Μετάβαση στο περιεχόμενο

Λέοναρντ Σάσκιντ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Λέοναρντ Σάσκιντ
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα		Leonard Susskind (Αγγλικά)
Γέννηση20  Μαΐου 1940
Νέα Υόρκη
ΚατοικίαΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Θρησκείααγνωστικισμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΑγγλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά
ΣπουδέςΚολέγιο Σίτι της Νέας Υόρκης
Πανεπιστήμιο Κορνέλ (έως 1965)
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταφυσικός
μη μυθοπλαστικός συγγραφέας
πανεπιστημιακός
επιστήμονας
string theorist
ΕργοδότηςΠανεπιστήμιο Στάνφορντ
Πανεπιστήμιο του Λέιντεν
Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ
Πανεπιστήμιο Γεσίβα
Πανεπιστήμιο του Λέιντεν (από 2004)
Αξιοσημείωτο έργοThe Theoretical Minimum
θεωρία χορδών
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαδιευθυντής (από 2009)
ΒραβεύσειςΒραβείο Σακουράι (1998)
βραβείο Πομεραντσούκ (2008)
Science Writing Award
ICTP Dirac Medal (2023)
Messenger Lectures
Ιστότοπος
profiles.stanford.edu/leonard-susskind
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Ο Λέοναρντ Σάσκιντ (αγγλικά: Leonard Susskind‎‎, 16 Ιουνίου 1940)[1][2] είναι Αμερικανός θεωρητικός φυσικός, καθηγητής θεωρητικής φυσικής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ και ιδρυτικός διευθυντής του Ινστιτούτου Θεωρητικής Φυσικής του Στάνφορντ. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα είναι η θεωρία των χορδών, η κβαντική θεωρία πεδίου, η κβαντική στατιστική μηχανική και η κβαντική κοσμολογία.[3] Είναι μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ[4] και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών,[5] αναπληρωματικό μέλος της σχολής του Καναδικού Ινστιτούτου Θεωρητικής Φυσικής Perimeter,[6] και διακεκριμένος καθηγητής του Κορεατικού Ινστιτούτου Προηγμένων Σπουδών.[7]

Ο Susskind θεωρείται ευρέως ως ένας από τους πατέρες της θεωρίας των χορδών.[8] [9] Ήταν ο πρώτος που έδωσε μια ακριβή ερμηνεία της ολογραφικής αρχής με βάση τη θεωρία των χορδών το 1995[10] και ο πρώτος που εισήγαγε την ιδέα του τοπίου της θεωρίας των χορδών το 2003.[11][12]

Ο Σάσκιντ τιμήθηκε με το βραβείο J. J. Sakurai το 1998,[13] το μετάλλιο Oskar Klein το 2018,[14]και το μετάλλιο Dirac του Διεθνούς Κέντρου Θεωρητικής Φυσικής το 2023.

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σάσκιντ γεννήθηκε στο Νότιο Μπρονξ της Νέας Υόρκης.[15] Ξεκίνησε να εργάζεται ως υδραυλικός σε ηλικία 16 ετών, αντικαθιστώντας τον πατέρα του που είχε αρρωστήσει.[15] Αργότερα, εγγράφηκε στο City College της Νέας Υόρκης ως φοιτητής μηχανικής και είχε σχεδιάσει να σπουδάσει μηχανολογία, αλλά άλλαξε γνώμη και τελικά αποφοίτησε με πτυχίο φυσικής το 1962. [5] Σε συνέντευξή του στη Los Angeles Times, ο Σάσκιντ θυμάται μια συζήτηση με τον πατέρα του που άλλαξε την πορεία της καριέρας του: «Όταν είπα στον πατέρα μου ότι ήθελα να γίνω φυσικός, μου είπε: «Όχι, δεν θα δουλέψεις σε φαρμακείο». Εγώ απάντησα: «Όχι, δεν θα γίνω φαρμακοποιός». Είπα: «Όπως ο Αϊνστάιν». Με έσπρωξε στο στήθος με ένα κομμάτι σωλήνα υδραυλικών. «Δεν θα γίνεις μηχανικός», είπε. «Θα γίνεις Αϊνστάιν»».[15] Ο Σάσκιντ σπούδασε στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Cornell υπό τον Peter A. Carruthers, όπου απέκτησε το διδακτορικό του το 1965.

Καριέρα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Σάσκιντ δίνει διάλεξη το 2014 στο Cornell.

Ο Σάσκιντ ήταν βοηθός καθηγητής φυσικής και στη συνέχεια αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Yeshiva (1966-1970), μετά από quoi πέρασε ένα χρόνο στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ (1971-72) και επέστρεψε στο Yeshiva για να γίνει καθηγητής φυσικής (1970-1979). Από το 1979 είναι καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ[3] και από το 2000 κατέχει την έδρα Felix Bloch στη φυσική.

Ο Σάσκιντ βραβεύτηκε με το βραβείο J. J. Sakurai το 1998 για τις «πρωτοποριακές του συνεισφορές στα μοντέλα αδρονικών χορδών, στις θεωρίες πλέγματος, στην κβαντική χρωμοδυναμική και στη δυναμική παραβίαση συμμετρίας». Σύμφωνα με τους συναδέλφους του, το χαρακτηριστικό γνώρισμα του Σάσκιντ ήταν η εφαρμογή της «λαμπρής φαντασίας και της πρωτοτυπίας του στη θεωρητική μελέτη της φύσης των στοιχειωδών σωματιδίων και των δυνάμεων που συνθέτουν τον φυσικό κόσμο».[13]

Το 2007, ο Σάσκιντ εντάχθηκε στο διδακτικό προσωπικό του Ινστιτούτου Θεωρητικής Φυσικής Perimeter στο Waterloo του Οντάριο του Καναδά, ως συνδεδεμένο μέλος. Έχει εκλεγεί μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Είναι επίσης διακεκριμένος καθηγητής στο Κορεατικό Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών.[16]

Επιστημονική καριέρα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σάσκιντ ήταν ένας από τους τουλάχιστον τρεις φυσικούς, μαζί με τους Yoichiro Nambu και Holger Bech Nielsen, οι οποίοι ανακάλυψαν ανεξάρτητα μεταξύ τους κατά τη διάρκεια ή γύρω στο 1970 ότι το μοντέλο διπλής συντονισμού των ισχυρών αλληλεπιδράσεων του Gabriele Veneziano μπορούσε να περιγραφεί από ένα κβαντομηχανικό μοντέλο ταλαντευόμενων χορδών,[17] και ήταν ο πρώτος που πρότεινε την ιδέα του τοπίου της θεωρίας των χορδών. Ο Σάσκιντ έχει επίσης συμβάλει σημαντικά στους ακόλουθους τομείς της φυσικής:

  • Η ανεξάρτητη ανακάλυψη του μοντέλου της θεωρίας των χορδών στη σωματιδιακή φυσική[18]
  • Η θεωρία του περιορισμού των κουάρκ[19]
  • Η ανάπτυξη της θεωρίας του πλέγματος Hamilton, γνωστή ως φερμιονικά Kogut–Susskind[20]
  • Η θεωρία των παραβιάσεων κλιμάκωσης στην βαθιά ανελαστική ηλεκτροπαραγωγή
  • Η θεωρία της παραβίασης της συμμετρίας, γνωστή και ως «θεωρία technicolor»[21]
  • Η δεύτερη, αλλά ανεξάρτητη, θεωρία της κοσμολογικής βαρυογένεσης[22] (το έργο του Αντρέι Σαχάροφ ήταν το πρώτο, αλλά ήταν σχεδόν άγνωστο στον δυτικό ημισφαίριο)
  • Θεωρία χορδών της εντροπίας των μαύρων οπών[23]
  • Η αρχή της συμπληρωματικότητας των μαύρων οπών[24]
  • Η υπόθεση της αιτιώδους επιδιόρθωσης
  • Η ολογραφική αρχή[25]
  • Η θεωρία Μ, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης του μοντέλου χορδών μήτρας Banks–Fischler–Shenker–Susskind[26]
  • Εισαγωγή ολογραφικών ορίων εντροπίας στη φυσική κοσμολογία
  • Δροσεροί ορίζοντες για μπλεγμένες μαύρες τρύπες
  • Η ιδέα ενός ανθρωπολογικού τοπίου της θεωρίας των χορδών[11]
  • Το καπέλο του απογραφέα
  • Πιο πρόσφατα, η εφαρμογή ιδεών από τη θεωρία της πληροφορίας και του υπολογισμού, όπως η υπόθεση ότι η πολυπλοκότητα ισούται με δράση, στη φυσική και τη θερμοδυναμική των μαύρων τρυπών, και στις ολογραφικές θεωρίες γενικά.

Δείτε ακόμη

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «Lennyfest». Μαΐου 20–21, 2000. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2007:his 60th birth anniversary was celebrated with a special symposium at Stanford University.
  2. ↑ «Why is Time a One-Way Street?». Santa Fe Institute. 26 Ιουνίου 2013:in Geoffrey West's introduction, he gives Suskind's current age as 74 and says his birthday was recent.
  3. 1 2 Faculty information sheet. Stanford University. http://www.stanford.edu/dept/physics/people/faculty/susskind_leonard.html. Ανακτήθηκε στις 2009-09-01.
  4. ↑ 60 New Members Chosen by Academy. National Academy of Sciences (press release). May 2, 2000. http://www8.nationalacademies.org/onpinews/newsitem.aspx?RecordID=05022000. Ανακτήθηκε στις 2009-09-01.
  5. 1 2 www.edge.org • Leonard Susskind - A Biography (last accessed August 12, 2007).
  6. ↑ «Leonard Susskind Joins PI». 15 Οκτωβρίου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2012.
  7. ↑ «Susskind, Leonard: Distinguished Professor / School of Physics: Theoretical Particle Physics». Korea Institute for Advanced Study. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2012.
  8. ↑ «Father of String Theory Muses on the Megaverse». NYAS Publications. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2013.
  9. ↑ «Λέοναρντ Σάσκιντ». Βικιπαίδεια. 2026-02-12. https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%9B%CE%AD%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%BD%CF%84_%CE%A3%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CF%84&oldid=11492120.
  10. ↑ Susskind, Leonard (1995). «The World as a Hologram». Journal of Mathematical Physics 36 (11): 6377–6396. doi:10.1063/1.531249. Bibcode: 1995JMP....36.6377S.
  11. 1 2 Leonard Susskind (2003). «The Anthropic Landscape of String Theory». The Davis Meeting on Cosmic Inflation: 26. Bibcode: 2003dmci.confE..26S.
  12. ↑ Byrne, P. (2011). «Bad Boy of Physics». Scientific American 305 (1): 80–83. doi:10.1038/scientificamerican0711-80. Bibcode: 2011SciAm.305f..80B. http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=bad-boy-of-physics.
  13. 1 2 Stanford University (11 May 1997). Susskind wins prestigious Sakurai Prize in theoretical physics. Δελτίο τύπου. Αρχειοθετήθηκε 2016-05-27 στο Wayback Machine.
  14. ↑ «The Oskar Klein Memorial Lecture». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2019.
  15. 1 2 3 Johnson, John Jr (26 Ιουλίου 2008). «Leonard Susskind discusses duel with Stephen Hawking». Los Angeles Times.
  16. ↑ Welcome To Kias Αρχειοθετήθηκε 2007-11-05 στο Wayback Machine.
  17. ↑ Schwarz (2000). «String Theory: The Early Years». .
  18. ↑ Susskind, L (1969). «Structure of hadrons implied by duality». Physical Review D 1 (4): 1182–1186. doi:10.1103/physrevd.1.1182. Bibcode: 1970PhRvD...1.1182S.
  19. ↑ Susskind, L. (1979). «Lattice models of quark confinement at high temperature». Physical Review D 20 (10): 2610–2618. doi:10.1103/PhysRevD.20.2610. Bibcode: 1979PhRvD..20.2610S.
  20. ↑ Kogut, John; Susskind, Leonard (1975). «Hamiltonian formulation of Wilson's lattice gauge theories». Physical Review D 11 (2): 395. doi:10.1103/PhysRevD.11.395. Bibcode: 1975PhRvD..11..395K.
  21. ↑ Yao, W. -M. (2006). «Review of Particle Physics». Journal of Physics G: Nuclear and Particle Physics 33 (1): 1–1232. doi:10.1088/0954-3899/33/1/001. Bibcode: 2006JPhG...33....1Y.
    • Dynamical Electroweak Symmetry Breaking section cites two 1979 publications, one by Steven Weinberg, the other by L. Susskind to represent the earliest models with technicolor and technifermions.
  22. ↑ Biography, American Physical Society website (last accessed November, 2013)
  23. ↑ Leonard Susskind (1993). «Some Speculations about Black Hole Entropy in String Theory». .
  24. ↑ Susskind, L. (1993). «String theory and the principle of black hole complementarity». Physical Review Letters 71 (15): 2367–2368. doi:10.1103/PhysRevLett.71.2367. PMID 10054662. Bibcode: 1993PhRvL..71.2367S.
  25. ↑ Bousso, R. (2002). «The holographic principle». Reviews of Modern Physics 74 (3): 825–874. doi:10.1103/RevModPhys.74.825. Bibcode: 2002RvMP...74..825B.
    The insistence on unitarity in the presence of black holes led 't Hooft (1993) and Susskind (1995b) to embrace a more radical, holographic interpretation of ...
  26. ↑ Banks, T.; Fischler, W.; Shenker, S. H.; Susskind, L. (1997). «M theory as a matrix model: A conjecture». Physical Review D 55 (8): 5112–5128. doi:10.1103/PhysRevD.55.5112. Bibcode: 1997PhRvD..55.5112B.

Περαιτέρω ανάγνωση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Chown, Marcus, "Our world may be a giant hologram", New Scientist, 15 Ιανουαρίου 2009, τεύχος 2691: "The holograms you find on credit cards and banknotes are etched on two-dimensional plastic films. When light bounces off them, it recreates the appearance of a 3D image. In the 1990s physicists Leonard Susskind and Nobel prize winner Gerard 't Hooft suggested that the same principle might apply to the universe as a whole. Our everyday experience might itself be a holographic projection of physical processes that take place on a distant, 2D surface."

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Λέοναρντ_Σάσκιντ&oldid=11756368"