Κορράδος Δ΄ της Γερμανίας
| Κορράδος Δ΄ της Γερμανίας | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 25 Απριλίου 1228[1][2][3] Άντρια |
| Θάνατος | 21 Μαΐου 1254[1][2][3] Λαβέλλο |
| Αιτία θανάτου | ελονοσία |
| Συνθήκες θανάτου | φυσικά αίτια |
| Τόπος ταφής | Καθεδρικός ναός της Μεσσίνας |
| Χώρα πολιτογράφησης | Γερμανία |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Γερμανικά[4] |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | μονάρχης |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Ελισάβετ της Βαυαρίας (από 1246)[5][6] |
| Τέκνα | Κορραδίνος[5] |
| Γονείς | Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν[5] και Ισαβέλλα Β' της Ιερουσαλήμ[5] |
| Αδέλφια | Ερρίκος της Γερμανίας Μανφρέδος της Σικελίας Φρειδερίκος της Αντιόχειας Έντσο της Σαρδηνίας Φρειδερίκος του Πεττοράνο Άννα των Χοενστάουφεν (ετεροθαλής αδελφή από πατέρα) Μαργαρίτα της Σικελίας (ετεροθαλής αδελφή από πατέρα) |
| Οικογένεια | Οίκος των Χοενστάουφεν |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Δούκας της Σουηβίας |
| Θυρεός | |
.svg) | |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Κορράδος Δ΄ της Γερμανίας (γερμανικά: Konrad IV, 25 Απριλίου 1228 – 21 Μαΐου 1254) μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1228 - 1254), Βασιλιάς της Σικελίας (1250 - 1254), Δούκας της Σουαβίας (1250 - 1254), Βασιλιάς της Γερμανίας και Βασιλιάς της Ιταλίας (1237 - 1254). Ο Κορράδος Δ΄ ήταν γιος του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν τον οποίο διαδέχθηκε στο Βασίλειο της Σικελίας και της δεύτερης συζύγου του Ισαβέλλας Β΄ της Ιερουσαλήμ. Διαδέχθηκε στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ τη μητέρα του που απεβίωσε στη γέννα· ο πατέρας του τον διόρισε Δούκα της Σουαβίας (1235), μετά βασιλιά της Γερμανίας και της Ιταλίας (1237).
Πρώτα χρόνια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Κορράδος Δ΄ γεννήθηκε στην Άντρια στη νότια Ιταλία. Διαδέχθηκε με τη γέννησή του τη μητέρα του στην Ιερουσαλήμ. Ο παππούς του, από την πλευρά τού πατέρα του, ήταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο προπάππος του ο κορυφαίος αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα. Ζούσε στη νότια Ιταλία, μέχρι την εποχή που επισκέφτηκε για πρώτη φορά τη Γερμανία (1235). To βασίλειο της Ιερουσαλήμ το κυβερνούσε ο Φρειδερίκος Β΄ μέσω αντιβασιλέων του· ο ίδιος συμμετείχε στους πολέμους τού πατέρα του στη Λομβαρδία, μέχρι την εποχή που ενηλικιώθηκε και κέρδισε την ανεξαρτησία του.
Άνοδος στην εξουσία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του διάδοχος Ερρίκος της Γερμανίας επαναστάτησε εναντίον τού πατέρα του και αποκληρώθηκε· ο Κορράδος Δ΄ τον διαδέχθηκε σαν δούκας της Σουαβίας (1235). Ο Φρειδερίκος Β΄ δεν κατάφερε ωστόσο να εκλέξει τον γιο του "βασιλιά των Ρωμαίων" μέχρι την "Αυτοκρατορική Δίαιτα της Βιέννης" (1237). Ο τίτλος δεν αναγνωρίστηκε από τον πάπα Γρηγόριο Θ΄. Ο Ζήγκφρηντ Γ΄ πρίγκιπας-αρχιεπίσκοπος του Μάιντς ορίστηκε κηδεμόνας του μέχρι το 1242· τη θέση του πήραν στη συνέχεια ο Ερρίκος Ράσπε της Θουριγγίας και ο Βεγκέσλαος Α΄ της Βοημίας. Ο Κορράδος Δ΄ άρχισε να παρεμβαίνει ευθέως στη Γερμανική πολιτική από το 1240. Ο νέος πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ αφόρισε τον πατέρα του, και κήρυξε τον Κορράδο Δ΄ έκπτωτο (1245)· ο Ερρίκος Ράσπε υποστήριξε τον πάπα, που τον έχρισε νέο βασιλιά της Γερμανίας (22 Μαΐου 1246). Ο Ερρίκος Ράσπε νίκησε τον Κορράδο Δτον Αύγουστο ΄ του 1246 στη "μάχη του Νίντα", αλλά απεβίωσε σε λίγους μήνες· τον διαδέχθηκε σαν διεκδικητής βασιλιάς ο Γουλιέλμος Β΄, κόμης της Ολλανδίας.
Ο Κορράδος Δ΄ νίκησε προσωρινά (1250) τον Γουλιέλμο Β΄ και τους Ρηνικούς του συμμάχους· την ίδια χρονιά διαδέχθηκε τον πατέρα του, αλλά οι συγκρούσεις με τον πάπα συνεχίστηκαν.
Εκστρατεία στην Ιταλία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Την επόμενη χρονιά (1251) ηττήθηκε από τον Γουλιέλμο Β΄ και αποφάσισε να επιτεθεί στην Ιταλία, για να κερδίσει τις πλούσιες περιοχές τού πατέρα του, στις οποίες ήταν αντιβασιλιάς ο ετεροθαλής αδελφός του Μανφρέδος της Σικελίας. Τον Ιανουάριο του 1252 επιτέθηκε στην Απουλία με στόλο από τη Βενετία· μπόρεσε να περιορίσει τον Μανφρέδο, και να αποκτήσει τον έλεγχο στην περιοχή. Την ίδια χρονιά ο Κορράδος Δ΄ ενώ βρισκόταν στη Φότζια, εξέδωσε διατάγματα τις ίδιας μορφής με τους Νορμανδούς και τους πρώτους Χοενστάουφεν· προσπάθησε να συμφιλιωθεί ταυτόχρονα με τον πάπα αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Με το τέλος τού πατέρα του ξεκίνησαν πολλές εξεγέρσεις σε πόλεις της Σικελίας που απαιτούσαν την ανεξαρτησία τους, αλλά ο Κορράδος Δ΄ τις κατέστειλε εύκολα· ο στρατός του κατέκτησε τον Οκτώβριο του 1253 τη Νάπολη.
Ο Κορράδος Δ΄ στάθηκε ανίκανος να υποτάξει τους οπαδούς τού πάπα, που πρόσφερε τελικά το στέμμα της Σικελίας στον Εδμόνδο Κράουτσμπακ, μικρότερο γιο του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας (1253). Ο Κορράδος Δ΄ αφορίστηκε (1254) και απεβίωσε την ίδια χρονιά στα Μπαζιλικάτα από ελονοσία· ο αδελφός του Μανφρέδος και ο γιος του Κορραδίνος συνέχισαν να βρίσκονται σε σύγκρουση με τον πάπα, αλλά χωρίς επιτυχία.[7] Η χήρα του Κορράδου Δ΄, Ελισάβετ της Βαυαρίας, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Μάινχαρτ της Καρινθίας. Το τέλος τού Κορράδου Δ΄ έφερε μεγάλο κενό και ακυβερνησία στη Γερμανία, που έληξε όταν εξελέγη νέος βασιλιάς ο Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας, μέλος του Οίκου των Αψβούργων (1273).[8]
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Κορράδος Δ΄ νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ (1246), κόρη του Όθωνα Β΄ δούκα της Βαυαρίας, με την οποία απέκτησε:
- Κορράδος Ε΄ ο Κορραδίνος 1252-1268, δούκας της Σουαβίας και βασιλιάς της Γερμανίας, Σικελίας & Ιερουσαλήμ. Απεβ. 16 ετών.
Πρόγονοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Conrad-IV. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- 1 2 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. konrad-konrad-iv. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- 1 2 «Gran Enciclopèdia Catalana» (καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 0019413.
- ↑ «Identifiants et Référentiels» (Γαλλικά) Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. 122148878. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020.
- 1 2 3 4 «Kindred Britain»
- ↑ p11404.htm#i114033. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020.
- ↑ Conrad IV, Daniel R. Sodders, Medieval Italy: An Encyclopedia, Vol. I, ed. Christopher Kleinhenz, (Routledge, 2004), 510.
- ↑ Judith Bennet and Clive Hollister, Medieval Europe, a Short History. σ. 260.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Conrad IV, Daniel R. Sodders, Medieval Italy: An Encyclopedia, Vol. I, ed. Christopher Kleinhenz, (Routledge, 2004)
- Judith Bennet and Clive Hollister, Medieval Europe, a Short History.
.svg)