Κάρολος Β΄ της Νάπολης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Κάρολος Β' της Νάπολης)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Κάρολος Β'
Charles 2 of Naples.jpg
Βασιλιάς της Νάπολης
Περίοδος 7 Ιανουαρίου 1285 - 5 Μαΐου 1309
Προκάτοχος Κάρολος ο Ανδεγαυός
Διάδοχος Ροβέρτος της Νάπολης
Σύζυγος Μαρία της Ουγγαρίας
Επίγονοι Κάρολος Μαρτέλος της Ουγγαρίας
Άγιος Λουδοβίκος της Τουλούζης
Ροβέρτος της Νάπολης
Φίλιππος Α΄ του Τάραντα
Ραϋμόνδος Βερεγκάριος της Άντρια
Ιωάννης του Δυρραχίου
Μαργαρίτα, κόμισσα του Ανζού
Ελεονώρα του Ανζού
και άλλοι
Οίκος Καπέτων-Ανζού
Πατέρας Κάρολος ο Ανδεγαυός
Μητέρα Βεατρίκη της Προβηγκίας
Γέννηση 1254
Θάνατος 5 Μαΐου 1309 (55 ετών)
Νάπολη, Βασίλειο της Νάπολης
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )
Κάρολος Β΄ της Νάπολης
Ο Κάρολος ο Χωλός με την σύζυγο του Μαρία της Ουγγαρίας και τα παιδιά τους - Βίβλος της Νάπολης

Ο Kάρολος Β΄ ο Χωλός (Carlo II di Napoli, 1254 - 5 Μαΐου 1309) ήταν βασιλιάς της Νάπολης (1285 - 1309), ήταν βασιλιάς της Νάπολης, βασιλιάς της Αλβανίας, πρίγκηπας του Σαλέρνο, πρίγκηπας της Αχαΐας, κόμης της Προβηγκίας και του Φορκαλκιέ και κόμης του Ανζού μεγαλύτερος γιος του βασιλιά της Νάπολης Καρόλου Α΄ του Ανδεγαυού και της Βεατρίκης της Προβηγκίας.

Αιχμάλωτος του βασιλιά της Αραγωνίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πατέρας του είχε κατακτήσει το βασίλειο της Νάπολης και της Σικελία από τον βασιλιά Μαμφρέδο την δεκαετία του 1260 αλλά ανατράπηκε (1282) κατά την εξέγερση του Σικελικού Εσπερινού ύστερα από συμμαχία του βασιλιά της Αραγωνίας Πέτρου Γ' ο οποίος τον διαδέχθηκε με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ Η'.Κατά τους Σικελικούς Εσπερινούς, συνελήφθη στις 5 Ιουνίου του 1283 στη ναυμαχία της Νάπολης από τον Ρουτζέρο ντι Λαούρια. Όταν πέθανε ο πατέρας του (1285) ήταν αιχμάλωτος στην αυλή του βασιλιά της Αραγωνίας Πέτρου Γ΄, ο Πέτρος Γ' πέθανε την ίδια χρονιά (1285) και το βασίλειο του μοιράστηκε σαν 2, την Αραγονία κληρονόμησε ο μεγαλύτερος γιος του Αλφόνσος Γ' και την Σικελία ο δεύτερος γιος του Ιάκωβος Β΄. Ο Κάρολος ο Χωλός ελευθερώθηκε (1288) με τη μεσολάβηση του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου A΄ με αυστηρούς όρους όπως να είναι βασιλιάς της Νάπολης όχι της Σικελίας, να αφήσει 3 γιους του και 60 ευγενείς από την Προβηγκία ως ομήρους, να πληρώσει 30.000 μάρκα και να επιστρέψει ο ίδιος στην αιχμαλωσία αν δεν εκπληρώσει τις υποσχέσεις του σε τρία χρόνια. [1]

Προσπάθειες για ανακατάληψη της Σικελίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προσπάθησε στην συνέχεια να πείσει τον εξάδελφό του Κάρολο Βαλουά να αποκηρύξει το βασίλειο της Αραγωνίας που δόθηκε σε αυτόν από τον Πάπα Μαρτίνο Δ΄ για 20.000 ασημένιες λίρες και να τιμωρήσει τον Πέτρο Γ΄ που είχε επιτεθεί στην Σικελία, ο Κάρολος Βαλουά σε συμμαχία με τον βασιλιά της Καστίλης ξεκίνησε την Αραγονική Σταυροφορία. Ο Αλφόνσος Γ' αναγκάστηκε να υπογράψει την ταπεινωτική συνθήκη του Ταρασκόν στην οποία υποσχέθηκε να στείλει στρατό στην Σικελία για να ζητήσει από τον αδελφό του Ιάκωβο να απαρνηθεί τα δικαιώματα του στον θρόνο της Σικελίας υπέρ του Καρόλου και να πληρώσει φόρο υποτέλειας στην Αγία Έδρα. Η συνθήκη δεν εφαρμόστηκε τελικά λόγο του θανάτου του Αλφόνσου χωρίς απογόνους (1291), το βασίλειο της Αραγωνίας κληροδοτήθηκε στον αδελφό του βασιλιά της Σικελίας Ιάκωβο Β' ο οποίος έφυγε για την Αραγονία αφήνοντας στην Σικελία για αντιβασιλιά τον μικρότερο αδελφό του Φρειδερίκο Β'. Ο νέος πάπας Βονιφάτιος Η' που εξελέγη το 1294 μεσολάβησε μεταξύ του Καρόλου και του Ιακώβου Β' να υπογράψει ο Ιάκωβος την Συνθήκη του Ανάγνι (1295) σύμφωνα με την οποία ο ίδιος θα παντρευόταν την Λευκή κόρη του Καρόλου του Χωλού, θα παραχωρούσε το βασίλειο της Σικελίας πάλι στον Κάρολο και ο πάπας θα τον βοηθούσε σαν αντάλλαγμα να κατακτήσει την Κορσική και την Σαρδηνία.

Κηρύχθηκε βασιλιάς της Σικελίας αλλά χωρίς να πάρει το στέμμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν ο Κάρολος ταξίδεψε στην Σικελία να αναλάβει ξανά τον θρόνο συνάντησε βίαιη αντίσταση από τους κατοίκους οι οποίοι δεν ήθελαν με κανέναν τρόπο να κυβερνηθούν ξανά από την δυναστεία των Ανδεγαυών, ήταν οι ίδιοι οι οποίοι είχαν σφάξει τους Γάλλους στην εξέγερση του Σικελικού Εσπερινού. Οι εξεγερθέντες κάτοικοι ανακήρυξαν νέο βασιλιά τον ίδιο τον Φρειδερίκο Β' που είχε αφήσει στο νησί ο αδελφός του Ιάκωβος Β' σαν αντιβασιλιά, ο πάπας πίεσε τον Φρειδερίκο να μην δεχτεί τον θρόνο αλλά ο Φρειδερίκος αρνήθηκε την πρόταση του πάπα κάτι που τον έφερε σε σύγκρουση ακόμα και με τον αδελφό του. Ο πόλεμος για την κατάκτηση του νησιού στην συνέχεια ήταν πολύ σκληρός, ο Κάρολος ο Χωλός είχε συμμάχους τον πάπα, τον Κάρολο Βαλουά αλλά και τον ίδιο τον Ιάκωβο Β' της Αραγωνίας αδελφό του Φρειδερίκου παρόλα αυτά δεν κατάφερε να καταλάβει το νησί και ο γιος του Φίλιππος πιάστηκε αιχμάλωτος στην μάχη του Λα Φαλκονάρα (1299). Τελικά κλείστηκε η ειρήνη του Καλταμπελλόττα (1302) σύμφωνα με την οποία ο Κάρολος αποκήρυξε οριστικά τα δικαιώματα του στον θρόνο της Σικελίας υπέρ του Φρειδερίκου ο οποίος θα παντρευόταν την κόρη του Ελεονόρα, η συνθήκη επικυρώθηκε και από τον πάπα (1303). Ο Κάρολος ο Χωλός επέστρεψε στην Νάπολη τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την πρόοδο και τον καλλωπισμό της πόλης, τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Νάπολης ο τρίτος γιος του Ροβέρτος ο Σοφός αφού οι δυο μεγαλύτεροι είχαν πεθάνει πριν τον ίδιον.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1270 παντρεύτηκε την Μαρία Άρπαντ, κόρη του βασιλιά Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας και της Ελισάβετ του Κουμάν. [2] Παιδιά τους ήταν :

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Charles II. (King of Naples)". Encyclopædia Britannica. 5 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 923–924.
  2. Steven Runciman, The Sicilian Vespers, (Cambridge University Press, 2000), 138.
  3. Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.
  4. Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.
  5. Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.
  6. Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.
  7. Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.
  8. Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Charles II. (King of Naples)". Encyclopædia Britannica. 5 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 923–924.
  • Steven Runciman, The Sicilian Vespers, (Cambridge University Press, 2000), 138.
  • Ronald G. Musto, Apocalypse in Rome: Cola di Rienzo and the Politics of the New Age, (University of California, 2003), 78.


Προκάτοχος:
Κάρολος Α΄ της Σικελίας
Βασιλιάς της Νάπολης
12851309
Διάδοχος:
Ροβέρτος ο Σοφός
Προκάτοχος
Κάρολος Α΄ της Σικελίας
Πρίγκηπας της Αχαΐας
Armoiries Achaïe.svg
12781285
Διάδοχος
Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνη


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Charles II of Naples της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Armorial de la maison d'Anjou-Sicile της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).