Κάλγιου Λέπικ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κάλγιου Λέπικ
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση7  Οκτωβρίου 1920[1][2]
Koeru Rural Municipality
Θάνατος30  Μαΐου 1999[1][2]
Τάλιν
Τόπος ταφήςΜετσακαλμίτσου
ΕθνικότηταΕσθονοί
Χώρα πολιτογράφησηςΕσθονία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΕσθονικά
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο του Τάρτου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταποιητής
συγγραφέας
Περίοδος ακμής1939
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςRecipient of the Order of the National Coat of Arms, 1st Class (1996)
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Κάλγιου Λέπικ (γεννηθείς στις 7 Οκτωβρίου του 1920 στην Ενορία Κόερου – πέθανε στις 30 Μαΐου του 1999 στο Τάλιν) ήταν ένας Εσθονός ποιητής, ο οποίος έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην εξορία. 

Ο Κάλγιου Λέπικ δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα το 1939, σε 2 μαθητικά περιοδικά στο Τάρτου, το Iloli και το Tuleviku Rajad (Οι Δρόμοι του Μέλλοντος). Το 1940, ίδρυσε την καλλιτεχνική κοινωνία Tuulisui, και συνέχισε την ύπαρξη της στη Σουηδία, από το 1945. Το 1943 και το 1944 πολέμησε ως οπλίτης στην μονάδα της Εσθονικής Λεγεώνας των Waffen-SS. Έγινε πρόσφυγας το 1944, και μετά εγκαταστάθηκε στη Στοκχόλμη για πολλά χρόνια. 

Στη συνέχεια, ο Κάλγιου Λέπικ υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των Εσθονών προσφύγων στη Σουηδία. Το 1946, ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Eesti Raamat. Το 1966 έγινε ο επικεφαλής του Βαλτικού Αρχείου στη Σουηδία. Από το 1982, ο Λέπικ ήταν ο πρόεδρος της Εξορισμένης Εσθονικής Ένωσης Συγγραφέων (Välismaine Eesti Kirjanike Liit).[3] Το 1990 και το 1998, τιμήθηκε με το βραβείο ποίησης Γιούχαν Λίιβ, καθώς και με το ετήσιο βραβείο της Εσθονικής λογοτεχνίας το 1998. 

Τα πρώτα ποιήματα του Κάλγιου Λέπικ είναι πατριωτικά. Επίσης, μπορεί να βρεθεί σάτιρα. Στην ύστερη ποίηση του Λέπικ, επικρατούν τα απαισιόδοξα στοιχεία. Στα τελευταία του χρόνια, σταδιακά απέρριψε όλα τα είδη πολιτικών κινήτρων και του πατριωτικού πάθους.

Η ταφόπλακα του Κάλγιου Λέπικ στο Κοιμητήριο Μετσακαλμίστου στο Τάλιν.

Ο Κάλγιου Λέπικ είχε παντρευτεί την Άστα Λέπικ. Επίσης, είναι ο πατέρας του Εσθονού πολιτικού και διπλωμάτη Άϊνο Λέπικ φον Βιρέν (γεννηθείς το 1961). Οι τελευταίες ποιητικές του συλλογές δημοσιεύτηκαν στην Εσθονία, και πέθανε εκεί το 1999.[4]

Αξιοσημείωτες ποιητικές συλλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Nägu koduaknas (Στοκχόλμη, 1946)
  • Mängumees (Στοκχόλμη, 1948)
  • Kerjused treppidel (Βάντστενα, 1949)
  • Merepõhi (Στοκχόλμη, 1951)
  • Muinasjutt Tiigrimaast (Λουντ, 1955)
  • Kivimurd (Λουντ, 1958)
  • Kollased nõmmed (Λουντ, 1965)
  • Marmorpagulane (Λουντ, 1968)
  • Verepõld (Λουντ 1973)
  • Klaasist mehed (Λουντ 1978)
  • Kadunud külad (Λουντ 1985)
  • Öötüdruk (Τάλιν 1992)
  • Pihlakamarja rist (Τάρτου 1997)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]