Κώστας Νικολόπουλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Κώστας Νικολόπουλος
Γέννηση
Ίκλαινα Μεσσηνίας
Ιδιότητα συνθέτης και τραγουδοποιός

Ο Κώστας Νικολόπουλος (γεν. 17 Ιουλίου 1952 στην Ίκλαινα Μεσσηνίας) είναι τραγουδοποιός και συνθέτης. Το έργο του συνδυάζει τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία με αυτή της παραδοσιακής μουσικής. Συνέθεσε πολλά μουσικά έργα. Οι πιο γνωστοί δίσκοι του είναι οι: Περιμένοντας τα καλοκαίρια (1979), Παράπονα της πλώρης (1981), Για όσους αγαπάνε (1987), Χαρέμι των αγγέλων (1992), Χορός η ζωή (1996), A Wave of Melodies (2003).

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κώστας Νικολόπουλος γεννήθηκε στην Ίκλαινα Μεσσηνίας του Δήμου Πύλου του Νομού Μεσσηνίας στις 17 Ιουλίου 1952. Ήταν το πρώτο παιδί του Παναγιώτη Νικολόπουλου, που ήταν δημόσιος υπάλληλος και της Βασιλικής Νικολοπούλου. Δεύτερο παιδί στην οικογένεια, η αδελφή του Κώστα, Χριστίνα Νικολοπούλου. Μαθήτευσε τα πρώτα χρόνια της υποχρεωτικής δημόσιας εκπαίδευσης στο δημοτικό σχολείο της Αλαγονίας, καθώς ο αγρονόμος πατέρας του, είχε συχνές μετακινήσεις, λόγω της ιδιαιτερότητας του λειτουργήματος του και εργαζόταν την περίοδο εκείνη σε αυτήν την πρώην κοινότητα της Καλαμάτας. Την πρώτη τάξη του Γυμνασίου την τελείωσε στο Α΄ Γυμνάσιο Αρρένων Καλαμάτας, αφού όλη η οικογένειά του είχε μεταφερθεί στην πρωτεύουσα του Νομού Μεσσηνίας. Οι εκ νέου μετακινήσεις της οικογένειας στα Καλάβρυτα του Νομού Αχαΐας, στην Ακράτα και τέλος το 1967 στην Αθήνα, όπου πλέον εγκαθίστανται μόνιμα, δημιουργούν στον Κώστα Νικολόπουλο μεγάλους προβληματισμούς και η καλύτερη διέξοδος είναι η περισσότερη ενασχόληση με την μουσική.

Μουσική εκπαίδευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη φιλαρμονική του Δήμου Καλαμάτας έγινε η πρώτη επαφή του Κώστα Νικολόπουλου με τη μουσική, κυρίως σε θεωρητικά μαθήματα. Με τη μετακίνηση του συνθέτη στα Καλάβρυτα του Νομού Αχαΐας άρχισε και η ενασχόλησή του στη Φιλαρμονική του Δήμου Καλαβρύτων, όπου και ξεκίνησε πλέον και την εκμάθηση του οργάνου που αγαπούσε πιο πολύ: το κλαρίνο. Τη διαρκή του εμπειρική και θεωρητική εκπαίδευση συνέχισε αργότερα στην Φιλαρμονική του Δήμου Ακράτας, υπό την καθοδήγηση του δασκάλου του Γεωργίου Αναστασόπουλου. Τη σπουδή του κλαρίνου τη συνέχισε και μετά την ολοκλήρωση των βασικών του σπουδών. Η σπουδή του συγκεκριμένου οργάνου τον βοήθησε στην ιχνηλασία της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής και τον οδηγεί στις πρώτες προσπάθειες δημιουργίας και τις πρώτες δικές του μουσικές συνθέσεις. Ταυτόχρονα με τις σπουδές του στο Λύκειο ολοκλήρωσε και τις μουσικές του σπουδές στις Φιλαρμονικές των Δήμων στους οποίους βρίσκεται έως και το ξεκίνημα της στρατιωτικής του θητείας.

Επαγγελματική ενασχόληση με τη μουσική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παράλληλα με την εργασία του στον τραπεζικό τομέα οι πρώτες συνθέσεις του Κώστα Νικολόπουλου βρήκαν πρόσφορο έδαφος και ξεκινά την πρώτη του δουλειά ως τραγουδοποιός – συνθέτης στη δισκογραφική εταιρεία Λύρα.

Ο Μιχάλης Ροζάκης, παλαιότερα διευθυντής του Εθνικού Ωδείου Αθηνών, άκουσε τη μουσική του και ανέλαβε να την παρουσιάσει με την κρατική ορχήστρα της ΕΡΤ στο κρατικό Ραδιόφωνο. Στη μελοποίηση του ποιήματός του Νίκου Καββαδία Fata Morgana, από τον Κώστα Νικολόπουλο, εξαίρετη απόδοση έκανε η Ξένια Ασημάκη. Η εποικοδομητική κριτική της αδερφής του Νίκου Καββαδία, Τζένια (Ευγενία) Καββαδία, στήριξε τον νέο συνθέτη στην προσπάθειά του να συνεχίσει.

Το 1981 ο Νικολόπουλος συνεργάστηκε με τον στιχουργό Βασίλη Μαστροκώστα σε μια σειρά από τραγούδια με θέμα τη θάλασσα και τη ζωή των ναυτικών, μια εποχή που ο Σταυρός του Νότου του Θάνου Μικρούτσικου σε στίχους του Καββαδία με παρόμοια θεματολογία είχε σημειώσει τεράστια εμπορική επιτυχία. Με την ενθάρρυνση της μετέπειτα συζύγου του Άννας Μπιθικώτση πλησίασε τον πατέρα της, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, ζητώντας του να τα τραγουδήσει.[1] Ο δίσκος που προέκυψε από τη συνεργασία, Παράπονα της Πλώρης, ήταν ο τελευταίος όπου ο μεγάλος τραγουδιστής ερμήνευσε όλα τα κομμάτια. Παρά την ύπαρξη καλών τραγουδιών το άλμπουμ δεν είχε ιδιαίτερη εμπορική απήχηση και σηματοδότησε τη μερική αποχώρηση του Μπιθικώτση από τα καλλιτεχνικά δρώμενα.[2]

Με τη συζυγο του Άννα συνεργάστηκαν σε πολλούς δίσκους. Ανάμεσα τους το Τι ώρα νάναι του τραγουδιστή Αντώνη Καλογιάννη, όπου συμμετείχαν και οι Γιάννης Πάριος και Μάριος Τόκας και Χαρέμι των αγγέλων της Νάντιας Καραγιάννη.[1]

Τελευταία φορά συνεργάστηκαν ο Νικολόπουλος με τον Μπιθικώτση στο δίσκο του Σωτήρη Δογάνη Χορός η ζωή όπου βρίσκεται το κύκνειο δισκογραφικό άσμα του Μπιθικώτση, το τραγούδι «Στο Περιστέρι» σε στίχους της κόρης του Άννας.[1]

Παρά τη βαρύτητα που δίνει στα ελληνικά μουσικά στοιχεία, ο Νικολόπουλος δεν δίστασε να πειραματιστεί και σε άλλα ήδη μουσικής. Στο A Wave of Melodies συνδυάζει την ορχηστική μουσική με τον ήχο παραδοσιακών μουσικών οργάνων των Ίνκας και των Περουβιανών σε μια συνάντηση με την κρητική λύρα του Πέτρου Σαριδάκη.

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Είναι έγγαμος με την Άννα Μπιθικώτση και έχουν μαζί μια κόρη, τη Βάσια Νικολοπούλου.[3]

Συνθέσεις και δισκογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συμμετοχές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παράλληλα με τη δική του δισκογραφία υπάρχουν τραγούδια του συνθέτη σε διάφορες συνεργασίες και σε διάφορους δίσκους καλλιτεχνών όπως: Λευτέρης Μυτιληναίος, Αλεξάνδρα, Γιάννης Λυμπέρης, Άννα Φωτίου, Σταμάτης Γονίδης, Αντύπας, Χριστιάνα, όπως τα παρακάτω ενδεικτικά:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Καλογερόπουλος Τάκης, Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001
  • Πέτρου Δραγουμάνου, Οδηγός Ελληνικής Δισκογραφίας, εκδόσεις Νέα Σύνορα - Α.Α. Λιβάνης, Αθήνα 1990.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]