Κωνσταντίνος Μεταξάς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Για τα υπόλοιπα μέλη της ιστορικής οικογένειας, δείτε: Οικογένεια Μεταξά. Για άλλα πρόσωπα με το ίδιο επίθετο, δείτε: Μεταξάς.
Κωνσταντίνος Μεταξάς
Konstantinos Metaxas.JPG
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1793
Αργοστόλι
Θάνατος1870
ΕθνικότηταΈλληνες
Χώρα πολιτογράφησηςΟθωμανική Αυτοκρατορία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
Οικογένεια
ΟικογένειαΟικογένεια Μεταξά
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςστρατηγός
Πόλεμοι/μάχεςΕλληνική Επανάσταση του 1821
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαπληρεξούσιος

Ο Κωνσταντίνος Μεταξάς (1793 - 1870) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 και πολιτικός από την Κεφαλονιά.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καταγωγή και δράση κατά το 1821[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι, το 1793, και ήταν ένα από τα τέσσερα τέκνα του Νικολάου Μεταξά και της Διαμαντίνας Ανδρίτση. Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και επιστρέφοντας στην Κεφαλονιά άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Κατά τις παραμονές της επανάστασης μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και, σε συνεργασία με τον τοπικό αρχιεπίσκοπο Γερμανό, οργάνωσε την επικείμενη εκστρατεία ντόπιων εθελοντών στην Πελοπόννησο[1]. Κατά τον Μάιο, μαζί με τον ξάδελφό του, Ανδρέα Μεταξά υπήρξε ένας από τους επικεφαλής Κεφαλλονιτών εθελοντών που αποβιβάστηκαν στη Γλαρέντζα και έλαβαν μέρος στη πολιορκία του Λάλα, κατά την οποία ο Μεταξάς υπήρξε ένας από τους διακριθέντες[2]. Αργότερα, συμμετείχε ως επικεφαλής των συμπατριωτών του στις μάχες γύρω από την πόλη της Πάτρας, προσβλήθηκε όμως από τύφο με αποτέλεσμα να μεταφερθεί για νοσηλεία στο Μεσολόγγι[3]. Το 1822, διορίστηκε από την Προσωρινή Διοίκηση ως υπουργός Δικαιοσύνης και στη συνέχεια Αρμοστής των νησιών του Αιγαίου. Για τις υπηρεσίες του προβιβάστηκε τις αρχές του 1823 στον βαθμό του στρατηγού[4][5]. Το ίδιο έτος διορίστηκε έπαρχος Δυτικής Ελλάδος[5][6]. Με έδρα το Μεσολόγγι, έθεσε τέρμα στις έριδες μεταξύ των οπλαρχηγών της Δυτικής Ελλάδος[7] και συνέβαλε στην απόκρουση των στρατευμάτων του Μουσταή πασά της Σκόδρας[8]. Το 1825, συμμετείχε στις επιχειρήσεις κατά του Ιμπραήμ και τοποθετήθηκε στη θέση του φρουράρχου του Παλαμηδίου[5]. Όταν απομακρύνθηκε ο κίνδυνος προσβολής του Ναυπλίου, μετέβη στα νησιά του Αιγαίου όπου προέβη σε στρατολόγηση χιλίων περίπου ανδρών[9]. Το 1826, καταπολέμησε την πειρατεία στο Αιγαίο και παράλληλα συμμετείχε σε πολεμικές συγκρούσεις στην Αττική επικεφαλής σώματων Επτανησίων και, το 1827, συμμετείχε στο επιτελείο του στρατηγού Τσωρτς[5][10].

Στα πλαίσια του ελληνικού κράτους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επί Καποδίστρια, διετέλεσε έκτακτος επίτροπος Βορείων Κυκλάδων και έπειτα συμμετείχε στην Δ' Εθνοσυνέλευση ως πληρεξούσιος των όπλων της Πελοποννήσου[5]. Κατά την περίοδο της Αντιβασιλείας γνώρισε διώξεις με αποτέλεσμα να καταφύγει στα Επτάνησα, από τα οποία επέστρεψε στην Ελλάδα το 1843 και τοποθετήθηκε στη θέση συμβούλου της Επικρατείας. Το 1855 έλαβε το βαθμό του συνταγματάρχη της Βασιλικής Φάλαγγας[11]. Το 1861 διορίστηκε γερουσιαστής και, μετά την κατάργηση του θεσμού, αποσύρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του όπου συνέταξε τα Απομνημονεύματα της Ελληνικής Επανάστασης, τα οποία κυκλοφόρησαν μετά τον θάνατό του. Πέθανε το 1870 στην Κεφαλονιά[11].

Ήταν παντρεμένος από το 1830 με κόρη πλούσιας και επιφανούς μουσουλμανικής οικογένειας της Λακωνίας, η οποία είχε σωθεί από τις αθρόες σφαγές ομοθρήσκων της και στη συνέχεια εκχριστιανίστηκε λαμβάνοντας το όνομα Ελένη. Από τον γάμο τους, απέκτησαν οκτώ παιδιά[12], μεταξύ των οποίων συγκαταλεγόταν ο στρατιωτικός και υπουργός, Νικόλαος Μεταξάς[5].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Αναστασίου Ν. Γούδα, Βίοι Παράλληλοι των επί της αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων ανδρών, Εκ του Τυπογραφείου Μ. Π. Περίδου, Εν Αθήναις, 1875, τ. Ζ', σ. 157.
  2. Γούδα, 1875, τ. Ζ', σ. 157 - 158.
  3. Γούδα, 1875, τ. Ζ', σ. 158.
  4. Γούδα, 1875, τ. Ζ', σ. 159.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, τ. 17ος, σ. 369.
  6. Γούδα, 1875, τ. Ζ', σ. 160.
  7. Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, Προμαχώντας στο Μεσολόγγι. Έργα και ημέρες του Θανάση Ραζικότσικα, 1798-1826, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2007, σ. 70.
  8. Γούδα, 1875, τ. Ζ', σ. 160 - 161.
  9. Γούδα, 1875, τ. Ζ', σ. 162.
  10. Γούδα, 1875, τ. Ζ', σ. 162 - 163.
  11. 11,0 11,1 Γούδα, 1875, τ. Ζ', σ. 164.
  12. Γούδα, 1875, τ. Ζ', σ. 163.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]