Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ιωδίδια

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Να μη συγχέεται με Ιώδιο.
Ιωδίδια
Ονόματα
ΟνοματολογίαIUPAC
Ιωδίδιο[1]
Αναγνωριστικά
20461-54-5 ΝαιY
3587184
ChEBI CHEBI:16382
ChEMBL ChEMBL185537 ΝαιY
ChemSpider 28015 ΝαιY
14912
InChI=1S/HI/h1H/p-1 ΝαιY
Key: XMBWDFGMSWQBCA-UHFFFAOYSA-M ΝαιY
Jmol 3Δ Πρότυπο Image
KEGG C00708 ΝαιY
PubChem 30165
[I-]
UNII 09G4I6V86Q ΝαιY
Ιδιότητες
I
Μοριακή μάζα 126,90 g·mol−1
ΣυζυγέςΟξύ Υδροϊώδιο
Θερμοχημεία
169,26 J K−1 mol−1
Σχετικές ενώσεις
Φθορίδια
Χλωρίδια
Βρωμίδια
Εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά, τα δεδομένα αφορούν υλικά υπό κανονικές συνθήκες (25°C, 100 kPa).
Infobox references

Ένα ιόν ιωδιδίου (iodide) ή ιωδιούχο είναι το I. [2] Οι ενώσεις με ιώδιο σε τυπική κατάσταση οξείδωσης −1 ονομάζονται ιωδίδια. Στην καθημερινή ζωή, το ιώδιο συναντάται συχνότερα ως συστατικό του ιωδιούχου αλατιού, το οποίο πολλές κυβερνήσεις επιβάλλουν. Παγκοσμίως, η ανεπάρκεια ιωδίου επηρεάζει δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους και είναι η κύρια αποτρέψιμη αιτία νοητικής αναπηρίας [3]

Δομή και χαρακτηριστικά ανόργανων ιωδιδίων

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ιωδίδιο είναι ένα από τα μεγαλύτερα μονοατομικά ανιόντα. Του αποδίδεται ακτίνα περίπου 206 πικόμετρα. Για λόγους σύγκρισης, τα ελαφρύτερα αλογονίδια είναι σημαντικά μικρότερα: το βρωμίδιο (196 pm), το χλωρίδιο (181 pm) και το φθορίδιο (133 pm). Εν μέρει λόγω του μεγέθους του, το ιωδίδιο σχηματίζει σχετικά ασθενείς δεσμούς με τα περισσότερα στοιχεία.

Τα περισσότερα ιωδιούχα άλατα είναι διαλυτά στο νερό, αλλά συχνά λιγότερο από τα αντίστοιχα χλωριούχα και βρωμιούχα. Το ιωδίδιο, όντας μεγάλο, είναι λιγότερο υδρόφιλο σε σύγκριση με τα μικρότερα ανιόντα. Μία συνέπεια αυτού είναι ότι το ιωδιούχο νάτριο είναι ιδιαίτερα διαλυτό στην ακετόνη, ενώ το χλωριούχο νάτριο δεν είναι. Η χαμηλή διαλυτότητα του ιωδιούχου αργύρου και του ιωδιούχου μολύβδου αντανακλά τον ομοιοπολικό χαρακτήρα αυτών των μεταλλικών ιωδιδίων. Μια δοκιμή για την παρουσία ιόντων ιωδιδίου είναι ο σχηματισμός κίτρινων ιζημάτων αυτών των ενώσεων κατά την επεξεργασία ενός διαλύματος νιτρικού αργύρου ή νιτρικού μολύβδου(II).[2]

Τα υδατικά διαλύματα ιωδιούχων αλάτων διαλύουν το ιωδίδιο καλύτερα από το καθαρό νερό. Αυτό το φαινόμενο οφείλεται στον σχηματισμό του ιόντος τριιωδιδίου, το οποίο είναι καφέ:

I + I2I
3

Οξειδοαναγωγή, συμπεριλαμβανομένων των αντιοξειδωτικών ιδιοτήτων

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα ιωδιούχα άλατα είναι ήπια αναγωγικά μέσα και πολλά αντιδρούν με οξυγόνο για να δώσουν ιώδιο. Αναγωγικό μέσο είναι ένας χημικός όρος για ένα αντιοξειδωτικό. Οι αντιοξειδωτικές του ιδιότητες μπορούν να εκφραστούν ποσοτικά ως οξειδοαναγωγικό δυναμικό:

2I I2 + 2e     E° = 0.54 volts (ως προς πρότυπο ηλεκτρόδιο υδρογόνου)

Επειδή το ιωδίδιο οξειδώνεται εύκολα, ορισμένα ένζυμα το μετατρέπουν εύκολα σε ηλεκτρονιόφιλους παράγοντες ιωδίωσης, όπως απαιτείται για τη βιοσύνθεση μυριάδων φυσικών προϊόντων που περιέχουν ιωδίδιο. Το ιωδίδιο μπορεί να λειτουργήσει ως αντιοξειδωτικό είδος που μπορεί να καταστρέψει το όζον.[4] και δραστικές μορφές οξυγόνου όπως υπεροξείδιο του υδρογόνου:[5]

2 I + υπεροξειδάση + H2O2 + τυροσίνη, ιστιδίνη, λιπίδιο, κλ.π. → ιωδοενώσεις + H2O + 2 e

Αντιπροσωπευτικά ιωδίδια

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ένωση Τύπος Εμφάνιση Χρήση ή παρουσία
Ιωδιούχο κάλιο KI λευκοί κρύσταλλοι ιωδιούχο συστατικό του ιωδιωμένου αλατιού
Υδροϊώδιο HI άχρωμο αέριο ισχυρό ανόργανο οξύ
Ιωδιούχος άργυρος AgI κίτρινη σκόνη που σκουραίνει στο φως φωτοενεργό συστατικό φωτογραφικού φιλμ με βάση το άργυρο
Θυροξίνη
(3,5,3′,5′-τετραϊωδοθυρονίνη)
C15H11I4NO4 ανοιχτό κίτρινο στερεό ορμόνη απαραίτητη για την ανθρώπινη υγεία

Ο ιωδαργυρίτης—φυσικός, κρυσταλλικός ιωδιούχος άργυρος—είναι το πιο κοινό ιωδιούχο ορυκτό που είναι γνωστό σήμερα. Ιωδιούχα ανιόντα μπορεί μερικές φορές να βρεθούν και σε συνδυασμό με υδράργυρο, χαλκό και μόλυβδο, αλλά τα ορυκτά με τέτοιες συνθέσεις είναι ακόμη πιο σπάνια.[6]

Το ιώδιο μπορεί να έχει κατάσταση οξείδωσης −1, +1, +3, +5 ή +7. Είναι επίσης γνωστός ένας αριθμός ουδέτερων οξειδίων του ιωδίου.

Κατάσταση οξείδωσης ιωδίου −1 +1 +3 +5 +7
Όνομα ιωδίδιο υποϊωδιώδες ιωδιώδες ιωδικό υπεριωδικό
Τύπος I IO IO
2
IO
3
IO
4
or IO5−
6
  1. «Iodide - PubChem Public Chemical Database». The PubChem Project. USA: National Center for Biotechnology Information.
  2. 1 2 Greenwood, Norman N.· Earnshaw, Alan (1997). Chemistry of the Elements (2nd έκδοση). Butterworth–Heinemann. ISBN 0080379419.
  3. McNeil, Donald G. Jr (16 Δεκεμβρίου 2006). «In Raising the World's I.Q., the Secret's in the Salt». New York Times. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2008.
  4. Pillar, Elizabeth A.; Guzman, Marcelo I.; Rodriguez, Jose M. (2013-10-01). «Conversion of Iodide to Hypoiodous Acid and Iodine in Aqueous Microdroplets Exposed to Ozone». Environmental Science & Technology 47 (19): 10971–10979. doi:10.1021/es401700h. ISSN 0013-936X. PMID 23987087. Bibcode: 2013EnST...4710971P.
  5. Küpper FC; Carpenter LJ; McFiggans GB και άλλοι. (2008). «Iodide accumulation provides kelp with an inorganic antioxidant impacting atmospheric chemistry» (Free full text). Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America 105 (19): 6954–8. doi:10.1073/pnas.0709959105. PMID 18458346. PMC 2383960. Bibcode: 2008PNAS..105.6954K. http://bib-pubdb1.desy.de/record/85506/files/Kuepper%20et%20al%20Fig%203.pdf.
  6. «Mineral/rock/commodity names containing 'iodide'». mindat.org. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]