Κουιρίνιος

Κουιρίνιος
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη; μητρική γλώσσα	Publius Sulpicius Quirinius (Λατινικά)
Γέννηση	45 π.Χ. (περίπου); Lanuvium
Θάνατος	21;
Χώρα πολιτογράφησης	Αρχαία Ρώμη
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Λατινικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	πολιτικός; στρατιωτικός; κυβερνήτης
Οικογένεια
Σύζυγος	Appia Claudia; Αιμίλια Λεπίδα
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατός	διοικητής
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	Ρωμαίος συγκλητικός; proconsul prouinciae Cretae et Cyrenes (Δεκαετία του 10 π.Χ.); Ύπατος στην αρχαία Ρώμη (12 π.Χ.); legatus Augusti pro praetore Galatiae (5 π.Χ.–3 π.Χ.); quindecemvir sacris faciundis (από 2 π.Χ.); legatus Augusti pro praetore Syriae (6–9); σταθούδερος; γερουσιαστής
	Σχετικά πολυμέσα
	δεδομένα

Ο Πόπλιος Σουλπίκιος Κουιρίνος, λατινικά: Publius Sulpicius Quirinius (π. 51 π.Χ. – 21 μ.Χ.), μεταφρασμένος επίσης ως Κυρήνιος, ^[1] ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης. Μετά την εκδίωξη του εθνάρχη Ηρώδη Αρχέλαου από την τετρααρχία της Ιουδαίας το 6 μ.Χ., ο Κουιρίνιος διορίστηκε λεγάτος κυβερνήτης της Συρίας, στην οποία είχε προστεθεί η επαρχία της Ιουδαίας για σκοπούς απογραφής.

Βιογραφία

Γεννημένος σε μία μη διακεκριμένη οικογένεια, γιος του Πόπλιου Σουλπίκιου Κουρινίου και εκ πατρός εγγονός του Πόπλιου Σουλπίκιου Κουιρίνιου, από το γένος των Σουλπικίων από το Λανούβιον μία λατινική πόλη κοντά στη Ρώμη, ο Κουιρίνιος ακολούθησε την κανονική οδό υπηρεσίας ενός φιλόδοξου νεαρού άνδρα της κοινωνικής του τάξης. Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Φλώρο, ο Κουιρίνιος νίκησε τους Mαρμαρίδες, μία φυλή επιδρομέων της ερήμου από την Κυρηναϊκή, πιθανώς ενώ ήταν κυβερνήτης της Κρήτης και της Κυρήνης γύρω στο 14 π.Χ., αλλά παρ' όλα αυτά αρνήθηκε το τιμητικό όνομα "Mαρμαρικός". Το 12 π.Χ. ονομάστηκε ύπατος, σημάδι ότι απολάμβανε την εύνοια του Αυγούστου.

Κάπου μεταξύ 12 και 1 π.Χ., οδήγησε μία εκστρατεία κατά των Χομανάδων (Homonadenses), μίας φυλής που έδρευε στην ορεινή περιοχή της Γαλατίας και της Κιλικίας, γύρω στο 5–3 π.Χ., πιθανότατα ως κληρονόμος της Γαλατίας. Κέρδισε την εκστρατεία μειώνοντας τα οχυρά τους, και λιμοκτώντας τους υπερασπιστές. Γι' αυτή τη νίκη, του απονεμήθηκε θρίαμβος, και εξελέγη εκ των δύο ανδρών (duumvir) από την αποικία της Αντιόχειας της Πισιδίας.

Το 1 μ.Χ. ο Κουιρίνιος διορίστηκε διδάσκαλος τού εγγονού τού Αυγούστου, Γάιου Καίσαρα, μέχρι που ο τελευταίος απεβίωσε από τα τραύματα, που υπέστη κατά την εκστρατεία. ^[2] Όταν η υποστήριξη του Αυγούστου μετατοπίστηκε στον θετό γιο του Τιβέριο, ο Κουιρίνιος άλλαξε την υπακοή του προς τον τελευταίο. Έχοντας νυμφευτεί την Κλαυδία Αππία, για την οποία λίγα είναι γνωστά, τη χώρισε και γύρω στο 3 μ.Χ. Νυμφεύτηκε την Aιμιλία Λεπίδα, κόρη του Κόιντου Αιμίλιου Λέπιδου και αδελφή του Mάνιου Αιμίλιου Λέπιδου, που αρχικά είχε αρραβωνιαστεί με τον Λεύκιο Καίσαρα. Μέσα σε λίγα χρόνια χώρισαν: το 20 μ.Χ. την κατηγόρησε ότι αυτή ισχυρίστηκε ότι ο Κουιρίνιος ήταν ο πατέρας τού γιου της, και αργότερα ότι αυτή προσπάθησε να τον δηλητηριάσει κατά τη διάρκεια του γάμου τους. Ο Τάκιτος ισχυρίζεται ότι εκείνη ήταν δημοφιλής στο κοινό, που θεώρησε ότι ο Κουιρίνιος ασκούσε δίωξη από κακία.

Μετά την εκδίωξη του εθνάρχη Ηρώδη Αρχέλαου το 6 μ.Χ., η Ιουδαία (το σύνολο Σαμάρειας, Ιουδαίας και Ιδουμαίας) περιήλθε στην άμεση ρωμαϊκή διοίκηση, με έπαρχο τον Κοπώνιο. Ταυτόχρονα, ο Κουιρίνιος διορίστηκε λεγάτος της Συρίας, με οδηγίες να αξιολογήσει την επαρχία της Ιουδαίας για φορολογικούς σκοπούς. ^[3] Ένα από τα πρώτα του καθήκοντα ήταν να πραγματοποιήσει απογραφή ως μέρος αυτής της εντολής.

Οι Εβραίοι μισούσαν ήδη τους ειδωλολάτρες κατακτητές τους, και οι απογραφές ήταν απαγορευμένες βάσει του εβραϊκού νόμου. ^[4] Η απόφαση δυσαρέστησε πολύ από τους Εβραίους, και η ανοιχτή εξέγερση αποτράπηκε μόνο με τις προσπάθειες του αρχιερέα Ιωάζαρ. Παρά τις προσπάθειες να αποτραπεί η εξέγερση, η απογραφή πυροδότησε την εξέγερση του Ιούδα του Γαλιλαίου και τον σχηματισμό του κόμματος των Ζηλωτών, σύμφωνα με τον Ιώσηπο ^[5] και για τους οποίους ο Λουκάς μιλά στις Πράξεις των Αποστόλων. ^[6]

Υπάρχει μία αναφορά στον Κουιρίνιο στο Ευαγγέλιο του Λουκά, κεφ. 2, το οποίο αναφέρει τη γέννηση του Ιησού μαζί με μία αναφορά στην εποχή της Απογραφής του Κουιρίνιου, μία αναφορά που θεωρείται ευρέως, ότι έρχεται σε αντίθεση με την εποχή της γέννησης του Ιησού, που περιγράφεται στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου κατά τη βασιλεία του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου, ο οποίος απεβίωσε το έτος 4 π.Χ. ^[7] Σύμφωνα με αυτή την άποψη, ο χρόνος της απογραφής του Κουιρίνιου δεν συνάδει με το κεφάλαιο 1 του Λουκά, στο οποίο ο Ηρώδης Α΄ περιγράφεται ως ζωντανός λίγο περισσότερο από ένα χρόνο πριν από τη γέννηση του Ιησού. Οι περισσότεροι επικριτικοί μελετητές κρίνουν, ότι ο Λουκάς δεν είναι συνεπής με τα ιστορικά στοιχεία. ^[8] Πρόσφατα, ωστόσο, ο Ντέιβιντ Τζ. Άρμιταζ πρότεινε μία εναλλακτική ανάγνωση του Λουκά 2:1-7, υποστηρίζοντας ότι ο Λουκάς έχει παρερμηνευτεί τόσο από επικριτικούς, όσο και από συντηρητικούς μελετητές, και ότι τα γεγονότα που αναφέρονται στον Λουκά 2:1-5 πρέπει να συνδεθούν με το προκείμενο εδάφιο, και όχι με το 2:6 κ.ε.. ^[9] Μία τέτοια λύση θα ήταν συμβατή με τη χρονολογία, που βρέθηκε στον Ιώσηπο. Ο Κουιρίνιος υπηρέτησε ως κυβερνήτης της Συρίας με εξουσία στην Ιουδαία μέχρι το 12 μ.Χ., όταν επέστρεψε στη Ρώμη ως στενός συνεργάτης του Τιβέριου. Εννέα χρόνια αργότερα απεβίωσε και έγινε δημόσια κηδεία.

Αρχαιολογικά ευρήματα

Η παλαιότερη γνωστή αναφορά του ονόματός του βρίσκεται σε μία επιγραφή του 14 μ.Χ., που ανακαλύφθηκε στην Αντιόχεια της Πισιδίας, γνωστή ως Res Gestae Divi Augusti («Οι πράξεις του Θεϊκού Αυγούστου»), η οποία αναφέρει: «Ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων συγκεντρώθηκε από όλη την Ιταλία για την εκλογή μου.... όταν ο Πόπλιος Σουλπίκιος (Κουιρίνος) και ο Γάιος Βάλγιος ήταν ύπατοι." ^[10] Δύο άλλες επιγραφές που βρέθηκαν επίσης στην Αντιόχεια της Πισιδίας (Inscriptiones Latinae Selectae 9502–9503) ανέφεραν τον Κουιρίνιο ως ένα εκ των δύο ανδρών (duumvir), όταν ο Mάρκος Σερουίλιος ήταν Ρωμαίος ύπατος ^[11] το 3 μ.Χ.

Η ανακάλυψη νομισμάτων που εκδόθηκαν από τον Κουιρίνιο ως κυβερνήτη της Συρίας, που έφεραν την ημερομηνία «το 36ο έτος του Καίσαρα [Αυγούστου]» (5/6 μ.Χ. υπολογίζεται από τη μάχη του Ακτίου) επιβεβαίωσε τη θέση του εκεί. ^[12] Η απογραφή που διεξήγαγε στη Συρία, επιβεβαιώθηκε από μία επιγραφή στη Στήλη του Κόιντου Αιμίλιου Σεκούνδου , που αγοράστηκε στη Βηρυτό το 1674 και μεταφέρθηκε στη Βενετία, σε ανάμνηση ενός Ρωμαίου αξιωματικού που είχε υπηρετήσει κάτω από αυτόν, αναφέροντας μεταξύ άλλων: «Με εντολή του ίδιου Κουιρίνιου έκανα μία απογραφή της πόλης». ^[12]

Ιστορικές αναφορές

Ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος έγραψε στο Βιβλίο ΙΙΙ των Χρονικών του, ότι όταν ο Κουιρίνιος απεβίωσε το 21 μ.Χ. ο Τιβέριος Καίσαρας «ζήτησε από τη Σύγκλητο να πληρώσει φόρο τιμής ... με δημόσια κηδεία», και τον περιέγραψε ως «ακούραστο στρατιωτικό, που με τις πιστές του υπηρεσίες έγινε ύπατος κατά τη βασιλεία του,... [και] αργότερα διορίστηκε σύμβουλος του Κάιου Καίσαρα στην κυβέρνηση της Αρμενίας ...» ^[13]. Ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος έγραψε αναλυτικότερα για την απογραφή της Ιουδαίας γύρω στο 6 μ.Χ., που ανέλαβε ο Κουιρίνιος ως κυβερνήτης της Συρίας. ^[14]

Δείτε επίσης

γένος των Σουλπικίων
Απογραφή του Κουιρίνιου
Κατάλογος βιβλικών μορφών που προσδιορίζονται σε εξωβιβλικές πηγές

Παραπομπές

↑ King James Version of Luke 2:2, a back-transliteration of the Greek Κυρήνιος.
↑ «P. Sulpicius Quirinius - Livius». www.livius.org.
↑ Hayes, John Haralson· Mandell, Sara R. (1998). «Chapter 3: The Herodian Period.». The Jewish people in classical antiquity: from Alexander to Bar Kochba. Louisville, Kentucky: Westminster John Knox Press. σελίδες 153–154. ISBN 978-0-664-25727-9. Thus in 6 or 7 AD, Augustus commissioned the newly appointed Legate of Syria, Quirinius, to carry out the census Η παράμετρος |access-date= χρειάζεται |url= (βοήθεια)
↑ Golinkin, David (Δεκεμβρίου 2008). «Does Jewish Law Permit Taking a Census?». The Schechter Institutes. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2020.
↑ H.H. Ben-Sasson, A History of the Jewish People, Harvard University Press, 1976, (ISBN 0-674-39731-2), page 274: "Josephus connects the beginnings of the extremist movement [called the Zealots by Josephus] with the census held under the supervision of Quirinius, the legate of Syria, soon after Judea had been converted into a Roman province (6 AD)."
↑ «Bible (American Standard)/Acts». en.wikisource.org.
↑ Brown 1977, σελ. 17.
↑ Novak, Ralph Martin (2001). Christianity and the Roman Empire: Background Texts. United Kingdom: Bloomsbury Publishing. σελ. 292. ISBN 9780567018403.
↑ Armitage, David, J. (2018). «Detaching the Census: An Alternative Reading of Luke 2:1-7.». Tyndale Bulletin 69 (1): 75–95. doi:10.53751/001c.27652. https://doi.org/10.53751/001c.27652.
↑ Argubright 2013, σελ. 6.
↑ Argubright 2013.
1 2 Novak, Ralph Martin (2001). Christianity and the Roman Empire: Background Texts. Bloomsbury Publishing USA. σελ. 291. ISBN 978-0567018403.
↑ Argubright, John (2013). Bible Believer's Archaeology. 2: The Search for Truth. John Argubright. σελίδες 6–7. ISBN 978-0979214813.
↑ Argubright 2013, σελ. 7.

Βιβλιογραφία

Brown, R.E. (1977). The Birth of the Messiah: A Commentary on the Infancy Narratives in Matthew and Luke. Doubleday & Company.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Commons logo

Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Κουιρίνιος

[1] King James Version of Luke 2:2, a back-transliteration of the Greek Κυρήνιος.

[2] «P. Sulpicius Quirinius - Livius». www.livius.org.

[3] Hayes, John Haralson· Mandell, Sara R. (1998). «Chapter 3: The Herodian Period.». The Jewish people in classical antiquity: from Alexander to Bar Kochba. Louisville, Kentucky: Westminster John Knox Press. σελίδες 153–154. ISBN 978-0-664-25727-9. Thus in 6 or 7 AD, Augustus commissioned the newly appointed Legate of Syria, Quirinius, to carry out the census Η παράμετρος |access-date= χρειάζεται |url= (βοήθεια)

[4] Golinkin, David (Δεκεμβρίου 2008). «Does Jewish Law Permit Taking a Census?». The Schechter Institutes. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2020.

[5] H.H. Ben-Sasson, A History of the Jewish People, Harvard University Press, 1976, (ISBN 0-674-39731-2), page 274: "Josephus connects the beginnings of the extremist movement [called the Zealots by Josephus] with the census held under the supervision of Quirinius, the legate of Syria, soon after Judea had been converted into a Roman province (6 AD)."

[6] «Bible (American Standard)/Acts». en.wikisource.org.

[FOOTNOTEBrown197717-7] Brown 1977, σελ. 17.

[8] Novak, Ralph Martin (2001). Christianity and the Roman Empire: Background Texts. United Kingdom: Bloomsbury Publishing. σελ. 292. ISBN 9780567018403.

[9] Armitage, David, J. (2018). «Detaching the Census: An Alternative Reading of Luke 2:1-7.». Tyndale Bulletin 69 (1): 75–95. doi:10.53751/001c.27652. https://doi.org/10.53751/001c.27652.

[FOOTNOTEArgubright20136-10] Argubright 2013, σελ. 6.

[FOOTNOTEArgubright2013-11] Argubright 2013.

[Novak-12] 1 2 Novak, Ralph Martin (2001). Christianity and the Roman Empire: Background Texts. Bloomsbury Publishing USA. σελ. 291. ISBN 978-0567018403.

[13] Argubright, John (2013). Bible Believer's Archaeology. 2: The Search for Truth. John Argubright. σελίδες 6–7. ISBN 978-0979214813.

[FOOTNOTEArgubright20137-14] Argubright 2013, σελ. 7.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]