκων ηλικίας 25-44 είναι μεγαλύτερο από τον μέσο όρο, αντιθέτως δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου κάτοικοι με ηλικία άνω των 66. Ο αριθμός των παιδιών σε σχέση με τον πληθυσμό είναι στον εθνικό μέσο όρο αλλά έχει σημαντικά κατώτερο από τον μέσο εθνικό όρο ποσοστό εφήβων.Πρότυπο:As of

Το Λονγκγέαρμπγεν έχει ένα πολύ μεγάλο κύκλο εργασιών και 427 άνθρωποι (23%) έφυγαν από την πόλη. Ο μέσος άνθρωπος ζει στο χωριό για 6,3 χρόνια κατά μέσο όρο, αν και οι Νορβηγοί ζουν κατά περίπου 6.6 χρόνια ενώ, είναι 4.3 χρόνια για τους αλλοδαπούς. Το 2009 περίπου το 1 τέταρτο του πληθυσμού ζούσε στην πόλη πριν από το 2000 και μπορεί να θεωρηθεί ως μόνιμος πληθυσμός. Οι άνθρωποι που ζουν περισσότερο τείνουν να εργαστούν στην εξορυκτική βιομηχανία, και ακολουθούνται από τοπικούς κυβερνητικούς υπαλλήλους. Οι μικρότερες περιόδους κατοίκησης είναι από τους φοιτητές και τους εργαζόμενους στην ανώτερη εκπαίδευση, τον τουρισμό και το κράτος.

Το 70% των νοικοκυριών ζουν σε σπίτι με έναν κάτοικο, που συγκρίνεται με το 41% στην ηπειρωτική χώρα, και δίνει μέσο όρο 1.6 άτομα ανά νοικοκυριό. Η διαφορά είναι κυρίως γιατί ορισμένοι άνθρωποι εργάζονται στα Σβάλμπαρντ ενώ η οικογένεια τους ζει στην ηπειρωτική χώρα. Ο πληθυσμός της πόλης είναι πιο ανώτερα εκπαιδευμένος από τον εθνικό μέσο όρο, καθώς το 54% σε σύγκριση με το 43% έχουν ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και το 30% σε σύγκριση με το 26% έχουν τριτοβάθμια εκπαίδευση. Από τις γυναίκες, το 40% έχει ανώτερη εκπαίδευση.

Πολιτική και κυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Λονγκγέαρμπγεν όπως φαίνεται από τον κόλπο

Το Κοινοτικό συμβούλιο του Λονγκγέαρμπγεν έχει πολλές από τις αρμοδιότητες ενός δήμου. Είναι οργανωμένο με ένα 15μελές συμβούλιο και από το 2011 αρχηγός είναι η δήμαρχος Κρίστιν Κριστόφερσεν από το Εργατικό Κόμμα.[66] Οι κύριες αρμοδιότητες του συμβουλίου είναι οι εγκαταστάσεις και οι κατασκευές, όπως η παραγωγή του ηλεκτρισμού, χρήση της γης και σχέδια της κοινότητας, όπως και την εκπαίδευση από τον παιδικό σταθμό μέχρι την ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και την ευημερία των παιδιών. Λειτουργεί 3 παιδικούς σταθμούς και το δεκατριών τάξεων σχολείο του Λονγκγέαρμπγεν.[67]

Στην περιοχή δεν είναι διαθέσιμη καμία νοσηλευτική υπηρεσία. Οι Νορβηγοί κάτοικοι διατηρούν τα συνταξιοδοτικά και ιατρικά δικαιώματά τους από τους δήμους της ηπειρωτικής χώρας[68] Το Πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Βόρειας Νορβηγίας λειτουργεί μια κλινική , το νοσοκομείο του Λονγκγέαρμπγεν. Άλλα δημόσια γραφεία με παρουσία στην πόλη είναι η Νορβηγική Διεύθυνση της Μεταλλείας, το Νορβηγικό πολικό Ινστιτούτο, την Νορβηγική Φορολογική Διαχείρηση και την εκκλησία της Νορβηγίας.[69]Το Λονγκγέαρμπγεν είναι υφιστάμενο στο επαρχιακού δικαστηρίου Νορντ-Τρομς και το εφετείο Χαλογκαλάντ, που βρίσκονται στο Τρόμσε.[70]

Η συνθήκη των Σβάλμπαρντ το 1920 εγκαθίδρυσε την πλήρη νορβηγική κυριαρχία κυριαρχία πάνω από το αρχιπέλαγος. Η συνθήκη μπήκε σε ισχύ το 1925, ακολουθώντας τον νόμο των Σβάλμπαρντ που θέσπισε την θέση του κυβερνήτη των Σβάλμπαρντ. Αυτός ή αυτή έχει την αρμοδιότητα του αρχηγού της αστυνομίας και του κυβερνήτη της κομητείας, καθώς και κάποια άλλη αρμοδιότητα που χορηγείται από την εκτελεστική εξουσία. Τα καθήκοντα περιλαμβάνουν την περιβαλλοντική πολιτική, το οικογενειακό δίκαιο, την υπακοή στους νόμους, την έρευνα και διάσωση, την διαχείριση του τουρισμού, τις υπηρεσίες πληροφοριών, επικοινωνία με ξένους οικισμούς και δικαστήρια σε μερικές περιοχές καθώς και θαλάσσιων ερευνών και την δικαστική εξέταση αν και ποτέ σε αυτές τις περιπτώσεις δεν δρα σαν αστυνομία.[71] Η Κιέρστιν Άσκχολτ είναι κυβερνήτης από το 2015 [72] και αυτή επικουρείται από προσωπικό 26 υπαλλήλων. Το ίδρυμα υπάγεται στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Αστυνομίας, αλλά γίνονται αναφορές και σε άλλα υπουργεία σε θέματα εντός των χαρτοφυλακίων τους.[73]

Το πάνω μέρος της κοιλάδας Λονγκγέαρ, με τα κτίρια του Σβερντρούπγιεν στα αριστερά, το Χουσέτ στα δεξιά και ένα τελεφερίκ στο παρασκήνιο

Λόγω του ειδικού καθεστώτος των Σβάλμπαρντ, το Λονγκγεάρμπγεν υπόκειται στην νορβηγική νομοθεσία, αλλά οι πολίτες οποιαδήποτε συμβαλλόμενης χώρας μπορούν να κάνουν εμπορικές δραστηριότητες. Ωστόσο, οι άνθρωποι χωρίς κάποια πηγή εισοδήματος μπορεί να απορριφθούν από τον κυβερνήτη.> Η συνθήκη περιορίζει τη Νορβηγία το δικαίωμα να συλλέγει φόρους για τη χρηματοδότηση υπηρεσιών στο Σβάλμπαρντ. Ως εκ τούτου, η πόλη έχει χαμηλότερο φόρο εισοδήματος από την ηπειρωτική Νορβηγία, και δεν υπάρχει φόρος προστιθέμενης αξίας. Η συνθήκη έχει κάνει το Λονγκγέαρμπγεν μια αποστρατικοποιημένη ζώνη και δεν είναι μέρος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, ούτε του χώρου Σένγκεν όπως και το υπόλοιπο της Νορβηγίας.

Πολιτισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κοινοτικό συμβούλιο λειτουργεί αρκετές πολιτιστικές δραστηριότητες, όπως έναν κινηματογράφο, νεανικό σύλλογο, βιβλιοθήκη και γκαλερί.[74] Ο αθλητικός σύλλογος της πόλης είναι το Σβάλμπαρντ Τερν.[75] Το Σβαλμπαρντχάλλεν είναι ένα κλειστό αθλητικό κέντρο που είναι αρκετά μεγάλο για χάντμπολ ή τρία στάδια μπάντμιντον, ένα χώρο σουταρίσματος και μια πισίνα 25 μέτρων (82 πόδια). Η εκκλησία των Σβάλμπαρντ περιλαμβάνει όλο το αρχιπέλαγος ως την ενορία της. Η εκκλησιαστική αίθουσα έχει 126 τ.μ. (1.360 τετραγωνικά πόδια) και το καθιστικό είναι 112 τ.μ. (1.210 τετραγωνικά πόδια) Η εκκλησία είναι χτισμένη σε μισή ξυλεία. Η Σβαλμπαρντπόστεν είναι μια εβδομαδιαία εφημερίδα που εκδίδεται την Παρασκευή. Η εκτύπωση γίνεται στο Τρόμσε και οι περισσότεροι συνδρομητές ζουν στην ενδοχώρα. Η Icepeople, που επίσης τυπώνεται σε εβδομαδιαία βάση, είναι μια εναλλακτική εφημερίδα που τυπώνεται στα αγγλικά. Υπάρχουν δύο μουσεία στην πόλη, το Μουσείο των Σβάλμπαρντ[76] και το μουσείο αερόπλοιων της Σπιτσβέργης.[77] Το Dark Season Blues διεξάγεται ετησίως από τον Οκτώβριο του 2003.[78] Είκοσι κάτοικοι της πόλης είναι μέλη των Liverbirds Σβάλμπαρντ και κάνουν τακτικές συναντήσεις στο Svalbar για τις ημέρες των αγώνων κατά τους χειμερινούς μήνες.

Οικονομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το μόνο ορυχείο που λειτουργεί ακόμα στην πόλη είναι το Ορυχείο 7, που βρίσκεται 15 χιλιόμετρα (9 μίλια) πάνω από το Αντβεντάλεν. Παράγει 70.000 τόνους (69.000 μακροί τόνοι, 77.000 μικροί τόνοι) άνθρακα ετησίως και οι 25.000 τόνοι (25.000 μακροί τόνοι, 28.000 μικροί τόνοι) χρησιμοποιούνται για την τροφοδότηση του εργοστάσιο ηλεκτρικού ρεύματος Λονγκγέαρ, το μόνο εργοστάσιο στη χώρα που τροφοδοτείται με αυτόν τον τύπο ενέργειας.[79] Η περισσότερη παραγωγή της Στόρε Νόρσκε γίνεται στην Σβεαγκρούβα, που βρίσκεται στο Βαν Μιγιενφιόρδεν, 60 χιλιόμετρα (37 μίλια) νότια του Λονγκγέαρμπγεν. Δεν υπάρχει δρόμος που να συνδέει τις κοινότητες,[80] αντίθετα, οι εργαζόμενοι ζουν σε κοιτώνες στην Σβεαγκρούβα.[81] Λόγω ότι η παραγωγή δεν είναι κερδοφόρα, η Στόρε Νόρσκε στηρίζεται στην κρατική χρηματοδότηση για να συνεχίσει την παραγωγή.[82]

Το Πανεπιστημιακό Κέντρο στο Σβάλμπαρντ (UNIS) έχει 350 φοιτητές και προσωπικό 40 καθηγητών και βοηθών και 120 επισκέπτες καθηγητές. Δεν προσφέρει πτυχία, αλλά προσφέρει εξάμηνα μαθήματα στη βιολογία, φυσική και γεωλογία. Η φοιτητική κατοικία βρίσκεται στο Νίμπγιεν. Το Κολλέγιο είναι μέρος του επιστημονικού κέντρου του Σβάλμπαρντ, με έκταση 12,000 τ.μ, (130.000 τετραγωνικά πόδια), το οποίο διαθέτει το νορβηγικό Πολικό Ινστιτούτο, το EISCAT και το επιστημονικό Φόρουμ των Σβάλμπαρντ.[83]Το 2006, περίπου 9.000 μέρες ερευνών διεξήχθησαν στην πόλη, περισσότερο από Νορβηγούς. Αυτό έκανε το Λονγκγέαρμπγεν το δεύτερο μεγαλύτερο μέρος ερευνών στο Σβάλμπαρντ, οριακά κάτω από το Νι-Έλεσουντ. Σε αντίθεση, το Λονγκγέαρμπγεν έχει σχεδόν μόνο νορβηγική έρευνα, ενώ το Νι-Έλεσουντ έχει ομοιόμορφη κατανομή μεταξύ Νορβηγών και ξένων.[84]

Το ραντάρ του EISCAT 

Ο δορυφορικός σταθμός των Σβάλμπαρντ χτίστηκε λόγω της τέλειας τοποθεσίας της πόλης για να κατεβαστούν δεδομένα από δορυφόρους σε πολική τροχιά. Βρίσκεται στο Πλατάμπεργκετ πάνω από το Χοτελλνεσέτ, και χτίστηκε σε συνεργασία της NASA με το νορβηγικό διαστημικό Κέντρο, αλλά από το 2001 διαχειρίζεται από την εταιρεία δορυφορικών υπηρεσιών Κόνγκσμπεργκ.[85] Το EISCAT λειτουργεί ένα ασυνάρτητο ραντάρ για να μελετήσει το  βόρειο σέλας. Η παγκόσμια τράπεζα σπόρων Σβάλμπαρντ είναι μια ασφαλή υπόγεια εγκατάσταση σπόρων που μπορεί να αποθηκεύσει με ασφάλεια εκατομμύρια σπόρους φυτών. Η εγκατάσταση δημιουργήθηκε για την προστασία κατά των φυσικών και ανθρώπινων καταστροφών, όπως την παγκόσμια υπερθέρμανση, πλημμύρες, φωτιές και πυρηνικό ολοκαύτωμα. Η τοποθεσία επιλέχθηκε για λόγους όπως την απομόνωση, και την θερμοκρασία του περιβάλλοντος λόγω του μόνιμα παγωμένου εδάφους.[86]

Η πόλη είναι το κέντρο του τουρισμού στο αρχιπέλαγος, και ο περισσότερος τουρισμός που γίνεται βασίζεται σε φυσικές εμπειρίες από την επίσκεψη μόνο της πόλης. Ωστόσο, η πόλη παρέχει προμήθειες, εγκαταστάσεις και αρκετά μουσεία. Το 2008 η πόλη είχε 89.000 φιλοξενούμενες νύχτες, πάνω από 30.000 το 1995. Ο μέσος φιλοξενούμενος έμεινε 2.2 νύχτες και το 60 τοις εκατό της χωρητικότητας χρησιμοποιήθηκε από τουρίστες. Περίπου 40,000 τουρίστες πέταξαν στην πόλη, με τα δύο τρίτα να είναι από την Νορβηγία. Το 2007, τα έσοδα από τον τουρισμό ήταν 291.000.000 νορβηγικές κορώνες.[87]

Μεταφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέχρι το 1987, μια σειρά από εναέρια τραμ χρησιμοποιούταν για να μεταφέρουν τον άνθρακα από τα ορυχεία στο λιμάνι

Το Λονγκγέαρμπγεν έχει οδικό δίκτυο 50 χιλιομέτρων (30 χιλιόμετρα) αλλά δεν επεκτείνεται σε κάποια άλλη κοινότητα.[88][89] Το 2008 ήταν εγγεγραμμένα συνολικά 1, 481 αυτοκίνητα και το 49 τοις εκατό των νοικοκυριών είχαν αυτοκίνητο. Τα αυτοκίνητα έχουν καταχωρηθεί με τον κωδικό ZN στις πινακίδες κυκλοφορίας. Υπάρχει μόνο εργαστήριο, το Svalbard Auto, ο οποίος είναι επίσης έμπορος Toyota.[90]

Τα σνόουμομπαϊλ είναι δημοφιλής τρόπος μεταφοράς και υπάρχουν περισσότερα σνοουμομπάϊλ σε σχέση με τους κατοίκους. Το 2008 ήταν εγγεγραμμένα 2,672 σνόουμομπαϊλ και το 69 τοις εκατό διέθετε τουλάχιστον ένα. Η μεταφορά εκτός δρόμου στο γυμνό έδαφος απαγορεύεται, αλλά τα σνοουμόμπαϊλ χρησιμοποιούνται ευρέως τον χειμώνα για εμπορικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς. Η μεταφορά από την πόλη στο Μπάρεντσμπουργκ (45 χιλιόμετρα ή 28 μίλια) και το Πιράμιντεν (100 χιλιόμετρα ή 62 μίλια) είναι δυνατή με σνοουμόμπαϊλ τον χειμώνα ή με πλοίο όλο τον χρόνο.

Το αεροδρόμιο των Σβάλμπαρντ βρίσκεται στο Χοτελλνεσέτ, 3 χιλιόμετρα (1,9 μίλια) βορειοδυτικά από την πόλη. Έχει ένα διάδρομο 2,483 μέτρων (8,146 πόδια) και είναι το μόνο αεροδρόμιο που επιτρέπει την μεταφορά αεροσκάφων στο αρχιπέλαγος.[91][92] Οι Σκανδιναβικές Αερογραμμές εξυπηρετούν καθημερινές πτήσεις στο Όσλο και το Τρόμσε,[93] , ενώ υπάρχουν παράτυπες πτήσεις προς τη Ρωσία. Η Lufttransport λειτουργεί τακτικές πτήσεις στα αεροδρόμια Σβέα και Νι-Ελέσουντ στο Χαμνεράμπεν. Η Αρκτικουγκόλ λειτουργεί ελικόπτερα στο Μπάρεντσμπουργκ και το Πιράμιντεν. Υπάρχουν δύο αποβάθρες στο λιμάνι, μία για τον άνθρακα και η άλλη για γενικά αγαθά.[94] Από το 1907 έως το 1987, οι εταιρείες εξόρυξης λειτουργούσαν ένα δίκτυο εναέριων τραμ για τη μεταφορά άνθρακα από τα ορυχεία προς το λιμάνι.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Holm (1999): 55
  2. Holm (1999): 104
  3. Holm (1999): 45
  4. Holm (1999): 46
  5. «Longyearbyen». Norwegian Polar Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 March 2012. Ανακτήθηκε στις 15 March 2012. 
  6. Holm (1999): 148
  7. Holm (1999): 47
  8. Holm (1999): 119
  9. Holm (1999): 83
  10. Holm (1999): 116
  11. Holm (1999): 64
  12. Holm (1999): 69
  13. Holm (1999): 126
  14. Holm (1999): 114
  15. Holm (1999): 85
  16. Holm (1999): 149
  17. Holm (1999): 153
  18. Holm (1999): 143
  19. Holm (1999): 166
  20. Arlov (1994): 74
  21. Holm (1999): 73
  22. Arlov (1994): 75
  23. Holm (1999): 74
  24. Arlov (1994): 79
  25. Holm (1999): 94
  26. Holm (1999): 133
  27. Holm (1999): 37
  28. Holm (1999): 150
  29. Holm (1999): 65
  30. Bartlett, Duncan (12 July 2008). «Why dying is forbidden in the Arctic». BBC News. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 March 2012. http://www.webcitation.org/668HHA1gJ. Ανακτήθηκε στις 13 March 2012. 
  31. Holm (1999): 57
  32. Holm (1999): 48
  33. Tjomsland and Wilsberg, 1996: 154–158
  34. Holm (1999): 16
  35. Holm (1999): 86
  36. Holm (1999): 134
  37. «9 Næringsvirksomhet». St.meld. nr. 22 (2008–2009): Svalbard. Norwegian Ministry of Justice and the Police. 17 April 2009. http://www.regjeringen.no/nb/dep/jd/dok/regpubl/stmeld/2008-2009/stmeld-nr-22-2008-2009-/9.html?id=554987. Ανακτήθηκε στις 24 March 2010. 
  38. Holm (1999): 129
  39. Holm (1999): 70
  40. «Industrial, mining and commercial activities». Report No. 9 to the Storting (1999–2000): Svalbard. Norwegian Ministry of Justice and the Police. 29 October 1999. http://www.regjeringen.no/en/dep/jd/documents-and-publications/Reports-to-the-Storting-White-Papers/Reports-to-the-Storting/19992000/report-no-9-to-the-storting-/7.html?id=456920. Ανακτήθηκε στις 19 April 2012. 
  41. Arlov (1994): 86
  42. Holm (1999): 125
  43. Holm (1999): 136
  44. Holm (1999): 132
  45. Holm (1999): 44
  46. Holm (1999): 164
  47. Holm (1999): 151
  48. Gjesteland, Eirik (2003). «Technical solution and implementation of the Svalbard fibre cable». Teletronikk (3): 140–152. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 April 2012. http://www.webcitation.org/66rn5jf5w. Ανακτήθηκε στις 12 April 2012. 
  49. Holm (1999): 36
  50. Holm (1999): 141
  51. «Svalbard Global Seed Vault: Frequently Asked Questions». Government.no. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 April 2012. Ανακτήθηκε στις 11 April 2012. 
  52. «Adventfjorden». Norwegian Polar Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 March 2012. Ανακτήθηκε στις 19 March 2012. 
  53. Rosenthal, Elisabeth (3 March 2008). «A Speck of Sunlight Is a Town’s Yearly Alarm Clock». The New York Times. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 March 2012. http://www.webcitation.org/66BBEn1IH. Ανακτήθηκε στις 15 March 2012. 
  54. «Advent City». Norwegian Polar Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 March 2012. Ανακτήθηκε στις 19 March 2012. 
  55. «Longyearbyen map» (PDF). Svalbard Reiseliv. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 March 2012. Ανακτήθηκε στις 19 March 2012. 
  56. «Climate and daylight in Svalbard (Longyearbyen)». NordicVisitor. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 March 2012. Ανακτήθηκε στις 15 March 2012. 
  57. «Sunrise and sunset times for Longyearbyen». Suncurves. Ανακτήθηκε στις 28 April 2014.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο |publisher= (βοήθεια)
  58. http://www.hindawi.com/journals/amete/2011/893790/ – recent warming on Svalbard
  59. «Climate and daylight in Svalbard (Longyearbyen)». NordicVisitor. Ανακτήθηκε στις May 2011.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate= (βοήθεια)
  60. Sjöblom, Anna. «Weather Conditions on Svalbard» (PDF). Ανακτήθηκε στις June 13, 2015. 
  61. http://www.myweather2.com/City-Town/Norway/Longyearbyen/climate-profile.aspx?month=7
  62. http://www.svalbard.climatemps.com/sunlight.php
  63. «CLongyearbyen (Svalbard), Sogn og Fjordane Weather Averages». World Weather Online. Ανακτήθηκε στις December 2016.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate= (βοήθεια)
  64. «Om Longyearbyen» (στα Norwegian). Longyearbyen Community Council. 26 March 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 March 2012. Ανακτήθηκε στις 14 March 2012. 
  65. «Pendlere eller fastboende?» (PDF) (στα Norwegian). Statistics Norway. 26 March 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 March 2012. Ανακτήθηκε στις 17 March 2012. 
  66. Amundsen, Birger (10 October 2011). «Kvinne valgt av folket» (στα Norwegian). Svalbardposten. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 March 2012. http://www.webcitation.org/66Cenl9Dj. Ανακτήθηκε στις 16 March 2012. 
  67. «Information for foreign citizens living in Longyearbyen» (PDF). Governor of Svalbard. 15 August 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 March 2012. Ανακτήθηκε στις 14 March 2012. 
  68. «From the cradle, but not to the grave». Statistics Norway. http://www.ssb.no/this_is_svalbard/velferdstilbud.pdf. Ανακτήθηκε στις 24 March 2010. 
  69. «The administration of Svalbard». Report No. 9 to the Storting (1999–2000): Svalbard. Norwegian Ministry of Justice and the Police. 29 October 1999. http://www.regjeringen.no/en/dep/jd/Documents-and-publications/Reports-to-the-Storting-White-Papers/Reports-to-the-Storting/19992000/report-no-9-to-the-storting-/5-The-administration-of-Svalbard.html?id=456897. Ανακτήθηκε στις 19 April 2012. 
  70. «Nord-Troms tingrett». Norwegian National Courts Administration. Ανακτήθηκε στις 24 March 2010. 
  71. «Lov om Svalbard» (στα Norwegian). Lovdata. 19 June 2009. Ανακτήθηκε στις 24 March 2010. 
  72. «Dagens sysselmann på Svalbard» (στα Norwegian). Governor of Svalbard. http://www.sysselmannen.no/Toppmeny/Om-Sysselmannen/Dagens-sysselmann/. Ανακτήθηκε στις 25 February 2016. 
  73. «Organisation». Governor of Svalbard. http://www.sysselmannen.no/enkel.aspx?m=44377. Ανακτήθηκε στις 24 March 2010. 
  74. «Development of the local community in Longyearbyen». Report No. 9 to the Storting (1999–2000): Svalbard. Norwegian Ministry of Justice and the Police. 29 October 1999. http://www.regjeringen.no/en/dep/jd/documents-and-publications/Reports-to-the-Storting-White-Papers/Reports-to-the-Storting/19992000/report-no-9-to-the-storting-/14.html?id=456932. Ανακτήθηκε στις 19 April 2012. 
  75. Holm (1999): 139
  76. «Information about the museum». Spitsbergen Museum. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 March 2012. Ανακτήθηκε στις 19 March 2012. 
  77. «Spitsbergen Airship Museum». Spitsbergen Airship Museum. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 March 2012. Ανακτήθηκε στις 19 March 2012. 
  78. Langset, Mona (22 October 2009). «Svalbard-blues skal lyse opp i mørketiden» (στα Norwegian). Verdens Gang. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 April 2012. http://www.webcitation.org/66qNy83pb. Ανακτήθηκε στις 11 April 2012. 
  79. «Gruve 7». Store Norske Spitsbergen Kulkompani. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 March 2012. Ανακτήθηκε στις 15 March 2012. 
  80. «Svea Nord». Store Norske Spitsbergen Kulkompani. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 March 2012. Ανακτήθηκε στις 15 March 2012. 
  81. «Sveagruva». Norwegian Polar Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 March 2012. Ανακτήθηκε στις 15 March 2012. 
  82. «Gruvedrift: Svalbardsamfunnets hjerte» (PDF) (στα Norwegian). Statistics Norway. October 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 March 2012. Ανακτήθηκε στις 7 March 2012. 
  83. «Arctic science for global challenges». University Centre in Svalbard. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 March 2012. Ανακτήθηκε στις 14 March 2012. 
  84. «Pendlere eller fastboende?» (στα Norwegian). Statistics Norway. October 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 17 March 2012. Ανακτήθηκε στις 17 March 2012. 
  85. Grønli, Kristin Straumsheim (December 2006). «Øyet i himmelen laster ned på Svalbard» (στα Norwegian). Forskning.no. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 March 2012. http://www.webcitation.org/66AN6p7CP. Ανακτήθηκε στις 14 March 2012. 
  86. Roug, Louise (12 October 2007). «The Seed Bank Atop the World». Los Angeles Times. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 March 2012. http://www.webcitation.org/66BAa0gvG. Ανακτήθηκε στις 15 March 2012. 
  87. «Turisme: Stadig flere vil oppleve Arktis» (στα Norwegian). Statistics Norway. October 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 19 March 2012. Ανακτήθηκε στις 19 March 2012. 
  88. «Lov og rett: Anerledes lov og orden» (PDF) (στα Norwegian). Statistics Norway. October 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 March 2012. Ανακτήθηκε στις 19 March 2012. 
  89. Umbriet (1997): 63–67
  90. «Om oss» (στα Norwegian). Svalbard Auto. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 March 2012. Ανακτήθηκε στις 13 March 2012. 
  91. «Airport information for ENSB» (PDF). Avinor. Ανακτήθηκε στις 20 April 2012. 
  92. «11 Sjø og luft – transport, sikkerhet, redning og beredskap». St.meld. nr. 22 (2008–2009): Svalbard. Norwegian Ministry of Justice and the Police. 17 April 2009. http://www.regjeringen.no/nb/dep/jd/dok/regpubl/stmeld/2008-2009/stmeld-nr-22-2008-2009-/11.html?id=555023. Ανακτήθηκε στις 15 March 2012. 
  93. Avinor. «Destinations from Svalbard Airport, Longyear» (στα Norwegian). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 March 2012. http://www.webcitation.org/66BHIK2JO. Ανακτήθηκε στις 15 March 2012. 
  94. Norwegian Mapping and Cadastre Authority (1990): 232