Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Απριλίου 1944

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Απριλίου 1944 ήταν η τρίτη ελεύθερη (εξόριστη) κυβέρνηση της Ελλάδας, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, που αντικατέστησε στις 26 Απριλίου 1944 την Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου 1944, στο Κάιρο, μετά από αγγλικές διαβουλεύσεις, δρομολογώντας ως άμεση προτεραιότητα το Συνέδριο του Λιβάνου[1].

Μέλη της κυβέρνησης:

Μια ημέρα αργότερα, στις 27 Απριλίου 1944 στον πρωθυπουργό γίνεται ανάθεση καθηκόντων υπουργού Δικαιοσύνης και Οικονομικών και την 1η Μαΐου 1944 καθηκόντων υπουργού Στρατιωτικών και Αεροπορίας. Στις 4 Μαΐου 1944 διορίστηκε ο Γεώργιος Μαντζαβίνος, υφυπουργός Οικονομικών, ενώ οι γενικοί διευθυντές των υπολοίπων υπουργείων υποχρεώθηκαν να τα διευθύνουν υπηρεσιακά.

Ουσιαστικά η κυβέρνηση αυτή για ένα περίπου μήνα, με εξαίρεση ένα μόνο υφυπουργό, παρουσίαζε την παγκόσμια πολιτική πρωτοτυπία να είναι μονομελής. Ο πρωθυπουργός και οι Άγγλοι οργάνωσαν το Συνέδριο του Λιβάνου.

Ο Γ. Παπανδρέου, με την ιδιότητά του ως πρωθυπουργός και διατηρώντας την πρωτοβουλία των χειρισμών έλαβε μέρος στο Συνέδριο του Λιβάνου (17 - 20 Μαΐου 1944), μετά το πέρας του οποίου επέστρεψε στο Κάιρο, συνοδευόμενος από τον Σ. Βενιζέλο, στις 21 Μαΐου 1944 και την επόμενη ημέρα, στις 22 Μαΐου, υπέβαλε την παραίτησή του στον Βασιλέα Γεώργιο. Ο τελευταίος του έδωσε αμέσως εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και στις 24.5.1944 σχημάτισε νέα κυβέρνηση (Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Μαΐου 1944) που έμεινε ελεύθερη (στην εξορία) μέχρι της επίσημης επιστροφής της στην Ελλάδα, στις 18 Οκτωβρίου 1944[2].

Παραλειπόμενα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώνεται ότι ο προηγούμενος πρωθυπουργός Σοφοκλής Βενιζέλος αν και επιτυχώς είχε καταστείλει τα κινήματα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στη Μέση Ανατολή ουσιαστικά εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τους Άγγλους θεωρούμενος ως ανεπαρκής για να αναπτύξει πρωτοβουλία στο Συνέδριο του Λιβάνου. Μάλιστα πολλοί παράγοντες τον θεωρούσαν "μικρό άνδρα με μεγάλο όνομα", καθώς και περισσότερο "αμερικανόφιλο" παρά "αγγλόφιλο", γεγονός που αποκαλύπτει τον αγγλοαμερικανικό ανταγωνισμό στη Μέση Ανατολή που υφίστατο συγκεκαλυμμένος.
Επί του τελευταίου συνηγορεί και το γεγονός ότι οι αγγλικές αρχές συχνά συνελάμβαναν και πολλούς σημαίνοντες Έλληνες, με διάφορα προσχήματα, που θεωρούνταν να διατηρούσαν σχέσεις με Αμερικανούς όπως για παράδειγμα ο Μποδοσάκης, ο Δ. Λαμπράκης, ο Β. Καραπαναγιώτης κ.ά.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ανδρέας Γ. Δημητρόπουλος (2004). Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις 1843-2004. Αθήνα, σελ. 73. http://www.jurisconsultus.gr/pubs/uploads/842.pdf. 
  2. Σπυρίδων Μαρκεζίνης (1994). Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος 1936-1975, Τόμος πρώτος (1936-1944). Αθήνα: Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, σελ. 393.