Λέπρεο Ηλείας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 37°26′12″N 21°43′09″E / 37.43667°N 21.71917°E / 37.43667; 21.71917 Αυτό το λήμμα αφορά το σύγχρονο χωριό της Ηλείας. Για την αρχαία πόλη, δείτε: Λέπρεο

Λέπρεο
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Λέπρεο
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα[1]
ΠεριφέρειαΔυτικής Ελλάδας
Περιφερειακή ΕνότηταΗλείας
ΔήμοςΖαχάρως
Δημοτική ΕνότηταΖαχάρως
Γεωγραφία και στατιστική
Υψόμετρο268
Πληθυσμός219 (2011)
Άλλα
Παλαιά ονομασίαΣτροβίτσι
Ταχ. κωδ.27054
Τηλ. κωδ.+30 26250

Το Λέπρεο είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας[2][3] σε υψόμετρο 268 μέτρα[4].

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Λέπρεο βρίσκεται προς τα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας σε απόσταση 16 χλμ. ΝΑ. από τη Ζαχάρω, 48 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο και 28 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Κυπαρισσία. Είναι κτισμένο στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Μίνθη (Άλβαινα), σε κατάφυτη λοφώδη περιοχή με πολλά τρεχούμενα νερά και έχει κατοικηθεί από τα προϊστορικά χρόνια.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το αρχαίο Λέπρεο υπήρξε μια από τις ισχυρότερες πόλεις της αρχαίας Ηλείας και ειδικότερα της Ηλειακής Τριφυλίας. Την περίοδο 1981 με 1982 ο αρχαιολόγος Κωνσταντίνος Ζάχος αποκάλυψε ανατολικά του χωριού μία σημαντική προϊστορική ακρόπολη στο λόφο του Αγίου Δημητρίου, όπου αποκαλύφθηκαν εκτός από τα λείψανα οικισμού της Πρωτοελλαδικής περιόδου (2600 - 2000 π.Χ.) και ευρήματα νεολιθικής κατοίκησης με πλούσια χαρακτηριστική λεπτότεχνη αλλά και χονδροειδή κεραμική. Στα βόρεια του χωριού βρίσκεται ακρόπολη της περιόδου των Κλασσικών - Ελληνιστικών χρόνων. Οι πρώτες έρευνες έγιναν το 1891 από τον αρχαιολόγο Νταίρπφελντ (Dörpfeld) και συνεχίστηκαν το 1978 από τον Κνελ (Knell) όταν αποκαλύφθηκε δωρικός περίπτερος ναός αφιερωμένος στη θεά Δήμητρα.[5][6][7] Οι δύο τοποθεσίες έχουν κηρυχθεί από το 1981 αρχαιολογικοί χώροι.[8]

Το Λέπρεο είναι η γενέτειρα του αρχαίου ολυμπιονίκη Αντίοχου (5ος ή 4ος αιώνας π.Χ.)[9] και του σύγχρονου νομικού, ιεροψάλτη και καθηγητή μουσικής Σίμωνα Καρά (1903 - 1999)[10].

Ονομασία - Διοικητικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η παλιά του ονομασία από την εποχή της τουρκοκρατίας είναι Στροβίτσι[11] και έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Λεπρέου. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1916 με το ΦΕΚ 78Β - 28/09/1916 μετονομάστηκε σε Λέπρεον.[12] Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Αγραπιδιά, τις Παναγιές, τον Δράκο, τον Σκουπά και τα Ρεβελαίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Λεπρέου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 366 κατοίκους ενώ ως οικισμός 219[13].

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από τον ιστότοπο youtube το video: http://users.uoi.gr/gramisar/prosopiko/vlaxopoulos/Early_Helladic_period.pdf

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. (Ελληνικά) Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.
  2. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 53, τομ. 20. 
  3. «Γνωρίστε το Δήμο Ζαχάρως». Zacharo. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. 
  4. «Λέπρεο ΗΛΕΙΑΣ, Δήμος ΖΑΧΑΡΩΣ | buk.gr». buk.gr. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. 
  5. «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Λέπρεο». odysseus.culture.gr. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. 
  6. «Αρχαιολογικός Χώρος Λεπρέου». Zacharo. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. 
  7. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 54, τομ. 20. 
  8. «ΔΙΑΡΚΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΚΗΡΥΓΜΕΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΙΩΝ». listedmonuments.culture.gr. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. 
  9. (Αγγλικά) Golden, Mark (2003). Sport in the ancient world from A to Z. London: Routledge. σελ. 11. ISBN 0-203-49732-5. 
  10. «Σίμων Καράς». Δόμνα Σαμίου. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. 
  11. «Πανδέκτης: Strovitzi -- Lepreon». pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. 
  12. «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών». ΕΕΤΑΑ. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. 
  13. «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού απογραφής 2011», σελ. 10732 (σελ. 258 του pdf)