Κάρολος Ζένος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κάρολος Ζένος
Albert Maignan - L'amiral Carlo Zeno.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1333
Βενετία
Θάνατος 8  Μαΐου 1418
Βενετία
Υπηκοότητα Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα αξιωματικός
Οικογένεια
Αδέλφια Νικολό Ζένο
Αντόνιο Ζένο
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατός ναύαρχος/

Ο Κάρολος Ζένος (ιταλικά: Carlo Zenο, Βενετία 1333 ή 1334[1] - Βενετία 8 Μαρτίου 1418[1]) ήταν θεολόγος και ναύαρχος της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, επίσης βάιλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας την περίοδο 1366-1369 και Ρωμαιοκαθολικός ιερέας στην Πάτρα[2].

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κάρολος Ζένος ήταν Βενετός και σε νεαρή ηλικία ήρθε στην Πάτρα όπου χρίστηκε ρωμαιοκαθολικός ιερέας από τον Λατίνο Αρχιεπίσκοπο της πόλης Άγγελο Α΄ Ατσαγιόλι κι άσκησε τα ιερατικά του καθήκοντα[2]. Επιπλέον του είχε δοθεί και η ευθύνη της φύλαξης του κάστρου των Πατρών. Η συνεχής όμως αντιμετώπιση των τούρκων πειρατών, καθώς η πόλη βρίσκεται στην είσοδο του Κορινθιακού κόλπου, τον έκανε καλύτερο στην τέχνη του πολέμου παρά στην θεολογία.[3][4]

Όταν το 1366, η Μαρία των Βουρβόνων ήλθε με 12.000 στρατιώτες να πολιορκήσει την ακρόπολη των Πατρών, την οποία υπερασπίζονταν μόνο 700 ιππείς, ο αρχιεπίσκοπος ανέθεσε την άμυνα στον ιερέα Ζένο.[2][5][4] Ο Ζένος για 6 μήνες περιοριζόταν στο να αμύνεται, αφήνοντας τους πολιορκητές να σκορπιστούν και να λεηλατούν τα πλούσια περίχωρα των Πατρών. Την κατάλληλη στιγμή κατάφερε με έφοδο να διαλύσει τον αντίπαλο στρατό, να λύσει την πολιορκία και να τους καταδιώξει έως τον Ζόγκλο (Ναβαρρίνο), όπου ξεκίνησε αυτός να τους πολιορκεί.[2] Τέλος, με τη μεσολάβηση του Αμεδαίου ΣΤ΄ της Σαβοΐας έλυσε την πολιορκία και σύναψε ειρήνη μαζί της, με την συμφωνία η Μαρία να μην έχει αξιώσεις στην Πάτρα αναγνωρίζοντας την κυριαρχία του αρχιεπισκόπου και ο αρχιεπίσκοπος έλαβε την υποχρέωση να πληρώσει σε αυτή χρηματική αποζημίωση.[6][4]

Ανατέθηκε στο Ζένο η συγκέντρωση αυτών των χρημάτων. Η περιοχή της Αχαΐας λόγο των προηγούμενων λεηλασιών δεν είχε την δυνατότητα της χρηματοδότησης, παρά μόνο η Γλαρέντζα με το οχυρωμένο και πλούσιο λιμάνι της. Απευθυνόμενος όμως στην πόλη της Γλαρέντζας για την συγκέντρωση του ποσού, κατηγορήθηκε από κάποιον ιππότη της πόλης για προδοσία, με την αιτιολογία ότι η ειρήνη που συμφώνησε απαιτούσε αυτή τη βαριά χρηματική αποζημίωση. Ο Ζένος τον κάλεσε σε μονομαχία με αποτέλεσμα να χάσει την ιερατική του ιδιότητα. Όταν αυτό έγινε γνωστό την βασίλισσα την Νάπολης, Ιωάννα την Α΄, εκτίμησε τις υπηρεσίες του και τον διόρισε βάιλο του πριγκιπάτου της Αχαΐας. Ο Ζένος στην θέση του βάιλου παρέμεινε για τρία έτη (1366-1369), λόγο της υποχρέωσής του στον αρχιεπίσκοπο, για την αναγνώριση που είχε λάβει τα προηγούμενα χρόνια και για να προετοιμάσει τον αντικάταστάτη του.[7][8] Ο αντικαταστάτης του, ο οποίος διορίστηκε από τον Φίλιππα Β΄ του Τάραντα, ήταν ο Μπαλτάσαρ ντε Σόρμπα (1370-1373) που λόγο του ότι ήταν Γενουάτης βρισκόταν συνεχώς σε διαμάχη με τον αρχιεπίσκοπο της Πάτρας.[9][10]

Ο Ζένος εγκαταλείποντας τον ιερατικό βίο, παντρεύτηκε αλλά η γυναίκα του πέθανε γρήγορα[2].

Ταξίδεψε για επτά χρόνια στην Ανατολή και οδήγησε τις διαπραγματεύσεις που η Τένεδος πέρασε στους Βενετούς το 1376. Το 1379 υπερασπίστηκε το Τρεβίζο εναντίον των Ούγγρων. Νίκησε έπειτα τους Γενουάτες στην λιμνοθάλασσα της Βενετίας το 1380 και αυτή η νίκη έσωσε από επικείμενη καταστροφή την ενετική δημοκρατία.

Διορίστηκε πρέσβης της Βενετίας στη Γαλλία και την Αγγλία. Νίκησε τον Jean II Le Meingre σε ναυμαχία κοντά στην Μεθώνη το 1403, και έκανε με την ίδια επιτυχία εναντίον του Φραντσέσκο ντα Κανάρα, αλλά υπήρξε η υπόνοια ότι είχε δωροδοκηθεί από τον εν λόγω πρίγκιπα, καταδικάστηκε, αν και χωρίς απόδειξη, και έμεινε δύο χρόνια στη φυλακή.

Μετά τη απελευθέρωση του, έκανε προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα. Με την επιστροφή του υπερασπίστηκε το βασιλιά της Κύπρου Λουζινιάν από επιθέσεις των Γενουατών. Επιστρέφοντας στη Βενετία, αφιερώθηκε στη γράμματα.

Οι αδελφοί του, Νικολό Ζένο και Αντόνιο Ζένο, εξόπλισαν πλοίο με δικά τους έξοδα κι επισκέφθηκαν μακρινές χώρες: πήγαν στη βόρεια Ευρώπη και ανακάλυψαν άγνωστα εδάφη που ονομάζονται Frisknd, Πολωνία, Engroveland, και Estotiland Icarcé. Πιστεύεται ότι τα μέρη αυτά ήταν οι Νήσοι Φερόε , η Ισλανδία, η Γροιλανδία, η Γη του Λαμπραντόρ και η Νέα Γη.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 (Αγγλικά) «Carlo Zeno» από britannica.com. Αρχειοθετήθηκε 18/04/2016. Ανακτήθηκε 28/06/2018.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι το 1821, Στέφανος Θωμόπουλος, επιμέλεια Βασίλη Λάζαρη, Αχαϊκές εκδόσεις, ISBN 9607960084
  3. Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 411-412
  4. 4,0 4,1 4,2 Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 287-288
  5. Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 411
  6. Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 412
  7. Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 412-413
  8. Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 289
  9. Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 413-414
  10. Miller, W. (1908), βλ. πηγές, σελ. 289-290

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Carlo Zeno της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).