Κοινοβούλιο της Ρουμανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κοινοβούλιο της Ρουμανίας
Parlamentul României
55η Συνέλευση
Coat of arms of Romania.svg
Coat of arms of the Senate of Romania.jpgStema Camerei Deputatilor.png
Είδος
ΤύποςΔιθάλαμο
ΣώματαΓερουσία
Βουλή των Αντιπροσώπων
Ιστορία
Ίδρυση1862
Ηγεσία
Πρόεδρος της Γερουσίας
Άνκα Παλιού Ντράγκου, ΣΩΤΗΡ-ΚΕΕΑ
Από 21 Δεκεμβρίου 2020
Anca-paliu-dragu.jpg
Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων
Λούντοβικ Όρμπαν, ΕΦΚ
Από 22 Δεκεμβρίου 2020
Ludovic Orban (47021083044).jpg
Δομή
Έδρες136 Γερουσιαστές
330 Βουλευτές
Ρουμανική Γερουσία 2020.svg
Κοινοβουλευτικές
Ομάδες
Κυβέρνηση (75)
41 ΕΦΚ
25 ΣΩΤΗΡΚΕΕΑ
9 ΔΕΟυτΡ

Αντιπολίτευση (61)

47 ΣΔΚ
14 ΣΥ.Ρ.Ε.
Ρουμανική Βουλή των Αντιπροσώπων 2020.svg
Πολιτικές ομάδες
Κυβέρνηση (169)
93 ΕΦΚ
55 ΣΩΤΗΡΚΕΕΑ
21 ΔΕΟυτΡ

Υποστήριξη (18)

18 Εθνικές μειονότητες

Αντιπολίτευση (143)

110 ΣΔΚ
33 ΣΥ.Ρ.Ε.
Εκλογές
Αναλογική εκπροσώπηση
Εκλογικό όριο: 5%
Τελευταία εκλογή
6 Δεκεμβρίου 2020
Τόπος συνεδριάσεων
Παλάτι του Κοινοβουλίου, Βουκουρέστι, Ρουμανία
Ιστοσελίδα
http://www.parlament.ro/

Το Κοινοβούλιο της Ρουμανίας ( ρουμανικά: Parlamentul României‎) είναι η νομοθετική αρχή της χώρας, του οποίου η δομή και η οργάνωση ορίστηκαν στο Ρουμανικό Σύνταγμα. Το Κοινοβούλιο είναι διθάλαμο, και περιλαμβάνει τη Βουλή των Αντιπροσώπων, που είναι η κάτω βουλή, και τη Γερουσία, που είναι η άνω βουλή. Ο τόπος των συνεδριάσεων είναι το Παλάτι του Κοινοβουλίου στο Βουκουρέστι.

Τα μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται με γενικές και άμεσες εκλογές, με μυστική και ισότιμη ψηφοφορία, για τετραετή θητεία.[1] Ο αριθμός των μελών ορίζεται με νόμο. Στην τρέχουσα Συνέλευση, την 55η, η Γερουσία αποτελείται από 136 γερουσιαστές και η Βουλή των Αντιπροσώπων από 329 βουλευτές.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το «Οργανικό Καταστατικό»

Η κοινοβουλευτική ιστορία της Ρουμανίας άρχισε τον Μάιο του 1831, όταν στη Βλαχία εκδόθηκε ένα συνταγματικό έγγραφο, το «Οργανικό Καταστατικό» (Regulamentul Organic), το οποίο τέθηκε σε ισχύ και στη Μολδαβία, ένα χρόνο αργότερα. Επρόκειτο για τη βάση του κοινοβουλευτικού θεσμού στα Ρουμανικά Πριγκιπάτα.[2]

Τα εγκαίνια της Συνέλευσης από τον Αλ.Ι. Κούζα στις 29/2/1860.

Με τη Σύμβαση του Παρισιού, της 19ης Αυγούστου 1858, θεσπίστηκε το διθάλαμο κοινοβουλευτικό σύστημα, που περιλάμβανε Γερουσία και κάτω βουλή. Η απόφαση, που βασίστηκε σε πρωτοβουλία του πρίγκιπα Αλεξάνδρου Ιωάννη Κούζα και εγκρίθηκε με το δημοψήφισμα του 1864, τελειοποίησε και διεύρυνε την αρχή της εθνικής εκπροσώπησης. Υπό το πολιτικό καθεστώς που καθιερώθηκε με τη Σύμβαση του Παρισιού, ο φορέας της νομοθετικής εξουσίας εκσυγχρονίστηκε και, ως εθνικό σώμα εκπροσώπησης, λειτούργησε σύμφωνα με τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των κοινοβουλίων της Δυτικής Ευρώπης εκείνης της εποχής.[2] [3]

Ο σχηματισμός και η εξέλιξη του Ρουμανικού Κοινοβουλίου στη σύγχρονη μορφή του επιβεβαίωσαν την εθνική κυριαρχία, και οδήγησε στην Ένωση των δύο Πριγκιπάτων, το 1859. Υπό την αιγίδα του Κοινοβουλίου, στις 9 Μαΐου 1877, αναγνώστηκε η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Ρουμανίας και, το 1920, επικυρώθηκε η Συνθήκη του Τριανόν για την ένωση με την Τρανσυλβανία και τη Βεσσαραβία, που αποτέλεσε και την επίσημη αρχή για την Μεγάλη Ρουμανία.

Τον Φεβρουάριο του 1938, υπό την πολιτική πίεση που προηγήθηκε του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βασιλιάς Κάρολος Β', ο οποίος πάντα υπονόμευε τον ρόλο του κοινοβουλευτισμού, επέβαλε ένα καθεστώς αυταρχικής μοναρχίας. Τον καιρό της βασιλικής δικτατορίας, το κοινοβούλιο έχασε τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα και έγινε ένα σώμα με ονομαστική αξία μόνο.[2]

Τον Σεπτέμβριο του 1940 ο Κάρολος Β' παραιτήθηκε, και το Εθνικό Λεγεωνικό Κράτος, που προηγήθηκε της στρατιωτικής δικτατορίας του Ίον Αντονέσκου, ανέστειλε τη λειτουργία του Κοινοβουλίου. Από τις 23 Αυγούστου 1944, υπό την πίεση των Σοβιετικών και των κομμουνιστικών δυνάμεων, το κοινοβούλιο αναδιοργανώθηκε ως ενιαίο νομοθετικό σώμα, τη Συνέλευση των Αντιπροσώπων, που με το Σύνταγμα του 1948 μετατράπηκε στη Μεγάλη Εθνική Συνέλευση, ένα τυπικό σώμα που ήταν υποταγμένο στην εξουσία του Ρουμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.[2]

Η Επανάσταση του Δεκεμβρίου του 1989 άνοιξε το δρόμο στη Ρουμανία για να αποκατασταθεί το αυθεντικό δημοκρατικό πολίτευμα, που να βασίζεται σε ελεύθερες εκλογές και πολιτικό πλουραλισμό, στην εποπτεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στη διάκριση των εξουσιών και στην ευθύνη που έχουν οι κυβερνώντες προς τα σώματα αντιπροσώπων. Οι προσωρινές επαναστατικές δυνάμεις επανέφεραν το διθάλαμο κοινοβουλευτικό σύστημα. Όλες αυτές οι προϋποθέσεις καλύφθηκαν με το νέο Σύνταγμα της χώρας, το οποίο εγκρίθηκε με το δημοψήφισμα του 1991.[2]

Κατά τη δύσκολη δεκαετία της μετά-κομμουνιστικής μετάβασης, η Βουλή των Αντιπροσώπων και η Γερουσία εξέτασαν και θέσπισαν πολλούς νόμους και κανονισμούς, επιδίωξαν την ολοκληρωτική αναδιάρθρωση της κοινωνίας σε μία δημοκρατική βάση, διασφάλισαν τον σεβασμό στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, προώθησαν την μεταρρύθμιση και την ιδιωτικοποίηση, κατάστρωσαν νόμους για τα οικονομικά των εμπορικών επιχειρήσεων και των κρατικών ιδρυμάτων, και με όλα αυτά τα προαπαιτούμενα η Ρουμανία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.[2]

Τρέχουσα σύσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γερουσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πολιτικές ομάδες της Γερουσίας
Κόμμα Έδρες εκλογών Έχασε Κέρδισε Τρέχουσες έδρες[4]
Έδρες % Έδρες %
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα 47 34,6 47 34,6
Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα 41 30,1 41 30,1
Ένωση Σώστε τη ΡουμανίαKEEA 25 18,4 25 18,4
Συμμαχία Ρουμανικής Ενότητας 14 10,3 14 10,3
Δημοκρατική Ένωση Ούγγρων 9 6,6 9 6,6
Σύνολο 136 100 136 100

Βουλή των Αντιπροσώπων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πολιτικές ομάδες της Βουλής των Αντιπροσώπων
Κόμμα Έδρες εκλογών Έχασε Κέρδισε Τρέχουσες έδρες[5]
Έδρες % Έδρες %
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα 110 33,3 110 33,3
Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα 93 28,2 93 28,2
Ένωση Σώστε τη ΡουμανίαKEEA 55 16,7 55 16,7
Συμμαχία Ρουμανικής Ενότητας 33 10,0 33 10,0
Δημοκρατική Ένωση Ούγγρων 21 6,4 21 6,4
Εθνικές μειονότητες 18 5,5 18 5,5
Σύνολο 330 100 330 100

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «CONSTITUTION OF ROMANIA». www.cdep.ro. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2020. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 «BRIEF HISTORY OF THE PARLAMENTARIAN INSTITUTION». www.cdep.ro. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2020. 
  3. «Governmental responsibility and parliamentary irresponsibility in the Romanian constitutional tradition by radu Carp». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Νοεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2006. 
  4. «Grupuri parlamentare Senatul României». www.senat.ro. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2020. 
  5. «Structuri parlamentare». www.cdep.ro. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2020.