Λεύκιος Φουλκίνιος Τρίων
| Λεύκιος Φουλκίνιος Τρίων | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 1ος αιώνας π.Χ. |
| Θάνατος | 35 Ρώμη |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός στρατιωτικός |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός Ύπατος στην αρχαία Ρώμη |
Ο Λεύκιος Φουλκίνιος Τρίων, λατιν.: Lucius Fulcinius Trio (απεβ. το 35 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που καταγόταν από πληβειακή οικογένεια. Ο Τρίων ήταν ενεργός κατήγορος (delator) κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου, και ανέπτυξε φήμη για την απαγγελία κατηγοριών. Διετέλεσε κυβερνήτης της Λουζιτανίας από το 21 έως το 31 περίπου, πριν επιστρέψει στη Ρώμη για να αναλάβει το αξίωμα του υπάτου υπό την ηγεσία του Πόπλιου Μέμμιου Ρέγουλου το 31. [1] Η φιλία του με τον Σηιανό θα οδηγούσε σε κατηγορίες, που κατέληξαν στην αυτοκτονία του στις αρχές του 35. [2]
Καταγωγή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Τρίων μπορεί να καταγόταν από τους Φουλκίνιους, ένα πληβείο γένος που εξακολουθούσε να είναι ενεργό στην πολιτική κατά τη διάρκεια του Πριγκιπάτου. Το γένος του δεν είχε ακόμη αποκτήσει τον τίτλο του υπάτου, καθώς ο ίδιος είχε τιμηθεί με τον τίτλο του αντικαταστάτη υπάτου, ο οποίος γενικά προοριζόταν για νέους ανθρώπους (novi homes). Ο Ράτλητζ εξηγεί, ότι το γένος του πιθανότατα δεν ήταν ευγενές. [3]
Πιθανώς είχε έναν αδελφό ονόματι Γάιο Φουλκίνιο Τρίο, ο οποίος αναφέρεται ως πραίτορας πεζογνώμων το 24. [3] [4]
Σταδιοδρομία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η πρώτη καταγεγραμμένη κατηγορία του Τρίωνα ήταν αυτή εναντίον του πραίτορα Mάρκου Σκριβώνιου Λίβωνα και του αδερφού του Λεύκιου Σκριβώνιου Λίβωνα, αν και ο Τρίων είχε ήδη αποκτήσει φήμη ως κατηγόρου (accusator). [5] Ο Τρίων ήταν μιμητής του επιθετικού ρητορικού ύφους του Κάσσιου Σεβήρου. [4]
Ο Τρίων εμφανίζεται για πρώτη φορά στην κατηγορία εναντίον των αδελφών Σκριβωνίων το 16. Ο Mάρκος Σκριβώνιος Λίβων και ο Λεύκιος Σκριβώνιος Λίβων κατηγορήθηκαν για συνωμοσία εναντίον του Αυτοκράτορα. [6] Οι άλλοι κατήγοροι ήταν οι «νέοι άνδρες» Φίρμιος Κάτος, Φοντείος Αγρίππα και Βίβιος Σερήνος. Ο Σερήνος ηγήθηκε της κατηγορίας, με τους υπόλοιπους ως συνυπογράφοντες (subscriptores). Ο Λίβων αυτοκτόνησε στις 13 Σεπτεμβρίου 2016, πριν ολοκληρωθεί η δίκη. Τα αγαθά του Λίβωνα μοιράστηκαν στους κατηγόρους, και όλοι (εκτός από τον Σερήνο) προήχθησαν στον βαθμό του πραίτορα εκτός σειράς (extra ordinem). [7] Αυτή η δίκη αποτελεί το πρώτο παράδειγμα πολιτικής ανέλιξης, που έδειξε ο Τιβέριος στους κατηγόρους, κάτι που θα γινόταν ένα επαναλαμβανόμενο θέμα καθ' όλη τη διάρκεια τής βασιλείας του. [8]
Ο Τρίων έγινε και πάλι κατήγορος το 20 μ.Χ. στη δίκη εναντίον του Γναίου Καλπούρνιου Πίσωνα, για την οποία έλαβε αυτοκρατορικό έπαινο. Συνεργάστηκε με τον Σερβαίο, τον Βεράνιο και τον Βιτέλλιο για να απαγγείλουν κατηγορίες εναντίον του Πίσωνα, οι οποίες περιλαμβάνουν: κακοδιοίκηση στην επαρχία, παρέμβαση στον στρατό στη Συρία και τη δολοφονία του Γερμανικού με δηλητήριο. [9] Ο Τρίων τού άσκησε δίωξη για οικονομική κακοδιαχείριση, τη λιγότερο σοβαρή από τις κατηγορίες. [9] Όλοι οι κατήγοροι αμοίφθηκαν με αξιώματα ιεροσύνης, εκτός από τον Τρίωνα, τον οποίο ο Τιβέριος συμβούλευσε να ηρεμήσει την εχθρική ρητορική του, αλλά του υποσχέθηκε μελλοντική πολιτική πρόοδο, αντί για ιεροσύνη. [10] Πιστός στον λόγο του, ο Τιβέριος τον διόρισε κυβερνήτη της Λουζιτανίας. [4] [8]
Κυβερνήτης της Λουζιτανίας
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Διετέλεσε κυβερνήτης (legatus Augusti) της επαρχίας Λουζιτανίας για 10 χρόνια, από το 21 έως το 31 μ.Χ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί, ένας Λεύκιος Κορνήλιος Βόκχος διετέλεσε έπαρχος των μηχανικών (praefectus fabrum), αλλά ουσιαστικά ήταν ο επικεφαλής διοικητικός βοηθός του. Ο Τρίων έπρεπε να προωθήσει την αυτοκρατορική λατρεία, και να κτίσει τον «Ναό του θεοποιημένου Αυγούστου» στη νέα αγορά της Αυγούστας Εμερίτα, ένα έργο για το οποίο θα ήταν υπεύθυνος ο Βόκχος. Κατασκεύασε τον ναό στη νέα αγορά χρησιμοποιώντας μάρμαρο. Ο ναός στην παλαιά αγορά ήταν από γρανίτη. [2] [11]
Ενώ βρισκόταν ακόμη στη Λουζιτανία, στις 21 Ιανουαρίου 2031, ο Τρίων προσέφερε την ιδιότητα του πελάτη σε αρκετούς απελεύθερους πολίτες του γένους των Στερτινίων. Τα ονόματά τους ήταν: Κόιντος Στερτίνιος Βάσσος, Κόιντος Στερτίνιος Ρούφος και Λεύκιος Στερτίνιος Ρουφίνος. Ο Βάσσος ήταν ο πατέρας του Ρούφου και ο παππούς του Ρουφίνου.
Αντικαταστάτης ύπατος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις 1 Ιουλίου 31 ο Τρίο έγινε αντικαταστάτης ύπατος (consul suffectus), αντικαθιστώντας τον φίλο του Σηιανό σε αυτή τη θέση. Ο Δίων Κάσσιος λέει, ότι το αξίωμα τού δόθηκε από τον Σηιανό. [4] Από την 1η Οκτωβρίου μοιράστηκε τη θέση τού υπάτου με τον Πόπλιο Μέμμιο Ρέγουλο, μόλις 17 ημέρες πριν από την πτώση του Σηιανού στις 18 Οκτωβρίου. [12] Ο Ρέγουλος πρωτοστάτησε στην απομάκρυνση του Σηιανού. Ο Τιβέριος δεν πίστευε ότι ο Τρίων είχε κάποιον ρόλο στην ανατροπή. [13]
Η πτώση του Σηιανού δεν ήταν καλή για τον Τρίωνα. Είχε κάνει πολλούς εχθρούς στην ρωμαϊκή ελίτ. Οι οικογένειες όσων είχε κατηγορήσει προηγουμένως, του Λίβωνα και του Πίσωνα, ήταν φίλοι μεταξύ τους με πολλές διασυνδέσεις στη Σύγκλητο. Επέμεινε στη θέση του και ηγήθηκε των εκτελέσεων, όσων κατηγορούνταν για συνωμοσία με τον Σηιανό, αλλά αυτό δεν ωφέλησε. Κατηγορήθηκε ότι ήταν οπαδός του Σηιανού. Ο Τρίων κατηγόρησε τον Ρέγουλο ότι ήταν αδρανής στις έρευνές του κατά της φερόμενης πλεκτάνης του Σηιανού. Οι κατηγορίες τού ενός εναντίον του άλλου δεν οδήγησαν πουθενά, χάρη στην παρέμβαση άλλων γσυγκλητικών. [13]
Η πτώση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 32 μ.Χ. ο Δέκιμος Ατέριος Αγρίππα επιτέθηκε τόσο στον Ρέγουλο, όσο και στον Τρίωνα για να βελτιώσει την πολιτική του θέση. Η Σύγκλητος το σταμάτησε για άλλη μία φορά. Ο Κόιντος Σανκουίνιος Μάξιμος διέταξε την αναβολή της δίκης του Τρίωνα, για να μην προκαλέσει ανησυχία στον Αυτοκράτορα. [14] «Αυτό εξασφάλισε την ασφάλεια του Ρέγουλου και την αναβολή της καταστροφής του Τρίωνα» σύμφωνα με τον Τάκιτο. Ο Ατέριος Αγρίππα δεν ήταν δημοφιλής, και ο Κάσσιος Δίων λέει ότι ο Τιβέριος ήταν ακόμη ευγνώμων για την απόδοση του Τρίωνα στη δίωξη του Λίβωνα. [13]
Το 35 ο Τρίο κατηγορήθηκε και φυλακίστηκε ως φίλος του Σηιανού, και επειδή φέρεται να υποστήριζε τη μερίδα εκείνου. Θα είχε οδηγηθεί σε δίκη, αν δεν είχε αυτοκτονήσει πρώτα. Άφησε μία διαθήκη, που προσέβαλε τον Τιβέριο και τον Μάκρωνα, την οποία οι γιοι του προσπάθησαν να καταστείλουν, αλλά ο Αυτοκράτορας είχε δημοσιοποιήσει σε μία επίδειξη ανοχής στην ελευθερία του λόγου σε άλλους. [15]
Επιγραφές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Cooley 2012, σελ. 460
- 1 2 Almagro-Gorbea 2011, σελ. 38
- 1 2 Rutledge 2002, σελ. 234
- 1 2 3 4 McHugh 2020, σελ. 81
- ↑ Tacitus, Annales 2.28, 4; Rutledge 2002, σελ. 234
- ↑ Tacitus, Annales 2.27-32; Rutledge 2002, σελίδες 158–159
- ↑ Tacitus, Annales 2.32.1; Rutledge 2002, σελ. 47
- 1 2 Rutledge 2002, σελ. 47
- 1 2 Pagán 2013, σελ. 69
- ↑ Tacitus, Annales 3.19.1; Rutledge 2002, σελ. 47
- ↑ Pohl & Lyons 2016, σελίδες 81–83
- ↑ Ayres & Jonson 1990, σελ. 241
- 1 2 3 McHugh 2020, σελίδες 232–233
- ↑ Tacitus, Annales, 6.4; McHugh 2020, σελίδες 233
- ↑ McHugh 2020, σελίδες 233
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Almagro-Gorbea, Martín (2011), Lucius Cornelius Bocchus escritor lusitano da Idade de Prata da Literatura Latina, Real Academia de la Historia, ISBN 9788415069362
- Ayres, Philip J.; Jonson, Ben (1990), Sejanus: His Fall, Manchester University Press, ISBN 9780719015427
- Cooley, Alison E. (2012), The Cambridge Manual of Latin Epigraphy, Cambridge: University Press, ISBN 9781139576604
- Dessau, Hermann (1897). Prosopographia Imperii Romani Saec I. II. III. Berlin. σελ. 91.
- McHugh, John S. (2020), Sejanus: Regent of Rome, Pen and Sword History, ISBN 9781526715005
- Pagán, Victoria Emma (2013), Conspiracy Narratives in Roman History, University of Texas Press, ISBN 9780292758810
- Pohl; Lyons, επιμ.. (2016), Altera Roman Art and Empire from Merida to Mexico, Cotsen Institute of Archaeology Press, ISBN 9781938770357
- Rutledge, Steven H. (2002), Imperial Inquisitions: Prosecutors and Informants from Tiberius to Domitian, Routledge, ISBN 9781134560608