Κόνραντ Λόρεντς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κόνραντ Λόρεντς
Konrad Lorenz.JPG
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Konrad Lorenz (Γερμανικά)
Γέννηση 7  Νοεμβρίου 1903[1][2][3][4][5][6]
Βιέννη[1][7][8]
Θάνατος 27  Φεβρουαρίου 1989[1][2][3][4][5][6]
Βιέννη[1]
Αιτία θανάτου νεφρική ανεπάρκεια
Υπηκοότητα Αυστρία
Σπουδές Πανεπιστήμιο Κολούμπια και Πανεπιστήμιο της Βιέννης
Γονείς Adolf Lorenz
Βραβεύσεις Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας (1973), Παγκόσμιο Βραβείο Τσίνο ντελ Ντούκα (1969), Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας του Τάγματος της Αξίας της Γερμανίας, Τάγμα της Αξίας για τις Τέχνες και Επιστήμες (1969), Βραβείο Καλίνγκα (1969), Βαυαρικό Μαξιμιλιανό Τάγμα για τις Επιστήμες και Τέχνες (1984) και City of Vienna Prize for science (1959)
Ιστοσελίδα
Κόνραντ Λόρεντς στην IMDb
Επιστημονική σταδιοδρομία
Ερευνητικός τομέας Ηθολογία και φιλοσοφία
Ιδιότητα ηθολόγος, ζωολόγος, βιολόγος και διδάσκων πανεπιστημίου
Ακαδημαϊκός τίτλος Doctor of Medicine και Διδάκτωρ
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Κόνραντ Λόρεντς (Konrad Zacharias Lorenz, 7 Νοεμβρίου 190327 Φεβρουαρίου 1989) ήταν Αυστριακός ζωολόγος, ηθολόγος και ορνιθολόγος που γεννήθηκε στη Βιέννη και έκανε σημαντκές μελέτες σχετικά με την συμπεριφορά των ζώων. Πραγματοποίησε μεγάλο αριθμό πειραμάτων και παρατηρήσεων για το ένστικτο και την ικανότητα μάθησής τους, καθώς και την ερωτοτροπία, την αναπαραγωγή και τη φροντίδα των μικρών. Η θεωρία, όμως που τον έκανε διάσημο ήταν εκείνη της εγχάραξης (imprinting), δηλαδή η διαδικασία που διενεργείται μόλις λίγες ώρες μετά την γέννηση, μέσω της οποίας ένας νεοσσός νιώθει ενστικτωδώς την έλξη προς την μητέρα του ή το άτομο που θα δει πρώτα μπροστά του. Επιπλέον, μελέτησε την επιθετικότητα ως μέσο που βοηθά στην επιβίωση των ειδών του ζωικού βασιλείου. Το πιο γνωστό του βιβλίο είναι το: «Μιλούσα με τα θηρία, τα ψάρια και τα πουλιά», τίτλος εμπνευσμένος από τον μύθο σύμφωνα με τον οποίο ο βασιλιάς Σολομώντας, με την βοήθεια ενός δαχτυλιδιού, μιλούσε με τα ζώα. Ο Λόρεντς υποστήριζε πως μπορούσε να τους μιλήσει χωρίς να χρειάζεται το δαχτυλίδι. Το 1973 μοιράστηκε με τους συναδέλφους του Καρλ φον Φρις και Νικολάας Τίνμπεργκεν, το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής ή Φυσιολογίας.