Κεν Λίβινγκστον

Κεν Λίβινγκστον
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη μητρική γλώσσα	Ken Livingstone (Αγγλικά)
Γέννηση	17  Ιουνίου 1945 Λάμπεθ
Χώρα πολιτογράφησης	Ηνωμένο Βασίλειο
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Αγγλικά
Σπουδές	Tulse Hill School
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	πολιτικός αυτοβιογράφος ραδιοπαρουσιαστής
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα	Εργατικό Κόμμα
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	Δήμαρχος του Λονδίνου (2000–2008) μέλος της 52ης βουλευτικής περιόδου του Ηνωμένου Βασιλείου (1997–2000, Brent East) μέλος της 52ης βουλευτικής περιόδου του Ηνωμένου Βασιλείου (2000–2001, Brent East) μέλος της 51ης βουλευτικής περιόδου του Ηνωμένου Βασιλείου (1992–1997, Brent East) μέλος της 50ης βουλευτικής περιόδου του Ηνωμένου Βασιλείου (1987–1992, Brent East) πρόεδρος (2005–2008)
Βραβεύσεις	Εταίρος της Ζωολογικής Εταιρείας του Λονδίνου
Ιστότοπος
www.london.gov.uk
Σχετικά πολυμέσα

Ο Κεν Ρόμπερτ Λίβινγκστον (αγγλ. Kenneth Robert Livingstone, γενν. 17 Ιουνίου 1945) είναι Άγγλος πρώην πολιτικός, που υπήρξε επικεφαλής του Συμβουλίου του Μείζονος Λονδίνου (GLC) από το 1981 μέχρι την κατάργησή του το 1986, και κατόπιν Δήμαρχος του Λονδίνου από τη δημιουργία του αξιώματος αυτού το έτος 2000 μέχρι το 2008. Στο ενδιάμεσο διετέλεσε και βουλευτής, για την εκλογική περιφέρεια του Μπρεντ Ηστ. Ο Λίβινγκστον ήταν μέλος του Εργατικού Κόμματος, ανήκε στην αριστερή πτέρυγά του, αυτοπροσδιοριζόμενος ιδεολογικώς ως «σοσιαλιστής».

Γεννήθηκε στο Στρέταμ του Λάμπεθ, στο Νότιο Λονδίνο, από γονείς της εργατικής τάξεως, και έγινε μέλος του Εργατικού Κόμματος σε ηλικία 23 ετών. Πέντε χρόνια αργότερα, το κόμμα τον «κατέβασε» ως υποψήφιο για το Νόργουντ στο GLC. Το 1981 οι Εργατικοί στο Συμβούλιο τον εξέλεξαν επικεφαλής του οργάνου. Το σχέδιό του να μειώσει το εισιτήριο του μετρό αμφισβητήθηκε από την αντίπαλη παράταξη με προσφυγή στη δικαιοσύνη και κηρύχθηκε αντίθετο με τον νόμο. Καλύτερη τύχη είχαν τα σχέδιά του να ωφελήσει τις γυναίκες και αρκετές μειονοτικές ομάδες, παρά τη σκληρή αντιπολίτευση. Ο συντηρητικός τύπος τού έδωσε το «παρατσούκλι» «Κόκκινος Κεν», μια αναφορά στις σοσιαλιστικές πεποιθήσεις του, και τον επέκρινε για τη στάση του υπέρ της καταργήσεως της βρετανικής μοναρχίας, υπέρ των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ και μιας Ενωμένης Ιρλανδίας. Αργότερα, ως βουλευτής, συνδέθηκε στενά με αντιρατσιστικές εκστρατείες. Ο Λίβινγκστον διεκδίκησε την προεδρία του Εργατικού Κόμματος μετά την παραίτηση του Νηλ Κίνοκ το 1992, αλλά απέτυχε, οπότε κατόπιν μετατράπηκε σε έντονο επικριτή της πολιτικής του Τόνι Μπλερ, που ώθησε το κόμμα στον χώρο του κέντρου.

Απέτυχε να χρισθεί υποψήφιος του Εργατικού Κόμματος στις δημοτικές εκλογές του 2000 για τη δημαρχία του Λονδίνου, αλλά παρά το γεγονός αυτό κατόρθωσε να εκλεγεί ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Στην πρώτη του θητεία ως Δήμαρχος του Λονδίνου, εισήγαγε το τέλος-εισιτήριο για την είσοδο αυτοκινήτων στο κέντρο της πόλεως (congestion charge) και τα αρθρωτά λεωφορεία, αλλά δεν μπόρεσε να αποτρέψει την ιδιωτικοποίηση του Μετρό του Λονδίνου. Παρά την αντίθεσή του με τη διακυβέρνηση του Μπλερ σε θέματα όπως ο Πόλεμος στο Ιράκ, ο Λίβινγκστον προσκλήθηκε και έγινε ο υποψήφιος των Εργατικών στις δημοτικές εκλογές του 2004. Επανεκλέχθηκε δήμαρχος του Λονδίνου και επεξέτεινε τις πολιτικές του για τη συγκοινωνία, εισήγαγε νέες περιβαλλοντικές ρυθμίσεις και έκανε μεταρρυθμίσεις για περισσότερα δικαιώματα των δημοτών. Επιμελήθηκε της επιτυχημένης υποψηφιότητας του Λονδίνου να φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 και εισήγαγε μια μείζονα ανάπλαση του Ηστ Εντ, ενώ η δυναμική στάση του μετά τις βομβιστικές επιθέσεις της 7ης Ιουλίου 2005 επαινέθηκε ευρύτατα. Ωστόσο έχασε τόσο στις δημοτικές εκλογές του 2008 όσο και σε εκείνες του 2012, καθώς αντίπαλός του ήταν ο μελλοντικός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον. Αναδείχθηκε αργότερα σε σύμμαχο-κλειδί του νέου ηγέτη των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν.

Ο Λίβινγκστον χαρακτηρίσθηκε από τον βαρόνο Τσαρλς Μουρ του Έτσινχαμ ως «ο μοναδικός πραγματικά επιτυχημένος αριστερός Βρετανός πολιτικός της σύγχρονης εποχής», ήταν ωστόσο μια αμφιλεγόμενη και πολωτική μορφή. Οι υποστηρικτές του επαινούσαν τις προσπάθειές του να βελτιώσει τη θέση των γυναικών, των ΛΟΑΤ και των εθνοτικών μειονοτήτων στο Λονδίνο, ενώ οι επικριτές του τόνιζαν τις κατηγορίες για επιβράβευση των υποστηρικτών του με χαριστικούς διορισμούς και για αντισημιτισμό, ενώ επέκριναν τις συνδέσεις του με Ισλαμιστές και Ιρλανδούς εθνικιστές.