Κυβέρνηση Θεόδωρου Πάγκαλου 1925

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κυβέρνηση Θεόδωρου Πάγκαλου
4η ΚυβέρνησηCoat of arms of Greece (1924–1935).svg
Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία
Theodoros Pangalos.jpg
Ημερομηνία σχηματισμού26 Ιουνίου 1925
Ημερομηνία διάλυσης19 Ιουλίου 1926
Πρόσωπα και δομές
Αρχηγός ΚράτουςΠρόεδρος της Δημοκρατίας, Παύλος Κουντουριώτης
Θεόδωρος Πάγκαλος (από τις 18 Απριλίου 1926)
Πρόεδρος ΚυβέρνησηςΘεόδωρος Δ. Πάγκαλος
Συνολικός αριθμός Μελών27
Κατάσταση στο νομοθετικό σώμαΧωρίς νομοθετικό σώμα
Ιστορία
Θητεία νομοθετικού σώματος2 Ιανουαρίου 1924 -30 Ιουνίου 1925 («Δ' Εν Αθήναις Συντακτική των Ελλήνων Συνέλευσις»)
ΠροηγούμενηΚυβέρνηση Ανδρέα Μιχαλακόπουλου 1924
ΔιάδοχηΚυβέρνηση Αθανασίου Ευταξία 1926


Η Κυβέρνηση Θεόδωρου Πάγκαλου (Ιούνιος 1925 - Ιούλιος 1926} ανέλαβε την διοίκηση του κράτους, μετά την παραίτηση της κυβέρνησης του Ανδρέα Μιχαλακόπουλου, με το Κίνημα της 25ης Ιουνίου 1925.

Τα ξημερώματα της 25ης Ιουνίου 1925 ο στρατηγός Χαράλαμπος Τσερούλης στη Θεσσαλονίκη κατέλαβε το διοικητήριο του Γ' Σώματος στρατού, ενώ ο ναύαρχος Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος, καταλαμβάνοντας το θωρηκτό Αβέρωφ, ανακηρύχτηκε αρχηγός του στόλου, και έστειλε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας το παρακάτω τηλεγράφημα:' '«Στόλος ταύτην την νύκταν εκήρυξεν έκπτωτον Κυβέρνησιν. Καθιστώμεν προσωπικώς υπευθύνους Πρόεδρον, μέλη κυβερνήσεως διά χύσιν αδελφικού αίματος». [1]. Πάράλληλα, στην Αθήνα ο Θεόδωρος Πάγκαλος έθεσε υπό την διοίκησή του τους στρατώνες στο Ρουφ, και κατέλαβε το μέγαρο των Τ.Τ.Τ. (Ταχυδρομεία- Τηλεγραφεία - Τηλεφωνία). Η κυβέρνηση παραιτήθηκε αμέσως και το Κίνημα επικράτησε αναίμακτα και εύκολα.
Ο Πρόεδρος της Βουλής, Κωνσταντίνος Ρακτιβάν, στην συνεδρίαση της Βουλής της 26ης Ιουνίου 1925 πληροφορεί τους βουλευτές ότι : «σήμερον την πρωίαν μετέβην εις το Προεδρείον, κληθείς από τον κ. Πρόεδρον της Δημοκρατίας ο οποίος μοι ανεκοίνωσεν ότι αφού απετάθη εις την δεξιάν πτέρυγαν της Βουλής (Καφαντάρης - Μιχαλακόπουλος) και ηρνήθη αύτη να σχηματίση Κυβέρνησιν, απετάθη εις τον κ. Παπαναστασίου ο οποίος και αυτός χθες την εσπέραν περί 9ην της νυκτός κατέθηκε την εντολήν. Απετάνθη ως εκ τούτου εις τον κ. Πάγκαλον ως Αρχηγόν και αυτόν μίας μερίδας εν τη Συνελεύσει. Εγένετο δε μια προκαταρκτική συννενόησις μετά του κ. Παγκάλου και ότι θα εκάλει τούτον σήμερον να σχηματίση Κυβέρνησιν Κοινοβουλευτικήν υπό τον όρον να εμφανισθεί ενώπιον της Συνελεύσεως. Μετά τούτο φρονώ ότι ευρισκόμεθα εις κανονικήν Υπουργικήν κρίσιν και νομίζω ότι δυνάμεθα να διακόψωμεν τας εργασίας μας μέχρι της Δευτέρας δια να δοθή καιρός εις την Κυβέρνησιν να σχηματισθή και να προσέλθει εις την Βουλήν.»
Στις 30 Ιουνίου ο νέος πρωθυπουργός Θεόδωρος Πάγκαλος, εμφανίζεται στην Βουλή και εξαγγέλει τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του. Μετά την συζήτηση ο Πάγκαλος καταθέτει ψήφισμα, «Περί διακοπής των εργασιών της Συνελεύσεως και της περί κατά τον χρόνον των διακοπών επιψηφίσεως του Συντάγματος και περί εκδόσεως Ν. Διαταγμάτων», επί του οποίου ζητά την ψήφο των βουλευτών (ψήφος εμπιστοσύνης). Σε σύνολο 208 ψήφων, υπέρ ψήφισαν 185 , κατά 14, ενώ υπήρχαν και 9 αποχές. [2]. Έτσι η κυβέρνηση Πάγκαλου ανέλαβε την διακυβέρνηση της Ελλάδας.

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1925 δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, το ψηφισμένο από την ειδική 30μελή κοινοβουλευτική επιτροπή, υπό την διεύθυνση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, νέο Σύνταγμα της Ελλάδας (Σύνταγμα που τελικά δεν ίσχυσε)[3] ενώ την ίδια ημέρα, με διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, ο Θ. Πάγκαλος αναγγέλει την οριστική διάλυση της Βουλής, και υπόσχεται την διενέργεια βουλευτικών εκλογών στις αρχές του 1926.
Μάλιστα στο διάγγελμα επισημαίνει και τα εξής: «Η Δ' των Ελλήνων Εθνική Συνέλευσις έχει από πολλού χρόνου απολέσει την εμπιστοσύνην του Έθνους. Αι περιστάσεις και αι συνθήκαι, υπό τας οποίας εξελέγη αύτη υπήρξαν δια τους γνωστούς λόγους η κυριωτέρα αφορμή, όως άμα τη γενέσει της αντιμετωπίσει την αντίθεσιν μεγάλης μερίδος του Ελληνικού Λαού. Η στάσις και η δράσις επιπλέον των Αρχηγών των κυριωτέρων εν αυτή πολιτικών ομάδων συνέτειναν ώστε η αντίθεσις αύτη να αυξηθη συν τω χρόνω μεταβληθείσα εις δυσφορίαν της Κοινής Γνώμης... Η νέα Κυβέρνησις έθετο ως ακρογωνιαίο λίθο του προγράμματός της την πλήρωσιν του εθνοκτόνου χάσματος και την συμφιλίωσιν του Λαού. Εις τας προσπαθείας της όμως προς εκπλήρωσιν του προγράμματός της απετέλει αναμφιβόλως σοβαρόν κώλυμμα η παρουσία της Εθνικής Συνελεύσεως. Ένεκα των λόγων τούτων η Κυβέρνησις (...) εισηγήθη προς τον Πρόεδρον της Δημοκρατίας την ανάγκην της διαλύσεως της Συνελεύσεως, και της προσφυγής ενώπιον του λαϊκού κριτηρίου των εκλογών...»[4]

Στις αρχές του 1926, και συγκεκριμένα στις 4 Ιανουαρίου, με το ««Διάγγελμα προς τον Ελληνικόν Λαόν, τον Στρατόν και τον Στόλο», αναγγέλει και τυπικά την συγκέντρωση των εξουσιών στο πρόσωπό του, ενώ αναβάλλει επ' αόριστον τις εκλογές της Βουλής και της Γερουσίας.[5]

Στις 15 Μαρτίου 1926 παραιτείται ο Παύλος Κουντουριώτης, από το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, και ο Θ. Πάγκαλος αποφασίζει την διενέργεια προεδρικών εκλογών από τον λαό. [6]. Οι εκλογές καθορίστηκαν για τις 4 Απριλίου 1926, ημέρα Κυριακή για τους νόμους Αττικοβοιωτίας Πειραιώς και Θεσσαλονίκης και την επόμενη Κυριακή 11 Απριλίου για την υπόλοιπη χώρα. Ο Πάγκαλος, βγήκε πρώτος σε ψήφους με μεγάλη διαφορά από τον συν- υποψήφιό του, Κωνσταντίνο Δεμερτζή και στις 18 Απριλίου 1926 μετά την ορκωμοσία του στην Μητρόπολη Αθηνών, αναλαμβάνει και τα καθήκοντα του Προέδρου της Δημοκρατίας, ολοκληρώνοντας την συγκέντρωση των εξουσιών στο πρόσωπό του. [7]

Αφότου ανέλαβε το ύπατο αξίωμα, ο Πάγκαλος αποφάσισε να απομακρυνθεί από την πρωθυπουργία, και έπειτα από συζητήσεις με πολιτικά πρόσωπα, διόρισε τελικά, πρωθυπουργό τον Αθανάσιο Ευταξία.

Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

[8]

- στις 2 Ιουλίου 1925 ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Ρέντης
- αντικαταστάθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1925 προσωρινά, από τον Αλέξανδρο Χατζηκυριάκο
- αντικαταστάθηκε στις 6 Νοεμβρίου από τον Λουκά Ρούφο Κανακάρη
- αντικαταστάθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1925 προσωρινά, από τον Θεόδωρο Πάγκαλο
- αντικαταστάθηκε στις 6 Μαρτίου 1926 από τον υποστράτηγο Γεώργιο Σπυρίδωνος
- αντικαταστάθηκε στις 9 Ιουλίου 1925 από τον Ιωάννη Τσιριμώκο
- αντικαταστάθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1925 από τον Λουκά Ρούφο - Κανακάρη
- αντικαταστάθηκε στις 6 Νοεμβρίου από τον Ριχάρδο Λιβαθινόπουλο
- αντικαταστάθηκε στις 6 Μαρτίου 1926 από τον Δημήτριο Αιγινήτη
- αντικαταστάθηκε στις 17 Ιουνίου 1926 προσωρινά, από τον Γεώργιος Σπυρίδωνος
- αντικαταστάθηκε στις 6 Νοεμβρίου προσωρινά, από τον Θεόδωρο Πάγκαλο
- αντικαταστάθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1926 από τον Δημήτριο Τανταλίδη
- αντικαταστάθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1925 από τον Γεώργιο Σεχιώτη
- αντικαταστάθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1926 προσωρινά από τον Κωνσταντίνο Σταμούλη

Στις 12 Ιανουαρίου του 1926 το υπουργείο πήρε και πάλι την πρώτη του ονομασία, ως «Υπουργείο Γεωργίας, Βιομηχανίας και Εμπορίου»[9]

- Στις 6 Μαρτίου 1926 τέθηκε επικεφαλής του υπουργείου ο δημοσιολόγος Γεώργιος Χαριτάκης
  • «Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υπουργός»: Αναστάσιος Ταβουλάρης
  • «Επί της Γεωργίας και Δημοσίων κτημάτων υπουργός» : Κωνσταντίνος Σταμούλης
  • «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Θεόδωρος Πάγκαλος
  • - αντικαταστάθηκε στις 21 Απριλίου 1926 από τον αντιστράτηγο Χαράλαμπο Τσερούλη
  • «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος
- αντικαταστάθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1926 από τον Νικόλαο Μπόταση
  • «Επί της Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως υπουργός»: προσωρινά, Κωνσταντίνος Σταμούλης
- στις 4 Ιουλίου ανέλαβε ο Φίλιππος Μανουηλίδης
- αντικαταστάθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1925 από τον Κωνσταντίνο Φίλανδρο

Το Υπουργείο καταργήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1926 [10]

Υφυπουργοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με το νομοθετικό διάταγμα της 4ης Ιουλίου 1925 δημιουργείται η θέση του Υφυπουργού επί των Στρατιωτικών, θέση που καταλαμβάνει ο αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Νίδερ. Σύμφωνα με το νομοθετικό διάταγμα ο υφυπουργός συν-διοικεί το υπουργείο μαζί με τον υπουργό, έχει το βαθμό και τις αποδοχές υπουργού, και παρευρίσκεται στις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου.
Τους επόμενους μήνες διετέλεσαν υφυπουργοί οι παρακάτω:



Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. https://www.rizospastis.gr/story.do?id=827756
  2. Πρακτικά Δ' Εθνικής Συνελεύσεως, τόμος 5. Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων
  3. [1]ΦΕΚ Α274 /1925
  4. [2]ΦΕΚ Α275/1925
  5. ΦΕΚ Α1 /1926 [3]
  6. ΦΕΚ Α95/ 1926 [4]
  7. «Εφημερίδα "Εμπρός" της 19ης/4/1923 σελ.1 [5]
  8. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης», http://www.ggk.gov.gr/?p=955
  9. ΦΕΚ Α11/1926
  10. ΦΕΚ Α11 /1926