Κάρολος Σφόρτσα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κάρολος Σφόρτσα
Carlo Sforza 1921.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση24  Ιανουαρίου 1872
Montignoso
Θάνατος4  Σεπτεμβρίου 1952[1][2][3]
Ρώμη
Χώρα πολιτογράφησηςΙταλία (1946–1952)
Βασίλειο της Ιταλίας (1872–1946)
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙταλικά[1]
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο της Πίζας
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταδιπλωμάτης
πολιτικός
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΙταλικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα
Οικογένεια
ΟικογένειαΟίκος των Σφόρτσα
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαμέλος της Ιταλικής Γερουσίας
υπουργός Εξωτερικών του Βασιλείου της Ιταλίας (1920–1921)
minister without portfolio of the Kingdom of Italy (Απριλίου 1944 – Δεκεμβρίου 1944)
πρέσβης
Minister of Foreign Affairs (Φεβρουαρίου 1947 – Ιουνίου 1947)
Minister of Foreign Affairs (1947–1948)
Minister of Foreign Affairs (1948–1950)
Minister of Foreign Affairs (1950–1951)
d:Q55341394 (1951–1952)
μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης της Ιταλίας
γερουσιαστής του Βασιλείου της Ιταλίας
ΒραβεύσειςΤάγμα του Ευαγγελισμού
Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου
Μεγαλόσταυρους ιππότης του Τάγματος του Στέμματος της Ιταλίας
Σταυρός της Ελευθερίας
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Κάρολος Σφόρτσα ή Κόμης Σφόρτσα (1872-1952) ήταν Ιταλός διπλωμάτης και πολιτικός. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στη Νομική εισήλθε στο διπλωματικό χώρο και στην αρχή υπηρέτησε ως γραμματέας πρεσβείας στο Λονδίνο και αργότερα στο Πεκίνο. Το 1916 διορίσθηκε πρέσβης παρά τη σερβική Βασιλική Αυλή. Το δε 1918 ανέλαβε ύπατος αρμοστής της Ιταλίας στη Κωνσταντινούπολη. Ένα χρόνο μετά, το 1919 διορίσθηκε γερουσιαστής και με τον τίτλο Κόμης Σφόρτσα αντιπροσώπευσε την πατρίδα του στη Διάσκεψη του Σπα. Αμέσως μετά με την επιστροφή του στην Ιταλία τον ίδιο μήνα (Ιούλιο 1920) ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών της Ιταλίας. Υπήρξε ο πρωτεργάτης της Συνθήκης του Ραπάλλο (1920). Το 1922 αποσύρθηκε της πολιτικής αντιτιθέμενος στο Φασιστικό καθεστώς από το οποίο και τελικά εξορίστηκε. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Σφόρτσα επανήλθε από τις ΗΠΑ στην Ιταλία και διορίσθηκε, από τον πρωθυπουργό Ντε Γκάσπαρι, υπουργός των Εξωτερικών «άνευ χαρτοφυλακίου», όπου και του ανατέθηκε η παρακολούθηση των θεμάτων (ζητημάτων) περί της Ευρωπαϊκής Ένωσης της οποίας υπήρξε θιασώτης.

Ο Σφόρτσα κατ΄ επανάληψη είχε επιδείξει ιδιαίτερη ανθελληνική στάση κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Υπήρξε από τους πλέον θερμότερους υποκινητές του εθνικιστικού κινήματος του Κεμάλ Ατατούρκ, είναι αυτός που εξελίχθηκε πολέμιος κατά της Ελλάδος στη Συνθήκη των Σεβρών και τελικά κατήγγειλε το Σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι, ειδικά στη παραχώρηση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα. Αξιώθηκε όμως στο τέλος της ζωής του, 25 χρόνια μετά, να δει να πραγματοποιείται αυτό όταν συρόμενη η Χώρα του κλήθηκε, ως ηττημένη, να αποδώσει και πολεμικές ακόμη αποζημιώσεις στην Ελλάδα.


  1. 1,0 1,1 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12459314v. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. (Αγγλικά) SNAC. w6xk8g0w. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. Munzinger-Archiv. 00000000269. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.