Κυκλοπροπενόνη
| Κυκλοπροπενόνη | |
|---|---|
 | |
| Γενικά | |
| Όνομα IUPAC | Κυκλοπροπενόνη |
| Χημικά αναγνωριστικά | |
| Χημικός τύπος | C3H2O |
| Μοριακή μάζα | 54,05 g amu |
| Σύντομος συντακτικός τύπος | |
| Αριθμός CAS | 2961-80-0 |
| SMILES | c1cc1=O |
| InChI | 1S/C3H2O/c4-3-1-2-3/h1-2H |
| PubChem CID | 137779 |
| ChemSpider ID | 121433 |
| Δομή | |
| Γωνία δεσμού | 120° |
| Μοριακή γεωμετρία | Επίπεδη |
| Ισομέρεια | |
| Ισομερή θέσης | 2 |
| Φυσικές ιδιότητες | |
| Σημείο τήξης | -29-(-28)°C |
| Χημικές ιδιότητες | |
| Εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά, τα δεδομένα αφορούν υλικά υπό κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος (25°C, 100 kPa). | |
Η κυκλοπροπενόνη (αγγλικά: cyclopropenone) είναι οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα, οξυγόνο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C3H2O, αν και αποδίδεται συχνότερα με το συντακτικό του τύπο . Δομικά, αποτελείται από ένα κυκλοπροπενικό δακτύλιο και ένα κετονικό καρβονύλιο ως λειτουργική ομάδα. Η χημικά καθαρή κυκλοπροπενόνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι άχρωμο αέριο.[1] Οι χημικές ιδιότητες της ένωσης κυριαρχούνται από την έντονη πόλωση της καρβονυλομάδας της, η οποία δίνει μερικό θετικό ηλεκτρικό φορτίο, μαζί με αρωματική σταθεροποίηση στο δακτύλιο, καθώς και αντίστοιχο μερικό αρνητικό φορτίο στο άτομο του οξυγόνου του κετονικού καρβονυλίου. Είναι μια αρωματική ένωση.[2][3]
Αυτή η ένωση έχει ανιχνευθεί στο διαστρικό ενδιάμεσο το 2006, στην περιοχή Τοξότη B2[4].
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αναφορές και σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ R. Breslow, J. Pecoraro, T. Sugimoto "Cyclpropenone" Org.
- ↑ «Experiments show cyclopropenone is aromatic». Chem. Eng. News 61 (38): 33. 1983. doi:. https://archive.org/details/chemical-engineering-news_1983-09-19_61_38/page/33.
- ↑ Peart, Patricia A.; Tovar, John D. (2010). «Poly(cyclopropenone)s: Formal Inclusion of the Smallest Hückel Aromatic into π-Conjugated Polymers». J. Org. Chem 76 (15): 5689–5696. doi:.
- ↑ (en) J. M. Hollis, Anthony J. Remijan, P. R. Jewell et F. J. Lovas, « », The Astrophysical Journal, vol. 642, no 2, mai 2006, p. 933-939 (DOI 10.1086/501121, Bibcode 2006ApJ...642..933H, lire en ligne [archive])
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972
- Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
- SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
- Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
- Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.