Λεύκιος Ποστούμιος Αλβίνος (ύπατος το 234 π.Χ.)
| Λεύκιος Ποστούμιος Αλβίνος (ύπατος το 234 π.Χ.) | |
|---|---|
 Ο θάνατος του Ρωμαίου στρατηγού Ποστούμιου από τα ξίφη των Boΐων. | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | L. Postumius A.f.A.n. Albinus (Λατινικά) |
| Θάνατος | 216 π.Χ.[1] |
| Αιτία θανάτου | αποκεφαλισμός |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Λατινικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός στρατιωτικός |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Σπούριος Ποστούμιος Αλβίνος (ύπατος το 186 π.Χ.)[2][3] Lucius Postumius Tympanus |
| Γονείς | Αύλος Ποστούμιος Αλβίνος (ύπατος το 242 π.Χ.)[2][4] |
| Οικογένεια | Postumii Albini |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Πραίτορας Ρωμαίος συγκλητικός (άγνωστη τιμή)[5] Ύπατος στην αρχαία Ρώμη (234 π.Χ.)[5] |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Λεύκιος Ποστούμιος Αλβίνος, λατιν.: Lucius Postumius Albinus (π. 272 π.Χ – 216 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός του 3ου αιώνα π.Χ. που εξελέγη ύπατος τρεις φορές. Οι περισσότερες γνώσεις μας για τη δταδιοδρομία του και τον χαμό του προέρχονται από το έργο Από Κτίσεως Ρώμης (Ab Urbe Condita) του Τ. Λίβιου.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ποστούμιος Αλβίνος ήταν μέλος του πατρικίου γένους των Ποστουμίων, και γιος του Aύλου Ποστούμιου Αλβίνου, ο οποίος ήταν ύπατος το 242 π.Χ.
Εξελέγη ύπατος για πρώτη φορά το 234 π.Χ., κατά την οποία εκστράτευσε κατά των Λιγούρων. Εικάζεται ότι τότε εξελέγη πραίτωρ για πρώτη φορά το επόμενο έτος (233 π.Χ.). Ο Αλβίνος εξελέγη τότε για δεύτερη φορά ύπατος το 229 π.Χ., κατά την οποία μαζί με τον ύπατο συνάδελφό του Γναίο Φούλβιο Κεντούμαλο συμμετείχαν σε πόλεμο εναντίον της Ιλλυρικής βασίλισσας Τεύτας. Ο Aλβίνος διοικούσε τις χερσαίες δυνάμεις, και κέρδισε αρκετές σημαντικές νίκες κατά τη διάρκεια του έτους. Κατέλαβε την Απολλωνία και στη συνέχεια πήγε στο ανάγλυφο της Επιδάμνου και της Ίσσας, αναγκάζοντας τους Ιλλυριούς να εγκαταλείψουν και τις δύο πολιορκίες. Κατάφερε επίσης να υποτάξει μία σειρά από τοπικά Ιλλυρικά φύλα, πριν επιστρέψει στην Επίδαμνο.
Ο Αλβίνος έλαβε μία υπατική παράταση στη διοίκηση του το 228 π.Χ., μετά τη λήξη της θητείας του, προκειμένου να συνάψει τη συνθήκη ειρήνης με τους Ιλλυριούς. Μόλις ολοκληρώθηκε, έστειλε λεγάτους στην Αιτωλική και Αχαϊκή Συμπολιτεία, οι οποίοι εξήγησαν τους λόγους του πολέμου και της ρωμαϊκής εισβολής, καθώς και τους όρους της συνθήκης με τη βασίλισσα Τεύτα. Κατά την επιστροφή του στη Ρώμη, σε αντίθεση με τον συνάδελφό του, δεν του παραχωρήθηκε θρίαμβος για να εορτάσει τη νίκη του.
Ο Aλβίνος εξαφανίζεται από τα ιστορικά αρχεία κατά την επόμενη δεκαετία, αλλά επανεμφανίζεται το 216 π.Χ., με τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο σε πλήρη εξέλιξη. Οι Ρωμαίοι, καθώς δεν είχαν έμπειρους στρατιωτικούς διοικητές, αναγκάστηκαν να ανακαλέσουν άνδρες όπως ο Αλβίνος. για να υπηρετήσουν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου κρίσης. Κατά συνέπεια, ο Αλβίνος, ο οποίος δεν ήταν καν στη Ρώμη για τις εκλογές, εξελέγη πραίτωρ για δεύτερη φορά , και του δόθηκε η διοίκηση της επαρχίας Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία (κοιλάδα του Πάδου). Οδήγησε τον στρατό του από δύο λεγεώνες συν τις ενισχύσεις εναντίον των Κελτικών Boΐων, που είχαν ξεσηκωθεί σε εξέγερση, και είχαν δηλώσει υπέρ του Αννίβα.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πραίτορα, εξελέγη ερήμην (και κατά την εκστρατεία) ως ύπατος για το έτος 215. Ωστόσο, δεν έζησε για να μπει επίσημα στην υπατεία. Ενώ ταξίδευε μέσα από το δάσος Λιτάνα στη Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία, ο Aλβίνος δέχτηκε ενέδρα από μία δύναμη πολεμιστών Boΐων, οι οποίοι εξόντωσαν το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του στη μάχη του Δάσους Λιτάνα (Silva Litana). Ο Aλβίνος και οι υπόλοιπες λεγεώνες του προσπάθησαν να διαφύγουν μέσω μίας κοντινής γέφυρας, αλλά σφαγιάστηκαν από ένα απόσπασμα Boΐων που φύλαγε τη διάβαση. Ο εκλεγμένος ύπατος αποκεφαλίστηκε, και το κρανίο του επενδύθηκε με χρυσό και έγινε ένα κύπελλο θυσίας. Όπως μας λέει ο Τ. Λίβιος:
| « | The Boii stripped the body of its spoils and cut off the head, and bore them in triumph to the most sacred of their temples. According to their custom, they cleaned out the skull and covered the scalp with beaten gold; it was then used as a vessel for libations and also as a drinking cup for the priest and ministers of the temple.[6] | » |
Όταν η είδηση του τέλους του Αλβίνου έφθασε στη Ρώμη, προκάλεσε τέτοια απογοήτευση, που τα καταστήματα έκλεισαν και σχεδόν κανείς δεν βγήκε από τα σπίτια του. Η Σύγκλητος διέταξε τους αγορανόμους να περιηγηθούν στην πόλη, και να διατάξουν τους πολίτες να ανοίξουν ξανά τα καταστήματά τους, και να σταματήσουν το ανεπίσημο δημόσιο πένθος. Ο αντικαταστάτης του Aλβίνου ως υπάτου ήταν ο Mάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος.
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 788. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2021.
- 1 2 «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 788. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1170. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 766. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
- 1 2 Thomas Robert Shannon Broughton: «The Magistrates of the Roman Republic» (Αγγλικά) Αμερικανική Φιλολογική Εταιρεία. 1951. ISBN-10 0-89130-812-1.
- ↑ Livy, 23:24.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αρχαίες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Livy, History of Rome, Rev. Canon Roberts (μεταφραστής), Ernest Rhys (Επιμ.); (1905) Λονδίνο: JM Dent & Sons, Ltd.
- Polybius, Histories, Evelyn S. Shuckburgh (μεταφραστής); Λονδίνο, Νέα Υόρκη. Macmillan (1889); Ανατύπωση Bloomington (1962).
Σύγχρονες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Broughton, T. Robert S., The Magistrates of the Roman Republic, Vol I (1951)
- Smith, William, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, Vol I (1867).