Λανδούλφος ΣΤ΄ του Βενεβέντου

Λανδούλφος ΣΤ΄ του Βενεβέντου
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση	11ος αιώνας;
Θάνατος	7 Νοεμβρίου 1077;
Πληροφορίες ασχολίας
Οικογένεια
Τέκνα	Πανδούλφος Δ΄ του Βενεβέντου
Γονείς	Πανδούλφος Γ΄ του Βενεβέντου
	δεδομένα

Ο Λανδούλφος ΣΤ΄ (απεβ. 27 Νοεμβρίου 1077) από τον Οίκο των Λανδουλφιδών (της Κάπουα) ήταν ο τελευταίος πρίγκιπας του Μπενεβέντο. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να κυβερνήσει μόνος και ανεξάρτητος. Το πριγκιπάτο έχασε την ανεξαρτησία του το 1051, οπότε ο Λανδούλφος ΣΤ΄ συγκυβέρνησε μόνο με τον πατέρα του, Πανδόλφο Γ΄.

Βιογραφία

Ο Λανδούλφος ΣΤ΄ ήταν γιος του Πανδόλφου Γ΄ και έγινε για πρώτη φορά συγκυβερνήτης τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο του 1038. Το 1041 ήταν πιθανώς ο θείος του Ατενούλφος που ηγήθηκε μίας εξέγερσης, επειδή δεν έγινε και αυτός συγκυβερνήτης. Η εξέγερση απέτυχε και ο Ατενούλφος κατέφυγε στους Νορμανδούς, όπου εξελέγη αρχηγός τους ως πρίγκιπας.

Το 1047 ο βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ της Γερμανίας ήλθε, για να εξασφαλίσει την εξουσία του στη Νότια Ιταλία. Η βασίλισσα Αγνή του Πουατιέ επισκέφτηκε το Mόντε Γκαργκάνo ως προσκυνήτρια και επέστρεψε μέσω Μπενεβέντo, όπου έγινε δεκτή, αλλά ο σύζυγός της δεν έγινε δεκτός. Ο απορριφθείς βασιλιάς πολιόρκησε αμέσως την πόλη, και ο πάπας Κλήμης Β΄ αφόρισε τον Πανδόλφο Γ΄, τον Λανδούλφο ΣΤ΄ και τους πολίτες. Η πολιορκία τελικά άρθηκε, ωστόσο η ασέβεια που επιδείχθηκε στη βασιλική οικογένεια και την Εκκλησία, σε συνδυασμό με την παρακμή τού πριγκιπάτου, έκαναν τον θείο τού Λανδούλφου ΣΤ΄, τον Ντάουφερ, να εγκαταλείψει την πόλη και να καταφύγει στον Γουαϊμάρο Δ΄ του Σαλέρνο, ο οποίος στέγασε τη θρησκευτική νεολαία στο Λα Κάβα. Ο Λανδούλφος ΣΤ΄ ταξίδεψε προσωπικά στο Σαλέρνο για να συναντηθεί με τον Γουαϊμάρο Δ΄ και να διαπραγματευτεί την επιστροφή του Ντάουφερ. Ο Ντάουφερ επέστρεψε με την υπόσχεση, ότι η επιλογή του για μοναστική αφιέρωση θα γινόταν σεβαστή. Μετά έγινε ο πάπας Βίκτωρ Γ΄.

Οι υποθέσεις του Μπενεβέντο ήλθαν πάλι στο επίκεντρο το 1050, όταν ο πάπας Λέων Θ΄ πήγε για προσκύνημα στο Μόντε Γκαργκάνο και επιβεβαίωσε τον αφορισμό των πριγκίπων. Οι πολίτες στράφηκαν εναντίον των πριγκίπων και τους πέταξαν έξω. Οι πολίτες έστειλαν μία πρεσβεία στον πάπα στη Ρώμη, και προσφέρθηκαν να υποβάλουν την πόλη τους σε αυτόν. Τον Απρίλιο του 1051 ο καρδινάλιος Χούμπερτ της Σίλβα Καντίντα και ο Ντομένικ πατριάρχης του Γκράντo, μπήκαν στο Μπενεβέντο, για να λάβουν την πόλη για λογαριασμό του πάπα. Στις 5 Ιουλίου ο πάπας μπήκε στη νέα του πόλη για λογαριασμό του ίδιου και του βασιλιά.

Στον απόηχο της μάχης του Τσιβιτάτε, στην οποία ο πάπας φυλακίστηκε στο Μπενεβέντο, η πόλη κάλεσε τον Πανδόλφο Γ΄ και τον Λανδούλφο ΣΤ΄ πίσω (κάπου μεταξύ Ιουνίου 1053 και Μαρτίου 1054). Επέστρεψαν το 1055 και κυβέρνησαν ως υποτελείς του πάπα. Το 1056 ο Λανδούλφος ΣΤ΄ έκανε συγκυβερνήτη τον γιο του Πανδόλφο Δ΄. Πιθανώς το 1059, ο Πανδόλφος Γ΄ αποσύρθηκε στο μοναστήρι της Σάντα Σοφία, αφήνοντας μόνους τους πρίγκιπες Λανδούλφο ΣΤ΄ και Πανδόλφο Δ΄.

Ο Λανδούλφος ΣΤ΄ εμφανίζεται σπάνια στις πηγές στη συνέχεια. Το 1065 έλαβε νουθεσία από τον πάπα Αλέξανδρο Β΄ «ότι η μεταστροφή των Εβραίων δεν πρέπει να επιτευχθεί με τη βία». ^[1] Ήταν παρών την 1η Οκτωβρίου 1071 στον αγιασμό του αβαείου του Μόντε Κασίνο. Τον Αύγουστο του 1073 ορκίστηκε πίστη στον πάπα Γρηγόριο Ζ΄, τον επικυρίαρχό του, και υποσχέθηκε να σεβαστεί τα δικαιώματα των πολιτών τού Μπενεβέντο. Ο Γρηγόριος Ζ΄ άρχισε να κατοικεί μερικά διαστήματα στο ανάκτορο του Λανδούλφου ΣΤ΄ στο Μπενεβέντο, το οποίο ο Αμάτους του Μοντεκασίνο αποκαλεί "το μεγαλύτερο παλάτι" (lo plus grand palaiz). Ο Λανδούλφος ΣΤ΄ δεν εμφανίζεται ξανά στα χρονικά, και,= καθώς ο γιος του απεβίωσε στη μάχη το 1074, έμεινε μόνος πρίγκιπας υπό τον πάπα στις 27 Νοεμβρίου 1077, ώσπου απεβίωσε. Με το τέλος του, το αρχαίο πριγκιπάτο του Μπενεβέντο έφτασε στη λήξη του.

Οικογένεια

Είχε τέκνο:

Πανδόλφος Δ΄ π.1025-1074, πρίγκιπας του Μπενεβέντο.

Σημειώσεις

↑ Simonsohn, pp 35–37.

[1] Simonsohn, pp 35–37.

[1]