Μετάβαση στο περιεχόμενο

Καρολίνα Παύλοβα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Καρολίνα Παύλοβα
ΌνομαΚαρολίνα Παύλοβα
Γέννηση10 Ιουλίου 1807
Γιαροσλάβλ
Θάνατος14 Δεκεμβρίου 1893 (86 ετών)
Hosterwitz
Επάγγελμα/
ιδιότητες		ποιητής, οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού, μεταφραστής, συγγραφέας[1] και ζωγράφος[2]
ΥπηκοότηταΡωσική Αυτοκρατορία
Σύζυγος(οι)Nikolai Pavlov (1837)
ΤέκναIppolit Nikolaevich Pavlov[3]
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τoν συγγραφέα
δεδομένα (π • σ • ε )

H Καρολίνα Κάρλοβνα Παύλοβα (ρωσικά: Кароли́на Ка́рловна Па́влова, το γένος Γιάνις, 22 Ιουλίου [Π.Η. 10 Ιουλίου] 1807 – 14 Δεκεμβρίου [Π.Η. 2 Δεκεμβρίου] 1893) ήταν Ρωσίδα ποιήτρια και μυθιστοριογράφος[4][5].

Βιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Καρολίνα Κάρλοβνα Παύλοβα γεννήθηκε στις 10/22 Ιουλίου 1807 στο Γιαροσλάβλ[6][7]. Μητέρα της ήταν η Ελισάβετ, πρώην δασκάλα τραγουδιού, και πατέρας της ο Καρλ Ιβάνοβιτς Γιάνις, καθηγητής φυσικής και χημείας στη Σχολή Ιατρικής και Χειρουργικής στη Μόσχα[6]. Η οικογένεια Γιάνις είχε ένα ποικίλο φάσμα εθνοτικής καταγωγής, που εκτεινόταν από γερμανική από την πλευρά του πατέρα της, έως γαλλική και αγγλική από την πλευρά της μητέρας της[6].

Λόγω του οικογενειακού της υπόβαθρου, η Παύλοβα έλαβε κατ' οίκον ευρωπαϊκή εκπαίδευση, η οποία οδήγησε στην ικανότητά της στη γλωσσολογία[6][7]. Μέχρι την ηλικία των 18 ετών, η Παύλοβα μιλούσε άπταιστα ρωσικά, γαλλικά, αγγλικά, ισπανικά και γερμανικά και ήταν επίσης άριστη τόσο στα πολωνικά όσο και στα ιταλικά[6].

Στα μέσα της δεκαετίας του 1820, η Παύλοβα έλαβε την πρώτη της πρόσκληση να διαβάσει την ποίησή της στο σαλόνι της Αβντότια Ελάγκινα, στενής φίλης του πατέρα της[8]. Αυτή η γνωριμία επέκτεινε τις λογοτεχνικές διασυνδέσεις της οδηγώντας τελικά στο λαμπρό σαλόνι της πριγκίπισσας Ζινάιντα Βολκόνσκαγια[8]. Εκεί γνώρισε γνωστούς συγγραφείς όπως ο Πούσκιν[8]. Το 1825, στο σαλόνι της Βολκόνσκαγια, η Πάβλοβα συστήθηκε στον Άνταμ Μιτσκιέβιτς, έναν εξέχοντα Πολωνό ποιητή[8]. «Εντυπωσιασμένος από τα λογοτεχνικά της ταλέντα»[7], ο Μιτσκιέβιτς θα γινόταν ο δάσκαλής της στα πολωνικά, καθώς και εραστής της[8]. Στις 10 Νοεμβρίου 1827, ο Μιτσκιέβιτς έκανε πρόταση γάμου στην Παύλοβα. Δυστυχώς, ένας από τους πλούσιους θείους της δεν ενέκρινε τον γάμο και απείλησε να αποκληρώσει την Παύλοβα και την οικογένειά της[9].

Παντρεύτηκε το 1837 τον Νικολάι Φιλίποβιτς Παβλόφ, ο οποίος παραδέχτηκε ότι την παντρεύτηκε για τα χρήματά της. Απέκτησαν έναν γιο, τον Ιππόλυτο. Για χρόνια διατηρούσαν ένα λογοτεχνικό σαλόνι στη Μόσχα[4], το οποίο επισκέπτονταν τόσο δυτικόφιλοι όσο και σλαβόφιλοι[10]. Ο σύζυγος της Παύλοβα έχασε την κληρονομιά της στον τζόγο και αυτή άρχισε να ζει με τον μικρότερο ξάδερφό της σε ένα άλλο σπίτι, που είχε δημιουργήσει ο ίδιος[7].

Ο γάμος έληξε το 1853[11]. Πήγε στην Αγία Πετρούπολη, όπου ο πατέρας της είχε μόλις πεθάνει σε μια επιδημία χολέρας. Από εκεί πήγε στο Ντόρπατ (σημερινό Τάρτου της Εσθονίας) για να ζήσει με τη μητέρα και τον γιο της. Εκεί γνώρισε τον Μπόρις Ούτιν, τον «βαθύτερο έρωτα της ζωής της»[12]. Τον Ιανουάριο του 1854, ο γιος της επέστρεψε για να ζήσει με τον πατέρα του στη Μόσχα και να πάει στο πανεπιστήμιο εκεί.

Η Παύλοβα εγκαταστάθηκε στη Δρέσδη της Γερμανίας το 1858. Εκεί ο Αλεξέι Τολστόι επισκέφθηκε την Παύλοβα, η οποία εργαζόταν όχι μόνο ως ποιήτρια, αλλά και ως μεταφράστρια μεταξύ ρωσικών, γαλλικών και γερμανικών[11]. Εκείνη μετέφρασε την ποίηση και τα θεατρικά του έργα στα γερμανικά. Αυτός με τη σειρά του εξασφάλισε για εκείνη σύνταξη από τη ρωσική κυβέρνηση και αλληλογραφούσε θερμά και με φροντίδα μαζί της μέχρι τον θάνατό του το 1875.

Η Παύλοβα πέθανε στη Δρέσδη το 1893.

Αν και η ποίηση της Παύλοβα δεν έγινε δεκτή από τους συγχρόνους της[13], ανακαλύφθηκε ξανά τη δεκαετία του 1900 από τους συμβολιστές[11]. Ο Βαλέρι Μπριούσοφ συνένωσε το έργο της Παύλοβα σε δύο τόμους, τους οποίους δημοσίευσε το 1915[11]. Η Παύλοβα χαρακτηρίστηκε ως η «αυθεντία του ρωσικού στίχου» από τον Αντρέι Μπέλιι, ο οποίος την κατέταξε στην ίδια κατηγορία με τους Βασίλι Ζούκοφσκι, Γιεβγκένι Μπαρατίνσκι και Αφανάσι Φετ[11].

Η Σφίγγα, γραμμένη το 1831, ήταν το πρώτο ποίημα της Καρολίνας στα ρωσικά[11]. Μερικά από τα άλλα έργα της περιλαμβάνουν: Μια συζήτηση στο Τριανόν (1848), Μια συζήτηση στο Κρεμλίνο (1854) και την ελεγεία Η ζωή μας καλεί (1846)[11].

Έμφυλοι φραγμοί

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη Ρωσία του 19ου αιώνα, η λογοτεχνία που παραγόταν «ήταν ισάξια με αυτήν που γραφόταν σε οποιοδήποτε μέρος και οποιαδήποτε στιγμή στην ιστορία»[12], αλλά οι περισσότεροι διάσημοι συγγραφείς ήταν άνδρες. Αν και ήταν ποιήτρια που βοήθησε τη ρωσική ποίηση να ξεπεράσει τα εθνικά σύνορα με τις μεταφράσεις της[12], η Παύλοβα ήταν μια γυναίκα ποιήτρια, που ζούσε σε έναν ανδρικό κόσμο[14]. Ακόμα και όταν θαύμαζαν την ποίησή της, οι λογοτεχνικοί φίλοι της έγραφαν συγκαταβατικά απομνημονεύματα, άρθρα ή ιδιωτικές επιστολές, που καταδίκαζαν την Παύλοβα[15].

Η ποίησή της επικρίθηκε έντονα και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα της λόγω της συντριπτικής αρνητικής κριτικής, που ασκούνταν στην ποίησή της[16]. Σε μια επιστολή που γράφτηκε σε απάντηση στην κριτική, η Παύλοβα εξηγεί ότι «μια γυναίκα ποιήτρια παραμένει πάντα περισσότερο γυναίκα παρά ποιήτρια και ο συγγραφικός εγωισμός σε αυτήν είναι ασθενέστερος από τον γυναικείο εγωισμό»[17].

Μια διπλή ζωή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Καρολίνα Παύλοβα ολοκλήρωσε το μοναδικό της μυθιστόρημα, Μια Διπλή Ζωή (ρωσικά: Двойная жизнь), το 1848. Είναι ένα μυθιστόρημα δέκα κεφαλαίων, που συνδυάζει πεζογραφία και ποίηση για να απεικονίσει τη διπλή φύση των γυναικών και των μελών της υψηλής κοινωνίας. Η ηρωίδα του μυθιστορήματος είναι η Σεσίλι φον Λίντενμπορν[18]. Ενώ η Σεσίλι έχει μια αναμφισβήτητη, κρυφή λαχτάρα για την ποίηση, οι γυναίκες ποιήτριες «της παρουσιάζονταν πάντα ως η πιο αξιολύπητη, ανώμαλη κατάσταση, ως μια καταστροφική και επικίνδυνη ασθένεια»[19]. Η ποίηση συμβολίζει τον εσωτερικό κόσμο της Σεσίλι[13].

Όπως τα περισσότερα άλλα ρωσικά μυθιστορήματα της εποχής, το μυθιστόρημα της Παύλοβα τοποθετείται στον αριστοκρατικό κόσμο[18]. Η Σεσίλι, μέλος αυτού του κόσμου, έχει ανατραφεί τόσο προσεκτικά που «δεν μπορούσε ποτέ να κάνει το παραμικρό κακό... δεν μπορούσε ποτέ να ξεχάσει τον εαυτό της ούτε για μια στιγμή, να υψώσει τη φωνή της μισό τόνο... να απολαύσει μια συζήτηση με έναν άντρα σε σημείο που να μπορεί να του μιλήσει δέκα λεπτά περισσότερο από όσο ήταν σωστό ή να κοιτάξει δεξιά ενώ έπρεπε να κοιτάξει αριστερά»[20]. Παρασύρεται στην αξιοσέβαστη αλλά χωρίς νόημα ζωή μιας γυναίκας της υψηλής κοινωνίας και στον γάμο από τους ανθρώπους που είναι πιο κοντά της[17], όμως, τα όνειρά της, τα οποία της έρχονται με τη μορφή ποιημάτων, την έχουν προειδοποιήσει.

Βιβλιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Μια Διπλή Ζωή (Μυθιστόρημα σε πεζογραφία και ποίηση· 1846)· Ardis, 1978
  • The Crone (μπαλάντα, 1840), Η Ζωή μας Καλεί (ελεγεία, 1846) και At the Tea-Table (διήγημα, 1859), από την Ανθολογία Ρωσικής Γυναικείας Γραφής, 177-1992, Οξφόρδη, 1994. ISBN 0-19-871505-6
  • Μια Διπλή Ζωή, Columbia University Press, 2019 (Η Ρωσική Βιβλιοθήκη). Μετάφραση: Barbara Heldt. ISBN 978-0-23119079-4

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) 118739700. Ανακτήθηκε στις 20  Απριλίου 2026.
  2. ↑ Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
  3. ↑ «Павлов, Ипполит Николаевич» (Ρωσικά)
  4. 1 2 Terras, 1985, σελ. 128
  5. ↑ Katharina M. Wilson, επιμ. (1991). An Encyclopedia of continental women writers, Volume 1. Taylor & Francis. ISBN 978-0-8240-8547-6.
  6. 1 2 3 4 5 Greene, Diana (2004). Reinventing Romantic Poetry : Russian Women Poets of the Mid Nineteenth Century. University of Wisconsin Press. σελ. 140.
  7. 1 2 3 4 Heldt, 1978
  8. 1 2 3 4 5 Greene, 2004, σελ. 141
  9. ↑ Briker, Olga Lee. "The Poetic Personae of Karolina Pavlova (1807-1893)." Columbia University, 1996. σσ. 5
  10. ↑ Peace, 1992, σελ. 235
  11. 1 2 3 4 5 6 7 Terras, 1991, σελ. 225–226
  12. 1 2 3 Heldt, Barbara. "Karolina Pavlova: The woman Poet and the Double Life." A Double Life. Oakland: Barbary Coast Books, 1978
  13. 1 2 Peace, Richard. "The nineteenth century: the natural school and its aftermath, 1840 55". The Cambridge History of Russian Literature, ed. Charles A. Moser.New York: Cambridge University Press, 1992, σελ. 235
  14. ↑ Heldt, Barbara. "Karolina Pavlova: The woman Poet and the Double Life."A Double Life. Oakland: Barbary Coast Books, 1978, σελ. 10
  15. ↑ Heldt, Barbara. "Karolina Pavlova: The woman Poet and the Double Life."A Double Life. Oakland: Barbary Coast Books, 1978, σελ. 15
  16. ↑ Heldt, Barbara. "Karolina Pavlova: The woman Poet and the Double Life."A Double Life. Oakland: Barbary Coast Books, 1978, σσ. 9,20
  17. 1 2 Heldt, Barbara. "Karolina Pavlova: The woman Poet and the Double Life."A Double Life. Oakland: Barbary Coast Books, 1978, σελ. 21
  18. 1 2 Heldt, Barbara. "Karolina Pavlova: The woman Poet and the Double Life."A Double Life. Oakland: Barbary Coast Books, 1978, σελ. 27
  19. ↑ Pavlova, Karolina. A Double Life.Oakland: Barbary Coast Books, 1978. σελ. 60
  20. ↑ Pavlova, Karolina. A Double Life.Oakland: Barbary Coast Books, 1978. σελ. 59
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Καρολίνα_Παύλοβα&oldid=11646049"