Κατάλογος προέδρων της Βολιβίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Ακολουθεί κατάλογος με τους προέδρους της Βολιβίας από την ανεξαρτησία ως σήμερα. Ο σημερινός επίσημος τίτλος του είναι Πρόεδρος της Βολιβίας του Πολυεθνοτικού Κράτους της Βολιβίας και είναι ο αρχηγός κράτους και αρχηγός της κυβέρνησης, εκλέγεται με λαϊκή ψήφο για πενταετή θητεία. [1] Η θέση καθιερώθηκε το 1825. Ως το 2020, συνολικά 65 άνδρες και 2 γυναίκες έχουν υπηρετήσει ως πρόεδροι. Ποιος ήταν ο πρώτος πρόεδρος αμφισβητείται μεταξύ των ερευνητών. [2] Παρότι ο Σιμόν Μπολίβαρ ανακηρύχθηκε «ελευθερωτής» στις 11 Αυγούστου 1825, και η χώρα έλαβε την ονομασία της από εκείνον, δεν ορκίστηκε ποτέ και παραιτήθηκε του αξιώματος υπέρ του Αντόνιο Χοσέ δε Σούκρε. Ο Σούκρε, από την άλλη πλευρά, ήταν ο προσωρινός κάτοχος του αξιώματος όταν ο Μπολίβαρ επιλέχθηκε στις 11 Αυγούστου και ήταν πρόεδρος όταν εκδόθηκε το πρώτο σύνταγμα της χώρας το 1826. Ο 65ος πρόεδρος, Έβο Μοράλες, ήταν ο τελευταίος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βολιβίας και ο 1ος Πρόεδρος του Πολυεθνοτικού Κράτους της Βολιβίας. Ο 3ος και σημερινός πρόεδρος του πολυεθνοτικού κράτους είναι ο Λουίς Άρσε (από τις 8 Νοεμβρίου 2020 ).

Κατάλογος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δημοκρατία του Μπολίβαρ & Βολιβία (1825–1836)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις αρχές του 1825, ο Στρατηγός Αντόνιο Χοσέ δε Σούκρε οδήγησε τον στρατό του στο Άνω Περού μετά τον θρίαμβό του στη Μάχη του Αγιακούτσο στις 9 Δεκεμβρίου 1824, με την οποία τερματίστηκε η ισπανική κυριαρχία επί του Περού, μπαίνοντας στη Λα Πας στις 9 Φεβρουαρίου 1825. Μετά την άφιξή του, εξέδωσε διάταγμα που θεωρείται ορόσημο της ανεξαρτησίας της Βολιβίας, καλώντας μια "Γενική Συνέλευση των Βουλευτών του Άνω Περού" στην πόλη Ορούρο (στη συνέχεια μετακόμισε στην Τσουκισάκα, σημερινή Σούκρε) για να διευκρινίσει το πολιτικό καθεστώς της επαρχίας.[3]

Στις 28 Ιουλίου 1825, οι εκπρόσωποι ψήφισαν τρεις εναλλακτικές λύσεις: ασύμφορη με Κάτω Περού, προσάρτηση στις Ενωμένες Επαρχίες του Ρίο ντε λα Πλάτα, ή πλήρης ανεξαρτησία και καθιέρωση ενός δημοκρατικού κράτους.[4] Η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών επέλεξε την ανεξαρτησία, και ο πρόεδρος της Συνέλευσης Χοσέ Μαριάνο Σεράνο, μαζί με μια επιτροπή τριών άλλων, συνέταξε την "Πράξη της Ανεξαρτησίας", η οποία κήρυξε το Άνω Περού μια χώρα στις 6 Αυγούστου 1825. Ο Στρατηγός Σιμόν Μπολίβαρ ήταν βαθιά δημοφιλής στην περιοχή, και εξελέγη αμέσως από τη Γενική Συνέλευση ως Πρόεδρος. Για να τιμήσουν το ποιος θεωρήθηκε ένας από τους μεγάλους ελευθερωτές, οι αντιπρόσωποι επέλεξαν να ονομάσουν το Άνω Περού ως "Δημοκρατία του Μπολίβαρ", αλλάζοντας το σε Βολιβία' στις 3 Οκτωβρίου 1825, επαναλαμβάνοντας τον εκπρόσωπο Μανουέλ Μαρτίν Κρους ο οποίος δήλωσε :Εάν από τον Ρωμύλο, η Ρώμη, τότε από τον Μπολίβαρ η Βολιβία" (Si de Rómulo, Roma; de Bolívar, Bolivia).[5]

Προεδρία [6] Πρόεδρος Κόμμα Διορισμός Κυβέρνηση[7][8] Αντιπρόεδρος
1[9][10] 6 Αυγούστου 1825

11 Αυγούστου 1825
Τερματισμός εντολής
José Mariano Serrano.jpg Χοσέ Μαριάνο Σεράνο (1788-1852) Ανεξάρτητος Ανέλαβε τη διοίκηση μετά<brτη διακήρυξη ανεξαρτησίας της
Δημοκρατίας του Μπολίβαρ(Πρόεδρος της Συντακτικής Συνέλευσης)
Μεταβατικός πρόεδρος[11][12] Κενή θέση ως τις 19 Νοεμβρίου 1826
11 Αυγούστου 1825

12 Αυγούστου 1825
Τερματισμός εντολής
Antonio José de Sucre Small.jpg Αντόνιο Χοσέ δε Σούκρε (1788-1852) Ανεξάρτητος Ανέλαβε τη διοίκηση ενώ περίμενε τον Σιμόν Μπολίβαρ
(Στρατηγός του Ενωμένου Απελευθερωτικού Στρατού)
Μεταβατικός πρόεδρος
6 Αυγούστου 1825

12 Αυγούστου 1825
Ανέλαβε καθήκοντα στις

29 Δεκεμβρίου 1825
Παραιτήθηκε της θέσης
SIMÓN BOLÍVAR PALACIOS.jpg Σιμόν Μπολίβαρ (1783-1830) Ανεξάρτητος Κηρύχθηκε από την Συντακτική Συνέλευση
ως Πρόεδρος της Μείζονος Κολομβίας, Πρόεδρος του Περού)
Νόμιμος πρόεδρος
2 29 Δεκεμβρίου 1825

18 Απριλίου 1828
Παραιτήθηκε

2 Αυγούστου 1828
Επίσημη παραίτηση
Antonio José de Sucre Small.jpg Αντόνιο Χοσέ δε Σούκρε (1795-1830) Ανεξάρτητος Διορισμένος από τον Σιμόν Μπολίβαρ[13] Νόμιμος πρόεδρος[14]
(29 Δεκεμβρίου 1825)
Εξελέγη από τη Συντακτική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος[15]
(26 Μαΐου 1826)
Κενή
Συνταγματικός ισόβιος πρόεδρος
(9 Δεκεμβρίου 1826)
3 18 Απριλίου 1828

2 Αυγούστου 1828
Τερματισμός εντολής
Jose maria perez de urdinena.jpg Χοσέ Μαρία Πέρες δε Ουρδινινέα (1784-1865) Ανεξάρτητος Διορίστηκε από τον Αντόνιο Χοσέ δε Σούκρε
(Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών)
Μεταβατικός πρόεδρος[16][17] Κενή θέση
Από τις 2 ως τις 12 Αυγούστου 1828, πρόεδρος ήταν ο επικεφαλής του συμβουλίου υπουργών, Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο.
4 12 Αυγούστου 1828

18 Δεκεμβρίου 1828}}
Τερματισμός εντολής
José Miguel de Velasco Franco - bolivianischer Präsident.jpg Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο (1795-1859) Ανεξάρτητος Μεταβατικός πρόεδρος (ως Αντιπρόεδρος) στη θέση του απουσιάζοντα Αντρές δε Σάντα Κρους (αμφότεροι είχαν εκλεγεί από το Κογκρέσο στις 12 Αυγούστου 1829, ο Σάντα Κρους ως πρόεδρος και ο Φράνκο ως αντιπρόεδρος). Όμως, ο Σάντα Κρους δεν εμφανίστηκε ποτέ, με αποτέλεσμα ο Βελάσκο να παραμείνει μεταβατικός πρόεδρος μέχρι την εκλογή νέου προέδρου από την Συντακτική Συνέλευση.

[18]}}

Μεταβατικός πρόεδρος[19] Ο ίδιος
Από τις 18 ως τις 26 Δεκεμβρίου 1828, την προεδρία ασκούσε ο αντιπρόεδρος Χοσέ Ραμόν δε Λοάισα.[20]
5 18 Δεκεμβρίου 1828}}

26 Δεκεμβρίου 1828}}

Ανέλαβε καθήκοντα

1 Ιανουαρίου 1829
Δολοφονήθηκε εν ενεργεία

Pedro Blanco Soto.jpg Πέδρο Μπλάνκο Σότο (1795-1829) Ανεξάρτητος Εξελέγη από τη Συντακτική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος Χοσέ Ραμόν
δε Λοάισα
Στο διάστημα από 1η ως 31 Ιανουαρίου 1829, την προεδρία ασκούσε ο Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο.
6 31 Ιανουαρίου 1829

24 Μαΐου 1829
Τερματισμός εντολής
José Miguel de Velasco Franco - bolivianischer Präsident.jpg Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο (1795-1859) Ανεξάρτητος Εξελέγη από την Συντακτική Συνέλευση
(Αντιπρόεδρος του Αντρές δε Σάντα Κρους)
Υπηρεσιακός πρόεδρος[21] Ο ίδιος}}
31 Ιανουαρίου 1829

24 Μαΐου 1829}}
Ανάληψη καθηκόντων

28 Οκτωβρίου 1836
Νόμιμη αλλαγή
Andréssantacruz2.jpg Αντρές δε Σάντα Κρους (1792-1865) Ανεξάρτητος Εξελέγη από την Συντακτική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος
(31 Ιανουαρίου 1829)
Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο
Επανεξελέγη από το Συντακτικό Κογκρέσο Συνταγματικός πρόεδρος[22]
(14 Αυγούστου 1831)

Βολιβιανό Κράτος (1836–1839)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Βολιβιανό Κράτος ήταν ένα από τα τρία κράτη που αποτελούσαν την Συνομοσπονδία Περού-Βολιβίας. Στις 28 Οκτωβρίου 1836 ο Αντρές δε Σάντα Κρους εξελέγη Ανώτατος Προστάτης της Συνομοσπονδίας Περού-Βολιβίας από τα κογκρέσα της Ταπακαρί, Χουάουρα και Σικουανί, ενώ ταυτόχρονα ήταν ο πρόεδρος του κράτους της Βολιβίας. Ενώ ο Σάντα Κρους ήταν ο μόνος επίσημος πρόεδρος του κράτους της Βολιβίας, ο αντιπρόεδρός του, Μαριάνο Ενρίκε Κάλβο, θα ήταν πρόεδρος σε αντικατάσταση του Σάντα Κρους όταν ήταν στο περουβιανό έδαφος. Ως πρόεδρος, ο Σάντα Κρους ασχολήθηκει με στρατιωτικά παρά διοικητικά θέματα, καθώς η χώρα βρέθηκε σε πόλεμο με τη Χιλή, και την κατά της Συνομοσπονδίας της Αργεντινής.

Προεδρία Πρόεδρος Κόμμα Διορισμός Κυβέρνηση Αντιπρόεδρος
1 28 Οκτωβρίου 1836

20 Φεβρουαρίου 1839
Παραιτήθηκε και
έφυγε για τον Ισημερινό
Andréssantacruz2.jpg Αντρές δε Σάντα Κρους (1792-1865) Ανεξάρτητος Εξελέγη από το Κογκρέσο της Ταπακαρί

(Υπέρτατος Προστάτης της Συνομοσπονδίας Περού-Βολιβίας)

Συνταγματικός πρόεδρος[23] Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο
Μαριάνο Ενρίκε
1836

20 Φεβρουαρίου 1839
Παραιτήθηκε
Mariano Calvo.jpg Μαριάνο Ενρίκε Κάλβο (1782-1842) Ανεξάρτητος Διορίστηκε από τον Αντρές δε Σάντα Κρους
(Αντιπρόεδρος του Σάντα Κρους)
Υπηρεσιακός πρόεδρος Ο ίδιος

Δημοκρατία της Βολιβίας (1839–2009)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έπειτα από εσωτερική αναρχία ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Βολιβίας, η οποία παρέμεινε επί 170 χρόνια.[24]

Προεδρία Πρόεδρος Κόμμα Διορισμός Κυβέρνηση Αντιπρόεδρος
Καμία κυβέρνηση από τις 20 ως τις 22 Φεβρουαρίου 1839. Ο Χοσέ Μπαγιβιάν αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος, χωρίς επιτυχία.
22 Φεβρουαρίου 1839

10 Ιουνίου 1841
Ανατράπηκε με πραξικόπημα.
José Miguel de Velasco Franco - bolivianischer Präsident.jpg Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο (1795-1859) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος

(22 Φεβρουαρίου 1839)

Κενή θέση
1839 - 1876
Εξελέγη από το Συντακτικό Κογκρέσο Προσωρινός πρόεδρος[25]
(16 Ιουνίου 1839)
Εξελέγη με έμμεσες εκλογές Συνταγματικός πρόεδρος[26]

(15 Αυγούστου 1840)

7 10 Ιουνίου 1841

9 Ιουλίου 1841
Παραιτήθηκε από το αξίωμα
Sebastián Ágreda - bolivianischer Präsident.jpg Σεμπαστιάν Άγρεδα (1795-1875) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος[27]
8 9 Ιουλίου 1841

22 Σεπτεμβρίου 1841
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
Mariano Calvo.jpg Μαριάνο Ενρίκε Κάλβo (1782-1842) Ανεξάρτητος Διορισμένος από τον Σεμπαστιάν Αγρέδα ντε φάκτο πρόεδρος
Καμία κυβέρνηση από τις 22 ως τις 27 Σεπτεμβρίου 1841.
9 27 Σεπτεμβρίου 1841

23 Δεκεμβρίου 1847
Παραιτήθηκε από το αξίωμα
και έφυγε για τη Χιλή
José Ballivián (Cropped).jpg Χοσέ Μπαγιβιάν (1805-1852) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος

(27 Σεπτεμβρίου 1841)

Εξελέγη από την Εθνική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος[28]
(23 Απριλίου 1843)
Γενικές εκλογές του 1844 Συνταγματικός πρόεδρος[29]
(15 Αυγούστου 1844)
10 23 Δεκεμβρίου 1847

2 Ιανουαρίου 1848
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
Eusebio Guilarte Vera - bolivianischer Präsident.jpg Εουσέμπιο Γκιλάρτε (1805-1849) Ανεξάρτητος Συνταγματικός πρόεδρος
(Πρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους)
Συνταγματικός πρόεδρος
Καμία κυβέρνηση από τις 2 ως τις 18 Ιανουαρίου 1848.
2 Ιανουαρίου 1848

6 Δεκεμβρίου 1848
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
José Miguel de Velasco Franco - bolivianischer Präsident.jpg Χοσέ Μιγκέλ δε Βελάσκο Φράνκο (1795-1859) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος[30]
11 6 Δεκεμβρίου 1848

15 Αυγούστου 1855
Παραιτήθηκε από το αξίωμα
ManuelIsidoroBelzu.jpg Μανουέλ Ισίδορο Μπέλσου (1808-1865) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος

(6 Δεκεμβρίου 1848)

Εξελέγη από το Συντακτικό Κογκρέσο Προσωρινός πρόεδρος[31]
(6 Αυγούστου 1850)
Εξελέγη από το Συντακτικό Κογκρέσο Συνταγματικός πρόεδρος[32]

(15 Αυγούστου 1850)

Ανακηρύχθηκε δικτάτορας.[33][34] ντε φάκτο πρόεδρος[35]

(16 Οκτωβρίου 1850)

Εξελέγη από την Εθνοσυνέλευση Συνταγματικός πρόεδρος[36]

(16 Ιουλίου 1851)

12 15 Αυγούστου 1855

9 Σεπτεμβρίου 1857
Κηρύχθηκε έκπτωτος
από τους "Λιναρίστας"[37]

27 Σεπτεμβρίου 1857
Ηττήθηκε απο τους αντάρτες
και έφυγε από τη χώρα
Jorge-cordova.jpg Χόρχε Κόρδοβα (1822-1861) Ανεξάρτητος Γενικές εκλογές του 1855 Συνταγματικός πρόεδρος
13 9 Σεπτεμβρίου 1857

14 Ιανουαρίου 1861
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
José María Linares.jpg Χοσέ Μαρία Λινάρες (1808-1861) Ανεξάρτητος Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος
Από τις 14 Ιανουαρίου ως τις 4 Μαΐου 1861, την προεδρία ασκούσε τριανδρία του στρατού [με επικεφαλής τους Χοσέ Μαρία δε Ατσά, Ρουπέρτο Φερνάντες και Μανουέλ Αντόνιο Σάντσες.
14 4 Μαΐου 1861

28 Δεκεμβρίου 1864
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
JoseMariaAcha.jpg Χοσέ Μαρία δε Ατσά (1810-1868) Στρατός Εξελέγη από την Εθνική Συντακτική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος[38]

(14 Ιανουαρίου 1861)

Γενικές εκλογές του 1862 Συνταγματικός πρόεδρος[39]
15 28 Δεκεμβρίου 1864

15 Ιανουαρίου 1871
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
MarianoMelgarejo.jpg Μαριάνο Μελγαρέχο (1820-1871) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος

(28 Δεκεμβρίου 1864)

Εξελέγη με έμμεσες εκλογές Προσωρινός πρόεδρος[40]
(15 Αυγούστου 1868)
Ανακηρύχθηκε δικτάτορας ντε φάκτο πρόεδρος[41]

(3 Φεβρουαρίου 1869)

Αποκαστάθηκαν οι συνταγματικές ελευθερίες Προσωρινός πρόεδρος

(31 Μαΐου 1869)

Εξελέγη με έμμεσες εκλογές Συνταγματικός πρόεδρος

(15 Αυγούστου 1870)

16 15 Ιανουαρίου 1871

27 Νοεμβρίου 1872
Δολοφονήθηκε εν ενεργεία
AGUST N MORALES HERN NDEZ.jpg Αγουστίν Μοράλες (1808-1872) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος

(15 Ιανουαρίου 1871)

Εξελέγη από την Εθνική Συντακτική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος[42]
(18 Ιουνίου 1871)
Γενικές εκλογές του 1872 Συνταγματικός πρόεδρος[43]

(25 Αυγούστου 1872)

17 28 Νοεμβρίου 1872

9 Μαΐου 1873
Τερματισμός θητείας
Tomás Frías Ametller - Cropped.jpg Τομάς Φρίας Αμετγιέρ (1804-1884) Ανεξάρτητος Συνταγματικά διαδέχθηκε τον προκάτοχό του
(Πρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους)
Συνταγματικός πρόεδρος
18 9 Μαΐου 1873

31 Ιανουαρίου 1874
Παραιτήθηκε από το αξίωμα επειδή έπασχε από καρκίνο. Μεταβατικός πρόεδρος έγινε ο Φρίας και ο Μπαγιβιάν απεβίωσε δύο εβδομάδες μετά, στις 14 Φεβρουαρίου 1874, όταν ο Φρίας ήταν συνταγματικός πρόεδρος.[44][45]
ADOLFO BALLIVI N COLL.jpg Αδόλφο Μπαγιβιάν (1831-1874) Κόκκινο Γενικές εκλογές του 1873 Συνταγματικός πρόεδρος
Από τις 31 Ιανουαρίου ως τις 14 Φεβρουαρίου 1874, την προεδρία ασκούσε ο Τομάς Φρίας.
14 Φεβρουαρίου 1874

4 Μαΐου 1876
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
Tomás Frías Ametller - Cropped.jpg Τομάς Φρίας Αμετγιέρ (1804-1884) Στρατός Διαδέχτηκε τον προκάτοχό του, σύμφωνα με το σύνταγμα.
(Πρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους)
Συνταγματικός πρόεδρος
19 4 Μαΐου 1876

17 Απριλίου 1879 Παρέδωσε τη διοίκηση

28 Δεκεμβρίου 1879
Κηρύχθηκε ανατραπείς κατά την απουσία του
HILARIÓN DAZA GROSELLE.jpg Ιλαριόν Ντάσα (1840-1894) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος

(4 Μαΐου 1876)

rowspan=3 Κενή
Εξελέγη από την Εθνική Συντακτική Συνέλευση Προσωρινός πρόεδρος[46]
(15 Νοεμβρίου 1877)
17 Απριλίου 1879

10 Σεπτεμβρίου 1879
Απεβίωσε εν ενεργεία/small>
Pedro José Domingo de Guerra, presidente de Bolivia durante la guerra del Pacífico.jpg Πέδρο Χοσέ Ντομίνγκο δε Γκέρα (1809-1879) Στρατός Έναρξη διοίκησης

από τον Ιλαρίον Ντάσα
(Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών)

Υπηρεσιακός πρόεδρος
Από τις 10 Σεπτεμβρίου ως τις 28 Δεκεμβρίου 1879,την προεδρία ασκούσε το συμβούλιο υπουργών.
Καμία κυβέρνηση από τις 28 Δεκεμβρίου 1879 ως τις 19 Ιανουαρίου 1880.
20 19 Ιανουαρίου 1880

4 Σεπτεμβρίου 1884
Λήξη θητείας
NARCISO CAMPERO LEYES.jpg Ναρσίζο Καμπέρο (1813-1896) Στρατός Προκηρύχθηκε από τη χούντα στη Λα Πας[47] Προσωρινός πρόεδρος

(19 Ιανουαρίου 1880)

Κενή ως τις
31 Μαΐου 1880
Εξελέγη από την Εθνική Σύμβαση Συνταγματικός πρόεδρος[48]
(31 Μαΐου 1880)
Ανισέτο Αρσέ
(1ος)
Βελισάριο Σαλίνας

(2ος)

21 4 Σεπτεμβρίου 1884

15 Αυγούστου 1888
Λήξη θητείας/small>
GREGORIO PACHECO LEYES.jpg Γκρεγόριο Πατσέκο (1823-1899) Δημοκρατικό[49] Γενικές εκλογές του 1884 Συνταγματικός πρόεδρος Μαριάνο Μπατίστα

(1ος)

ΣυντηρητικόΠαρότι εξελέγη εν μέρει με το Δημοκρατικό Κόμμα, ο Πατσέκο κυβέρνησε σε συνασπισμό με τους Συντηρητικούς και στήριξε την προεκλογική εκστρατεία του Ανισέτο Άρσε το 1888.[50] Χόρχε Ομπλίτας

(2ος)

22 15 Αυγούστου 1888

11 Αυγούστου 1892
Τερματισμός θητείας
Aniceto Arce.jpg Ανισέτο Άρσε (1824-1906) Συντηρητικό Γενικές εκλογές του 1888 Συνταγματικός πρόεδρος Χοσέ Μανουέλ δε Καρπίο

(1ος)

Σεράπιο Ρέιες Ορτίς

(2ος)

23 11 Αυγούστου 1892

19 Αυγούστου 1896
Τερματισμός θητείας
Mariano Baptista Caserta.jpg Μαριάνο Μπαπτίστα (1832-1907) Συντηρητικό Γενικές εκλογές του 1892 Συνταγματικός πρόεδρος[51] Σεβέρο Φερνάντες

(1ος)

Κενή θέση (κενώθηκε η θέση του δεύτερου αντιπροέδρου μετά τον θάνατο του εκλεγμένου Χουάν Φεντερίκο Σουάσο προτού αναλάβει καθήκοντα).[52]
(2ος)
24 19 Αυγούστου 1896

12 Απριλίου 1899
Ανατράπηκε με πραξικόπημα
SEVERO FERNÁNDEZ ALONSO CABALLERO.jpg Σεβέρο Φερνάντες (1849-1925) Συντηρητικό Γενικές εκλογές του 1896 Συνταγματικός πρόεδρος[53] Ραφαέλ Πένια δε Φλόρες

(1ος)

Χενάρο Σανχινές

(2ος)

Από τις 12 Απριλίου ως τις 25 Οκτωβρίου 1899, την προεδρία άσκησε πολιτικοστρατιωτική τριανδρία (χούντα) με αρχηγούς τους Χοσέ Μανουέλ Πάνδο, Σεράπιο Ρέιες Ορτίς και Μακάριο Πινίγια Βάργας.
25 25 Οκτωβρίου 1899

14 Αυγούστου 1904
Τερματισμός θητείας
Jose manuel pando 2.jpg Χοσέ Μανουέλ Πάνδο (1849-1917) Φιλελεύθερο Εξελέγη από την Εθνική Συνέλευση Συνταγματικός πρόεδρος[54] Λούσιο Πέρες Βελάσκο

(1ος)

Ανίμπαλ Καπρίλες Καμπρέρα

(2ος)

26 14 Αυγούστου 1904

12 Αυγούστου 1909
Τερματισμός θητείας. Στις γενικές εκλογές στις 4 Μαΐου 1908, ο Φιλελεύθερος Φερνάντο Ελόι Γκουατσάλα εξελέγη πρόεδρος με τον Εουφρόνιο Βισκάρα να εκλέγεται πρώτος αντιπρόεδρος και τον Φιδέλ Βαλδές δεύτερος αντιπρόεδρος. Όμως, ο Γκουατσάλα πέθανε από φυσικά αίτια προτού αναλάβει καθήκοντα. Παρότι ο εκλεγμένος αντιπρόεδρος Βισκάρα προσπάθησε να διεκδικήσει το δικαίωμα να τον διαδεχθεί, ο Ισμαήλ Μόντες αποφάσισε να παραταθεί η θητεία του για άλλο ένα έτος

και να ακυρωθούν οι εκλογές.[55]

Ismael montes 2.jpg Ισμαέλ Μόντες (1861-1933) Φιλελεύθερο Γενικές εκλογές του 1904 Συνταγματικός πρόεδρος[56] Ελιοδόρο Βιγιασόν

(1ος)

Βαλεντίν Αμπέσια

(2ος)

27 12 Αυγούστου 1909

14 Αυγούστου 1913
Τερματισμός θητείας
Eliodoro Villazón con banda presidencial.jpg Ελιοδόρο Βιγιασόν (1848-1939) Φιλελεύθερο Γενικές εκλογές του 1909 Συνταγματικός πρόεδρος[57] Μακάριο Πινίγια Βάργας

(1ος)

Χουάν Μισαέλ Σαράτσο

(2ος)

14 Αυγούστου 1913

15 Αυγούστου 1917
Τερματισμός θητείας
Ismael montes 2.jpg Ισμαέλ Μόντες(1861-1933) Φιλελεύθερο Γενικές εκλογές του 1913 Συνταγματικός πρόεδρος[58] Χουάν Μισαέλ Σαράτσo

(1ος)

Χοσέ Καράσκο Τορίκο

(2ος)

28 15 Αυγούστου 1917

12 Ιουλίου 1920
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
Jose Gutierrez Guerra.jpg Χοσέ Γκουτιέρες Γκουέρα(1869-1929) Φιλελεύθερο Γενικές εκλογές του 1917 Συνταγματικός πρόεδρος[59] Ισμαέλ Βάσκες Βιρέιρα

(1ος)

Χοσέ Σάντος Κιντέρος

(2ος)

Από τις 13 Ιουλίου 1920 ως τις 28 Ιανουαρίου 1921, την προεδρία ασκούσε μεταβατική τριανδρία (χούντα) με επικεφαλής τους Μπαουτίστα Σααβέδρα, Χοσέ Μαρία Εσκαλιέρ και Χοσέ Μανουέλ Ραμίρες.
29 28 Ιανουαρίου 1921

3 Σεπτεμβρίου 1925
Παραιτήθηκε από το αξίωμα
Bautista Saavedra Mallea 2.jpg Μπαουτίστα Σααβέδρα (1870-1939) PRS Εξελέγη από την Εθνική Συνέλευση Συνταγματικός πρόεδρος[60] Κενή θέση
30 3 Σεπτεμβρίου 1925

10 Ιανουαρίου 1926
Τέλος εντολής
Felipe segundo guzman.jpg Φελίπε Σεγούντο Γκουσμάν (1879-1932) PRS Διάδοχος σύμφωνα με το σύνταγμα
(Πρόεδρος της Εθνικής Γερουσίας)
Μεταβατικός πρόεδρος. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 2 Μαΐου 1925, ο Ρεπουμπλικανός Χοσέ Γκαμπίνο Βιγιανουέβα εξελέγη πρόεδρος και ο Αβδόν Σααβέδρα εξελέγη αντιπρόεδρος. Όμως, αμφότεροι οι Βιγιανουέβα και Σααβέδρα κατηγορήθηκαν ότι δεν είχαν παραιτηθεί από τις δημόσιες θέσεις τους 6 μήνες πριν την υποβολή της υποψηφιότητας. Συνακόλουθα, ακυρώθηκαν οι γενικές εκλογές και την προεδρία ανέλαβε ο πρόεδρος της Εθνικής Γερουσίας Φελίπε Σ. Γκουσμάν (ως μεταβατικός πρόεδρος μέχρι τη διεξαγωγή νέων εκλογών).[61] Κενή θέση
31 10 Ιανουαρίου 1926

28 Μαΐου 1930
Παραιτήθηκε από το αξίωμα
Hernando siles reyes.jpg Ερνάντο Σίλες Ρέγιες (1882-1942) PRS (το 1926 ο Ερνάντο Σίλες Ρέγιες αποχώρησε από τους Σααβεδρίστας του κόμματος PRS και ίδρυσε το Εθνικιστικό Κόμμα (PN) στις 29 Δεκεμβρίου 1926.[62] Γενικές εκλογές του 1925 Συνταγματικός πρόεδρος Αβδόν Σααβέδρα
PN
Από τις 28 Μαΐου έως τις 28 Ιουνίου 1930, την προεδρία ασκούσε προεδρικό υπουργικό συμβούλιο. Στις 28 Μαΐου 1930 ο Ερνάντο Σίλες παραιτήθηκε και άφησε τη διοίκηση της χώρας στο υπουργικό συμβούλιο με την ελπίδα ότι θα γινόταν αμέσως σύγκληση συντακτικής συνέλευσης, με συνακόλουθη τροποποίηση του συντάγματος ώστε ο ίδιος να επανεκλεγεί. Όμως, κάτι τέτοιο δεν έγινε και ο Σίλες ανατράπηκε με πραξικόπημα στις 28 Ιουνίου 1930, όταν μεταβατικά την προεδρία ασκούσε ο Κάρλος Μπλάνκο Γκαλίνδο.[63]}}
32 28 Ιουνίου 1930

5 Μαρτίου 1931
Τέλος εντολής
Ex presidente Carlos Blanco Galindo.jpg Κάρλος Μπλάνκο Γκαλίνδο (1882-1943) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα

(Πρόεδρος της στρατιωτικής χούντας)

Ντε φάκτο μεταβατικός πρόεδρος Κενή θέση
33 5 Μαρτίου 1931

27 Νοεμβρίου 1934
Παραιτήθηκε από το αξίωμα
under military pressure
Daniel Salamanca Urey.jpg Ντανιέλ Σαλαμάνκα Ουρέι (1869-1935) PRG Γενικές εκλογές του 1931 Συνταγματικός πρόεδρος Χοσέ Λουίς Τεχάδα Σορσάνο
Κανείς πρόεδρος από τις 27 Νοεμβρίου ως την 1η Δεκεμβρίου 1934.[64]
34 1 Δεκεμβρίου 1934

17 Μαΐου 1936
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
Jose luis tejada sorzano.jpg Χοσέ Λουίς Τεχάδα Σορσάνο (1882-1938) Φιλελεύθερο Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα. Στις 27 Νοεμβρίου 1934 ως αποτέλεσμα διαφωνιών για την ανωτάτη διοίκηση στον πόλεμο του Τσάκο, ο Ντανιέλ Σαλαμάνκα εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και ο στρατός επέτρεψε στον Τεχάδα να τον διαδεχθεί ως πρόεδρο.[65]
(Αντιπρόεδρος του Σαλαμάνκα)
ντε φάκτο πρόεδρος (στις γενικές εκλογές που έγιναν στις 11 Νοεμβρίου 1934, ο Αυθεντικός Δημοκρατικός Φρανς Ταμάγιο εξελέγη πρόεδρος και ο Ραφαέλ δε Ουγάρτε αντιπρόεδρος. Παρότι ο Χοσέ Λουίς Τεχάδα ως αντιπρόεδρος μπορούσε να διαδεχθεί τον Σαλαμάνκα με βάση το σύνταγμα, τα αποτελέσματα των εκλογών του 1934 ακυρώθηκαν, κάτι που κατέστησε την προεδρία του μη συνταγματική.[66] Κενή θέση
Από τις 17 ως τις 22 Μαΐου 1936 την προεδρία ασκούσε ο συνταγματάρχης Χερμάν Μπουσχ.[67]
35 22 Μαΐου 1936

13 Ιουλίου 1937
Παραιτήθηκε από το αξίωμα
έπειτα από πίεση του στρατού.
DAVID TORO RUILOVA.jpg Νταβίδ Τόρο (1898-1977) Σοσιαλιστικός Στρατός (δεν ήταν επίσημο κόμμα, αλλά η έκφραση χρησιμοποιείται στη Βολιβία όταν αναφέρονται στις στρατιωτικές κυβερνήσεις του Τόρο και του Μπους). Επρόκειτο για έναν συνασπισμό μεταξύ του στρατού, εργατικών κινημάτων και αριστερών κομμάτων.[68]
(Trend)
Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα

(Πρόεδρος της στρατιωτικής χούντας)

ντε φάκτο πρόεδρος Κενή θέση
36 13 Ιουλίου 1937

23 Αυγούστου 1939
Πέθανε εν ενεργεία, από αυτοκτονία ή φέρεται να δολοφονήθηκε.[69]
Presidente german busch.jpg Χερμάν Μπους (1904-1939) Στρατός Σοσιαλιστικός

(Trend)

Διάδοχος και επικεφαλής της στρατιωτικής χούντας

(Πρόεδρος της στρατιωτικής χούντας)

ντε φάκτο πρόεδρος

(13 Ιουλίου 1937)

Κενή θέση ως τις
28 Μαΐου 1938
Εξελέγη από την Εθνική Συνέλευση Συνταγματικός πρόεδρος[70]

(28 Μαΐου 1938)

Ενρίκε Μπαλδιβιέσο
Ανακηρύχθηκε δικτάτορας ντε φάκτο πρόεδρος[71]

(24 Απριλίου 1939)

37 23 Αυγούστου 1939

15 Απριλίου 1940
Τέλος εντολής
CARLOS QUINTANILLA QUIROGA.jpg Κάρλος Κιντανίγια (1888-1964) Στρατός Διορισμένος από τον στρατό Ντε φάκτο μεταβατικός πρόεδρος. Στις 23 Αυγούστου 1939 ο Χερμάν Μπους αυτοκτόνησε. Παρότι ο αντιπρόεδρος Ενρίκε Μπαλδιβιέσο επεχείορησε να πείσει τους αρχηγούς του στρατού να του επιτρέψουν να αναλάβει την προεδρία, ο στρατηγός Κιντανίγια υποβαθμίστηκε με το αιτιολογικό ότι, καθώς ο Μπους είχε ανακηρυχθεί δικτάτορας 4 μήνες πριν, η συνταγματική διαταγή ήταν άκυρη. Κενή θέση ως τις
4 Δεκεμβρίου 1939
Η θέση καταργ΄ήθηκε[72]
38 15 Απριλίου 1940

20 Δεκεμβρίου 1943
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
Enrique Peñaranda.jpg Ενρίκε Πενιαράνδα (1892-1969) Ομόνοια (πολιτικός συνασπισμός των Φιλελευθέρων (PL), Αυθεντικών Ρεπουμπλικανών (PRG) και Σοσιαλιστών Ρεπουμπλικανών (PRS).[73] Γενικές εκλογές του 1940 Συνταγματικός πρόεδρος rowspan=3 Κενή θέση ως τις
24 Νοεμβρίου 1945
[74]
39 20 Δεκεμβρίου 1943

21 Ιουλίου 1946
Δολοφονήθηκε εν ενεργεία
Gualberto Villarroel López CROPPED.jpg.png Γκουαλμπέρτο Βιγιαροέλ (1908-1946) Στρατός Σοσιαλιστικός

(Trend)

Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα

(Πρόεδρος της στρατιωτικής χούντας)

ντε φάκτο πρόεδρος[75]
(20 Δεκεμβρίου 1943)
Ανέλαβε τη διοίκηση από τη χούντα Ντε φάκτο

Προσωρινός πρόεδρος[76]

(5 Απριλίου 1944)

Εξελέγη από την Εθνική Συνέλευση του 1938 Συνταγματικός πρόεδρος[77]

(6 Αυγούστου 1944)

Χουλιάν Μοντεγιάνο
40 21 Ιουλίου 1946

17 Αυγούστου 1946
Τέλος εντολής
Nestor guillen olmos.jpg Νέστορ Γκιγιέν (1890-1966) Ανεξάρτητος Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα

(Πρόεδρος της πολιτικής χούντας,

Γενικός εισαγγελέας της Λα Πας)

Ντε φάκτο μεταβατικός πρόεδρος. Στις 21 Ιουλίου 1946 στη διάρκεια λαϊκής εξέγερσης στη Λα Πας ανατράπηκε και δολοφονήθηκε από τον όχλο ο πρόεδρος Γκουαλμπέρτο Βιγιαροέλ. Ο όχλος συμφώνησε στο να αναλάβει μεταβατικός πρόεδρος ο πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Τομάς Μόνχε Γκουτιέρες. Καθώς εκείνη την περίοδο ο Μόνχε ήταν άρρωστος, ο γενικός εισαγγελέας της Λα Πας Νέστορ Γκιγιέν, ανέλαβε μεταβατικός πρόεδρος για λιγότερο από 4 εβδομάδες, έως την ορκωμοσία του Μόνχε. Κενή θέση
41 17 Αυγούστου 1946

10 Μαρτίου 1947
Τέλος εντολής
Tomas monje gutierrez 1.jpg Τομάς Μόνχε (1884-1954) Ανεξάρτητος Ανέλαβε τη διοίκηση από τον Νέστορ Γκιγιέν


(Πρόεδρος της πολιτικής χούντας,

Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου])

Ντε φάκτο μεταβατικός πρόεδρος Κενή θέση
42 10 Μαρτίου 1947

22 Οκτωβρίου 1949
Παραιτήθηκε από το αξίωμα.[78]|name=|group=
Enr herz.jpg Ενρίκε Χέρτσογκ (1897-1981) PURS Γενικές εκλογές του 1947 Συνταγματικός πρόεδρος Μαμέρτο Ουριολαγοϊτίa
43 22 Οκτωβρίου 1949

16 Μαΐου 1951
Παραιτήθηκε από το αξίωμα υπέρ του στρατού, ο οποίος ακύρωσε τα αποτελέσματα των εκλογών του 1951.[79]
Mamer-urriol.jpg Μαμέρτο Ουριολαγοϊτία (1895-1974) PURS Διαδοχή
σύμφωνα με τους συνταγματικούς νόμους
(Αντιπρόεδρος του Ενρίκε Χέρτσογκ)
Συνταγματικός πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση
44 16 Μαΐου 1951

11 Απριλίου 1952
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
Hugo Ballivian Rojas.jpg Ούγο Μπαγιβιάν (1901-1993) Στρατός Παρέλαβε τη διοίκηση από τον Μαμέρτο Ουριαλογοϊτία
(Πρόεδρος της στρατιωτικής χούντας)
ντε φάκτο πρόεδρος[80] Κενή θέση
45 11 Απριλίου 1952

15 Απριλίου 1952
Τέλος εντολής
Hernán Siles Zuazo con banda presidencial.jpg Ερνάν Σιλές Σουάσο (1914-1996) MNR Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα

(Αντιπρόεδρος του Βίκτορ Πας Εστενσόρο)

Ντε φάκτο υπηρεσιακός
μεταβατικός πρόεδρος. Στις 9 Απριλίου 1952 με την Βολιβιανή Εθνική Επανάσταση του 1952 οι νικητές του κόμματος MNR, που είχαν κερδίσει τις εκλογές του 1951 (οι οποίες τελικά ακυρώθηκαν), κατέλαβαν την εξουσία με τη βία. Στις 11 Απριλίου ανατράπηκε ο Ούγο Μπαγιβιάν και πρόεδρος ανέλαβε ο υποψήφιος για την αντιπροεδρία στις εκλογές του 1951, Ερνάν Σιλές Σουάσο. Στις 15 Απριλίου ο Σιλές παρέδωσε την προεδρία στον Βίκτορ Πας Εστενσόρο, σεβόμενος το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών του 1951.[81]
Ο ίδιος
15 Απριλίου 1952

6 Αυγούστου 1956
Τερματισμός θητείας
Víctor Paz Estenssoro con banda presidencial.jpg Βίκτορ Πας Εστενσόρο (1907-2001) MNR Παρέλαβε τη διοίκηση

από τον Ερνάν Σιλές Σουάσο

ντε φάκτο πρόεδρος Ερνάν Σιλές Σουάσο
46 6 Αυγούστου 1956

6 Αυγούστου 1960
Τερματισμός θητείας
Hernán Siles Zuazo con banda presidencial.jpg Ερνάν Σιλές Σουάσο (1914-1996) MNR Γενικές εκλογές του 1956 Συνταγματικός πρόεδρος Νιούφλο Τσάβες Ορτίς
6 Αυγούστου 1960

4 Νοεμβρίου 1964
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
Víctor Paz Estenssoro con banda presidencial.jpg Βίκτορ Πας Εστενσόρο (1907-2001) MNR Γενικές εκλογές του 1960 Συνταγματικός πρόεδρος Χουάν Λετσίν Οκένδο
Γενικές εκλογές του 1964 Ρενέ Μπαριέντος (1919-1969)
Για λιγότερο από μία ημέρα στις 5 Νοεμβρίου 1964, την προεδρία ανέλαβε μία στρατιωτική χούντα υπό τους Αλφρέδο Οβάνδο Κανδία και Ρενέ Μπαριέντος. Από τα τέλη Οκτωβρίου 1964 ο Βίκτορ Πας Εστενσόρο ζήτησε από τον στρατό να καταστείλει μια μικρή εξέγερση. Αυτό οδήγησε στο να εκδηλωθεί στρατιωτικό πραξικόπημα από τον αντιπρόεδρο Ρενέ Μπαριέντος και τον στρατηγό Αλφρέδο Οβάνδο Κανδία στις 4 Νοεμβρίου. Ωστόσο, ο λαός δεν επέτρεψε στον Οβάνδο να γίνει πρόεδρος της χούντας, κατηγορώντας τον ότι είχε αφήσει τον Εστενσόρο να φύγει από τη χώρα. Για τον λόγο αυτόν, την προεδρία ανέλαβε ο Μπαριέντος αντί του Οβάνδο.[82]
47 5 Νοεμβρίου 1964

26 Μαΐου 1965
Νόμιμη αλλαγή
Presidente René Barrientos Ortuño.jpg Ρενέ Μπαριέντος (1919-1969) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα(Πρόεδρος της στρατιωτικής χούντας) ντε φάκτο πρόεδρος[83] rowspan=2 Κενή θέση
26 Μαΐου 1965

2 Ιανουαρίου 1966 (ο Ρενέ Μπαριέντος παραιτήθηκε από συμπρόεδρος στις 2 Ιανουαρίου 1966 προκειμένου να είναι υποψήφιος στις γενικές εκλογές του 1966. Έτσι, μοναδικός πρόεδρος παρέμεινε ο Αλφρέδο Οβάνδο Κανδία)
Συμπροεδρία (το μοναδικό παράδειγμα της ταυτόχρονης διακυβέρνησης από δύο προέδρους στη βολιβιανή ιστορία).[84]
48 Alfredo Ovando Candía.jpg Αλφρέδο Οβάνδο Κανδία (1918-1982) Στρατός ντε φάκτο πρόεδρος rowspan=2 Κενή θέση
2 Ιανουαρίου 1966

6 Αυγούστου 1966
Τερματισμός θητείας
Παρέλαβε πλήρως τη διοίκηση από τον

Ρενέ Μπαριέντος

6 Αυγούστου 1966

27 Απριλίου 1969
Απεβίωσε εν ενεργεία σε ελικοπτερικό δυστύχημα. Αμφισβητείται εάν ήταν δυστύχημα ή συνωμοσία (δολοφονία) από τον Οβάνδο Κανδία.[85]
Presidente René Barrientos Ortuño.jpg Ρενέ Μπαριέντος (1919-1969) MPC Γενικές εκλογές του 1966 Συνταγματικός πρόεδρος[86] Λουίς Αδόλφο Σιλές Σαλίνας
49 27 Απριλίου 1969

26 Σεπτεμβρίου 1969
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
49 luis adolfo siles s.jpg Λουίς Αδόλφο Σιλές Σαλίνας (1925-2005) PSD Διαδοχή σύμφωνα με τους νόμους του συντάγματος
(Αντιπρόεδρος του Ρενέ Μπαριέντος)
Συνταγματικός πρόεδρος[87] rowspan=1 Κενή θέση
26 Σεπτεμβρίου 1969

6 Οκτωβρίου 1970
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
Alfredo Ovando Candía.jpg Αλφρέδο Οβάνδο Κανδία (1918-1982) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα Ντε φάκτο πρόεδρος[88] rowspan=1 Κενή θέση
Για μία ημέρα στις 6 Οκτωβρίου 1970 (ημέρα που ανατράπηκε σε πραξικόπημα ο Οβάνδο Κανδία) την προεδρία άσκησε τριανδρία (χούντα) του στρατού με επικεφαλής τους Εφραΐν Γκουατσάγια, Φερνάνδο Σατόρι και Αλμπέρτο Αλμπαρασίν.[89]
50 7 Οκτωβρίου 1970

21 Αυγούστου 1971
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
Juan José Torres - Cropped.jpg Χουάν Χοσέ Τόρες (1920-1976) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση
51 21 Αυγούστου 1971

21 Ιουλίου 1978
Παραιτήθηκε από το αξίωμα
έπειτα από πίεση του στρατού
GralHugoBanzerSuarez.jpg Ούγο Μπανσέρ (1926-2002) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα Ντε φάκτο πρόεδρος[90] rowspan=1 Κενή θέση
Για λιγότερο από μια ημέρα στις 21 Ιουλίου 1978, η προεδρία ασκήθηκε από στρατιωτική τριανδρία (χούντα), με επικεφαλής τους Βίκτορ Γκονσάλες Φουέντες, Αλφόνσο Βιγιαλπάνδο και Γκούτεμπεργκ Μπαρόσο. [91] Έπειτα από πιέσεις από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ, ο Ούγο Μπανσέρ διεξήγαγε τιςγενικές εκλογές της 9ης Ιουλίου 1978. Ο υποψήφιος του συνασπισμού Εθνικιστική Ένωση του Λαού (UNP), Χουάν Περέδα, κέρδισε με μερικές χιλιάδες ψήφους αρκετές για να κερδίσει την προεδρία χωρίς να απαιτείται δεύτερος γύρος. Οι εκλογές νοθεύτηκαν σε βάρος του αριστερού πρώην προέδρου Ερνάν Σιλές Σουάσο και τα αποτελέσματα ακυρώθηκαν. Ο Μπανσέρ αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ της τριανδρίας των στρατιωτικών αρχηγών, οι οποίοι εκδιώχθηκαν κι εκείνοι σε πραξικόπημα που εγκατέστησε τον Χουάν Περέδα ως πρόεδρο στις 21 Ιουλίου 1978.
52 21 Ιουλίου 1978

24 Νοεμβρίου 1978
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
Χουάν Περέδα (1931-2012) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση
53 24 Νοεμβρίου 1978

8 Αυγούστου 1979
Ceded command
Νταβίδ Παντίγια (1927-2016) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος[92] rowspan=1 Κενή θέση
54 8 Αυγούστου 1979

1 Νοεμβρίου 1979
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
Escudo-de-Bolivia.gif Ουάλτερ Γκεβάρα (1912-1996) PRA Εξελέγη από το Εθνικό Κογκρέσο
(Πρόεδρος της Εθνικής Γερουσίας)
Μεταβατικός πρόεδρος. Στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν την 1η Ιουλίου 1979 αναμτρήθηκαν οι Σιλές Σουάσο και Πας Εστενσόρο, όμως κανένας δεν κατάφερε να συμπληρώσει το απαιτούμενο ποσοστό (40% των ψήφων) ώστε να εκλεγεί. Κατά συνέπεια, τπο Εθνικό Κογκρέσο έπρεπε να εκλέξει πρόεδρο από τους τρεις πρώτους των εκλογών και δεν συμφώνησε. Έτσι, μεταβατικός πρόεδρος μέχρι τη διεξαγωγή νέων εκλογών εξελέγη ο Γκεβάρα, πρόεδρος της Γερουσίας.[93] rowspan=1 Κενή θέση
55 1 Νοεμβρίου 1979

16 Νοεμβρίου 1979
Παραιτήθηκε από το αξίωμα
έπειτα από κυβερνητική πίεση
Signature of Alberto Natusch Busch (1933-1994).svg Αλμπέρτο Νατούς (1933-1994) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ντε φάκτο πρόεδρος[94] rowspan=1 Κενή θέση
56 16 Νοεμβρίου 1979

17 Ιουλίου 1980
Ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα
Lidia Gueiler Tejada.png Λιδία Γκεϊλέρ Τεχάδα (1921-2011) MNR Εξελέγη από το Εθνικό Κογκρέσο
(Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων)
Μεταβατική πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση
57 17 Ιουλίου 1980

4 Αυγούστου 1981
Παραιτήθηκε από το αξίωμα
έπειτα από στρατιωτικές πιέσεις
LuisGarcíaMeza1980.png Λουίς Γκαρσία Μέσα (1929-2018) Στρατός Εγκαταστάθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα(Πρόεδρος της χούντας) ντε φάκτο πρόεδρος rowspan=1 Κενή θέση
Από τις 4 Αυγούστου ως τις4 Σεπτεμβρίου 1981, την προεδρία άσκησε τριανδρία (στρατιωτική χούντα) με επικεφαλής τους Σέλσο Τορέλιο, Ουάλντο Μπερνάλ Περέιρα και Όσκαρ Πάμο Ροδρίγκες.[95]
58 4 Σεπτεμβρίου 1981

19 Ιουλίου 1982
Παραχώρησε τη διοίκηση
Celso Torrelio Villa.jpg Σέλσο Τορέλιο (1933-1999) Στρατός Παρέλαβε τη διοίκηση από τη χούντα Ντε φάκτο πρόεδρος[96] rowspan=1 Κενή θέση
Από τις 19 ως τις 21 Ιουλίου 1982, η προεδρία ασκήθηκε από την τριανδρία της χούντας, με επικεφαλής τους Άνχελ Μαρισκάλ, Νατάλιο Μοράλες και Όσκαρ Πάμο Ροδρίγκες.[97]
59 21 Ιουλίου 1982

10 Οκτωβρίου 1982
Ceded command
Guido Vildoso.jpg Γκίντο Βιλδόσο (1937-) Στρατός Παρέλαβε τη διοίκηση από τη χούντα Ντε φάκτο πρόεδρος[98] rowspan=1 Κενή θέση
10 Οκτωβρίου 1982

6 Αυγούστου 1985
Τερματισμός θητείας
Hernán Siles Zuazo con banda presidencial.jpg Ερνάν Σιλές Σουάσο (1914-1996) MNRI Γενικές εκλογές του 1980 (η στρατιωτική κυβέρνηση Βελδόσο αναγνώρισε τα αποτελέσματα των ακυρωθέντων εκλογών του 1980 στις 10 Οκτωβρίου 1982 και παρέδωσε την εξουσία στον Σιλές Σουάσο)[99] Συνταγματικός πρόεδρος Χάιμε Πας Σαμόρα
6 Αυγούστου 1985

6 Αυγούστου 1989
Τερματισμός θητείας
Víctor Paz Estenssoro con banda presidencial.jpg Βίκτορ Πας Εστενσόρο (1907-2001) MNR Γενικές εκλογές του 1985 Συνταγματικός πρόεδρος[100] Χούλιο Γκάρετ Αϊγιόν
60 6 Αυγούστου 1989

6 Αυγούστου 1993
Τερματισμός θητείας
Jaime Paz Zamora.jpg Χάιμε Πας Σαμόρα (1939-) MIR Γενικές εκλογές του 1989 Συνταγματικός πρόεδρος[101] Λουίς Όσιο
61 6 Αυγούστου 1993

6 Αυγούστου 1997
Τερματισμός θητείας
Gonzálo Sánchez de Lozada-Agencia BrasilAntonio Cruz.jpg Γκονσάλο Σάντσες δε Λοσάδα (1930-) MNR Γενικές εκλογές του 1993 Συνταγματικός πρόεδρος[102] Βίκτορ Ούγο Κάρδενας
6 Αυγούστου 1997

7 Αυγούστου 2001
Παραιτήθηκε από το αξίωμα
GralHugoBanzerSuarez.jpg Ούγο Μπανσέρ (1926-2002) ADN Γενικές εκλογές του 1997 Συνταγματικός πρόεδρος[103] Χόρχε Κιρόγα
62 7 Αυγούστου 2001

6 Αυγούστου 2002
Τερματισμός θητείας
Jorge Quiroga Inter-American 2019 cropped.jpg Χόρχε Κιρόγα (1960-) ADN Διαδοχή σύμφωνα με τους συνταγματικούς νόμους
(Αντιπρόεδρος του Ούγο Μπανσέρ)
Συνταγματικός πρόεδρος[104] rowspan=1 Κενή θέση
6 Αυγούστου 2002

17 Οκτωβρίου 2003
Παραιτήθηκε από το αξίωμα
Gonzálo Sánchez de Lozada-Agencia BrasilAntonio Cruz.jpg Γκονσάλο Σάντσες δε Λοσάδα (1930-) MNR Γενικές εκλογές του 2002 Συνταγματικός πρόεδρος Κάρλος Μέσα
63 17 Οκτωβρίου 2003

9 Ιουνίου 2005
Παραιτήθηκε από το αξίωμα
Carlos Mesa, ex-President of Bolivia (cropped 2).jpg Κάρλος Μέσα (1953-) MNR Διαδοχή σύμφωνα με τους συνταγματικούς νόμους
(Αντιπρόεδρος του Γκονσάλο Σάντσες δε Λοσάδα)
Συνταγματικός πρόεδρος[105] rowspan=1 Κενή θέση
64 9 Ιουνίου 2005

22 Ιανουαρίου 2006
Τέλος εντολής
64 - Eduardo Rodríguez Veltzé.jpg Εδουάρδο Ροδρίγκες (1956-) Ανεξάρτητος Διαδοχή σύμφωνα με τους συνταγματικούς νόμους
(Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου)
μεταβατικός πρόεδρος[106] rowspan=1 Κενή θέση
65 22 Ιανουαρίου 2006

22 Ιανουαρίου 2010
Νόμιμη αλλαγή
Evo Morales Ayma (cropped).jpg Έβο Μοράλες (1959-) MAS Γενικές εκλογές του 2005 Συνταγματικός πρόεδρος[107] Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα

Πολυεθνοτικό Κράτος της Βολιβίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

# Πορτρέτο Πρόεδρος (γέννηση-θάνατος) Έναρξη θητείας Λήξη θητείας Σημειώσεις
1 Evo Morales 2017.jpg Έβο Μοράλες (1959-) 22 Ιανουαρίου 2010 10 Νοεμβρίου 2019[108] Πρόεδρος. Κέρδισε για πρώτη φορά τις εκλογές του 2005, επανεξελέγη το 2009, το 2014 και το 2019. Παραιτήθηκε τον Νοέμβριο του 2019.
2 Jeanine Áñez Chávez.jpg Τζανίνε Άνιες (1967-) 12 Νοεμβρίου 2019 8 Νοεμβρίου 2020 Μεταβατική πρόεδρος, ως δεύτερη αντιπρόεδρος της Γερουσίας, συνταγματικά. Κενή η θέση Αντιπροέδρου.
3 Luis Arce (23588020275) (cropped).jpg Λουίς Άρσε (1963-) 8 Νοεμβρίου 2020 σημερινός Εξελέγη το 2020.

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «South America :: Bolivia — The World Factbook - Central Intelligence Agency». www.cia.gov. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2020. 
  2. Mendoza, Luz. «¿Quién fue el primer presidente de Bolivia;; se enciende el debate por el cargo de Simón Bolívar». eju.tv (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2020. 
  3. «La independencia de Bolivia y el Decreto de 9 de febrero de 1825» (στα ισπανικά). 9 Αυγούστου 2016. https://www.urgentebo.com/noticia/la-independencia-de-bolivia-y-el-decreto-de-9-de-febrero-de-1825. 
  4. Quispe, Jorge (6 Αυγούστου 2012). «El 'país viable' que convenció a Bolívar» (στα ισπανικά). http://www.la-razon.com/suplementos/especiales/pais-viable-convencio-Bolivar_0_1664233565.html. 
  5. «¿Por qué Bolivia se llama Bolivia?» (στα ισπανικά). 2018-09-04. https://www.notimerica.com/sociedad/noticia-bolivia-llama-bolivia-20180904003133.html. 
  6. Οι πρόεδροι αριθμούνται ανάλογα με την πρώτη περίοδο της θητείας που υπηρέτησαν. Για παράδειγμα, ο Τομάς Φρίας υπηρέτησε επί δύο μη επαναλαμβανόμενες θητείες, αλλά υπολογίζεται μόνο ως ο δέκατος έβδομος πρόεδρος (όχι ο δέκατος έβδομος και δέκατος ένατος). Ένας αντιπρόεδρος που γίνεται προσωρινά αναπληρωτής πρόεδρος δεν υπολογίζεται, επειδή ο πρόεδρος παραμένει στο αξίωμα κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας περιόδου. Οι στρατιωτικές τριανδρίες των οποίων επικεφαλής τίθενται πολλοί άνθρωποι δεν υπολογίζονται, αλλά οι μεμονωμένοι πρόεδροι μιας χούντας υπολογίζονται. Οι Ρενέ Μπαριέντος και Αλφρέδο Οβάνδο ήταν για λίγο συμπρόεδροι, αλλά υπολογίζονται ξεχωριστά. Υπολογίζονται οι μεταβατικοί πρόεδροι.
  7. Στη Βολιβία, οι πρόεδροι διαιρούνται σε δύο κατηγορίες: στους "Constitucionales" |(εξελέγησαν νόμιμα ή ημινόμιμα , με επανάσταση ή πραξικόπημα, όμως στη συνέχεια με συνταγματική μέθοδο). Οι υπόλοιποι ήρθαν στην εξουσία είτε ντε φάκτο με στρατιωτικά μέσα και ποτέ δεν νομιμοποιήθηκαν με συνταγματικό τρόπο ή ήταν μεταβατικοί μέχρι την εκλογή ενός νέου προέδρου. Οι μεταβατικοί πρόεδροι ήταν τόσο συνταγματικοί όσο και ντε φάκτο.
  8. «Inhalt» (στα αγγλικά). Jahrbuch für Geschichte Lateinamerikas – Anuario de Historia de America Latina 53 (1): 7–8. 2016-12-01. doi:10.7767/jbla-2016-0101. https://www.degruyter.com/view/journals/jbla/53/1/article-p7.xml. 
  9. Το ερώτημα αν ο Μπολίβαρ ή ο Σούκρε ήταν ο πρώτος πρόεδρος αποτελεί σημείο διαφωνίας ανάμεσα στους ερευνητές.
  10. Mendoza, Luz. «¿Quién fue el primer presidente de Bolivia?; se enciende el debate por el cargo de Simón Bolívar». eju.tv (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2020. 
  11. «El doctor José Mariano Serrano y la independencia americana». www.eldiario.net (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2020. 
  12. Alexander (6 Αυγούστου 2018). «UN ANALISIS PROFUNDO DEL ACTA DE INDEPENDENCIA DE LAS PROVINCIAS DEL ALTO PERU- HOY BOLIVIA». Alexander Telleria Gutiérrez (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2020. 
  13. «DECRETO SUPREMO del 29 de Diciembre de 1825 – 2 » Derechoteca.com». www.derechoteca.com. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2020. 
  14. «DECRETO SUPREMO del 29 de Diciembre de 1825 – 2 » Derechoteca.com». www.derechoteca.com. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  15. «Bolivia: Ley de 26 de mayo de 1826». www.lexivox.org. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  16. «El atentado del 18 de abril de 1828». www.eldiario.net (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2020. 
  17. «José María Pérez de Urdininea (1784-1865): Fue presidente de Bolivia». Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2020. 
  18. «EL LABERINTO HISTÓRICO DE LAS SUCESIONES PRESIDENCIALES EN BOLIVIA | Historias de Bolivia». EL LABERINTO HISTÓRICO DE LAS SUCESIONES PRESIDENCIALES EN BOLIVIA | Historias de Bolivia. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2020. 
  19. «Bolivia: Ley de 12 de agosto de 1828». www.lexivox.org. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2020. 
  20. «Acerca del general José Ramón de Loayza». www.eldiario.net (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2020. 
  21. «DECRETO SUPREMO No 31-01-1829 del 31 de Enero de 1829 » Derechoteca.com». www.derechoteca.com. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2020. 
  22. «Bolivia: Constitución política de 1831, 14 de agosto de 1831». www.lexivox.org. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2020. 
  23. «Mariscal Andrés de Santa Cruz». www.eldiario.net (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2020. 
  24. «Bolivia: Constitución política de 1839, 26 de octubre de 1839». www.lexivox.org. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  25. «Bolivia: Ley de 16 de junio de 1839». www.lexivox.org. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2020. 
  26. «Bolivia: Ley de 15 de agosto de 1840». www.lexivox.org. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2020. 
  27. «Πρότυπο:! Historias de Bolivia
  28. ».  line feed character in |title= at position 60 (βοήθεια); Εξωτερικός σύνδεσμος στο |title= (βοήθεια); H παράμετρος |url= είναι κενή ή απουσιάζει (βοήθεια)
  29. «Bolivia: Constitución política de 1945, 24 de noviembre de 1945». www.lexivox.org. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2020. 
  30. «Golpe de Estado de 1943 / 20 de Diciembre de 1943 .: Un día en la historia de Bolivia». www.historia.com.bo. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2020. 
  31. «DECRETO LEY No 84 del 05 de Abril de 1944 » Derechoteca.com». www.derechoteca.com. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2020. 
  32. «Bolivia: Ley de 5 de agosto de 1944». www.lexivox.org. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2020. 
  33. «Bolivia: Ley de 22 de octubre de 1949». www.lexivox.org. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2020. 
  34. «Mamerto Urriolagoitia Harriague (1895 - 1974): Presidente de Bolivia». Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2020. 
  35. «Bolivia: Decreto Supremo Nº 2545, 16 de mayo de 1951». www.lexivox.org. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2020. 
  36. Mendoza, Luz. «La Revolución de 1952. A 60 años del hito que marcó la historia de Bolivia en el siglo XX». eju.tv (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2020. 
  37. admins5 (20 Νοεμβρίου 2014). «Rene Barrientos Ortuño (1919-1969). Primer Gobierno 1964-1965». www.educa.com.bo (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2020. 
  38. «El golpe de Estado de 1964 en Bolivia». La Izquierda Diario - Red internacional (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  39. admins5 (20 Νοεμβρίου 2014). «La Co -Presidencia Barrientos - Ovando 1965». www.educa.com.bo (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2020. 
  40. «¿René Barrientos fue víctima de un magnicidio?». www.paginasiete.bo (στα spanish). Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2020. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  41. admins5 (20 Νοεμβρίου 2014). «Tercer Gobierno Barrientos 1966-1969». www.educa.com.bo (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  42. Bolivia, Opinión. «La muerte de Barrientos». Opinión Bolivia (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  43. «26 SEPTIEMBRE 1969, ALFREDO OVANDO DERROCA A LUIS ADOLFO SILES SALINAS MEDIANTE UN GOLPE DE ESTADO - Historias de Bolivia». 26 SEPTIEMBRE 1969, ALFREDO OVANDO DERROCA A LUIS ADOLFO SILES SALINAS MEDIANTE UN GOLPE DE ESTADO - Historias de Bolivia. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2020. 
  44. «Seis presidentes en cuatro días». www.paginasiete.bo (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2020. 
  45. «21 DE AGOSTO DE 1971, GOLPE DE BANZER EN BOLIVIA Πρότυπο:! Historias de Bolivia».  H παράμετρος |url= είναι κενή ή απουσιάζει (βοήθεια)
  46. Press, The Associated (1978-07-22). «BOLIVIA CHIEF QUITS AFTER BRIEF REVOLT; GENERAL INSTALLED (Published 1978)» (στα αγγλικά). The New York Times. ISSN 0362-4331. https://www.nytimes.com/1978/07/22/archives/bolivia-chief-quits-after-brief-revolt-general-installed-pereda-the.html. Ανακτήθηκε στις 2020-10-25. 
  47. {{Cite web|title=DAVID PADILLA ARANCIBIA Πρότυπο:! Historias de Bolivia
  48. EFE (1996-06-23). «Wálter Guevara, ex presidente de Bolivia» (στα es). El País. ISSN 1134-6582. https://elpais.com/diario/1996/06/24/agenda/835567201_850215.html. Ανακτήθηκε στις 2020-10-25. 
  49. «Alberto Natusch Busch (1979) - Periódico La Patria (Oruro - Bolivia)». Periódico La Patria (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  50. «DECRETO LEY No 18564 del 25 de Agosto de 1981 » Derechoteca.com». www.derechoteca.com. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  51. «Celso Torrelio Villa (1981-1982) - Periódico La Patria (Oruro - Bolivia)». Periódico La Patria (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  52. País, El (1982-07-19). «Nueva crisis militar en Bolivia tras la renuncia del presidente, general Celso Torrelio Villa» (στα es). El País. ISSN 1134-6582. https://elpais.com/diario/1982/07/20/internacional/395964010_850215.html. Ανακτήθηκε στις 2020-10-26. 
  53. «GRAL. GUIDO VILDOSO CALDERÓN ÉTICO Y RESPONSABLE COMO PRESIDENTE Y COMO GRAL. DE LA REPÚBLICA DE BOLIVIA». Tcnl. Oscar Angulo torne (στα Ισπανικά). 8 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  54. Yuste, Juan González (1982-10-10). «Siles Zuazo asume la presidencia de Bolivia tras e dos años de caótica gestión militar» (στα es). El País. ISSN 1134-6582. https://elpais.com/diario/1982/10/11/internacional/403138801_850215.html. Ανακτήθηκε στις 2020-10-26. 
  55. Prieto, Martin (1985-08-06). «Víctor Paz Estenssoro juró como presidente de Bolivia» (στα es). El País. ISSN 1134-6582. https://elpais.com/diario/1985/08/07/internacional/492213620_850215.html. Ανακτήθηκε στις 2020-10-26. 
  56. «Jaime Paz Zamora (1989-1993) - Periódico La Patria (Oruro - Bolivia)». Periódico La Patria (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  57. «Gonzalo Sánchez de Lozada (1993-1997) (2002-2003) - Periódico La Patria (Oruro - Bolivia)». Periódico La Patria (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  58. Pública, La. «Banzer fue el único dictador sudamericano en volver a la presidencia mediante elecciones». lapublica.org.bo (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  59. «Bolivia's Banzer To Resign». www.cbsnews.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  60. Relea, Francesc (2003-10-17). «El presidente de Bolivia huye de La Paz» (στα es). El País. ISSN 1134-6582. https://elpais.com/diario/2003/10/18/internacional/1066428002_850215.html. Ανακτήθηκε στις 2020-10-26. 
  61. «Discurso de Eduardo Rodriguez Veltze tras su posesion como Presidente Constitucional de Bolivia - Bolivia (Plurinational State of)». ReliefWeb (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020. 
  62. «Evo Morales toma posesión como primer presidente indio de Bolivia» (στα es). El País. 2006-01-22. ISSN 1134-6582. https://elpais.com/internacional/2006/01/22/actualidad/1137884405_850215.html. Ανακτήθηκε στις 2020-10-26. 
  63. Από τις 10 ως τις 12 Νοεμβρίου 2019 δεν υπήρχε Πρόεδρος.