Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος
Γέννηση
Μεσσηνία
Θάνατος
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Σπουδές Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία Γούλιτς και Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων
Ιδιότητα πολιτικός και διπλωμάτης
Αξίωμα Ευρωβουλευτής
μέλος της Βουλής των Ελλήνων
Υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας ( - )
Υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας
Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Ελλάδας
Βραβεύσεις Μεγαλόσταυρος του τάγματος της Τιμής

Ο Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος (10 Φεβρουαρίου 1919 - 16 Οκτωβρίου 2014) ήταν Έλληνας πολιτικός, ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, και αξιωματικός εν αποστρατεία (συνταγματάρχης του Στρατού Ξηράς). Διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας, καθώς και αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου. Το 1981 διορίστηκε ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ μέχρι τη διεξαγωγή των ευρωεκλογών του 1981.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1919 στο Ψάρι της Μεσσηνίας και προέρχεται από οικογένεια με στρατιωτική παράδοση.

Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1939 ως ανθυπολοχαγός του Μηχανικού, αλλά πολέμησε στην πρώτη γραμμή ως διοικητής λόχου Πεζικού στο Αλβανικό Μέτωπο το 1940-1941[1], συμμετέχοντας στην απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου. Κατά την Κατοχή διέφυγε στη Μέση Ανατολή όπου υπηρέτησε στις μάχιμες μονάδες του Ελληνικού Στρατού. Μετά το 1945 συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία του Στρατού στo Ινστιτούτο Γούλιτς (Woolwich) της Μεγάλης Βρετανίας.

Yπήρξε διοικητής διάφορων Μονάδων του Στρατού, καθηγητής της Σχολής Ευελπίδων, και παράλληλα ειδικός σύμβουλος στο τότε Υπουργείο Συντονισμού.[1] Τελικά παραιτήθηκε από το στρατό με το βαθμό του Συνταγματάρχη (ΜΧ) και πολιτεύτηκε με την Ένωση Κέντρου στη Μεσσηνία όπου εξελέγη βουλευτής το 1963 και 1964. Καθ' όλη τη διάρκεια της δικτατορίας (1967-1974) ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση συμμετέχοντας στην συλλογική ηγεσία της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΚΔΑ (Εθνικό Κίνημα Δημοκρατικής Αντίστασης).

Το καλοκαίρι του 1967 φυλακίστηκε και εξορίστηκε στη Σύρο. Μετά από σύντομη αποφυλάκιση κρατήθηκε εκ νέου στις φυλακές και εξορίστηκε από το 1968 μέχρι το 1971, οπότε ανέλαβε την ηγεσία του ΠΑΚ (Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα) στην Ελλάδα. Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στα οποία είχε ενεργό συμμετοχή, συνελήφθη και βασανίστηκε στην Ε.Σ.Α. απ' όπου μεταφέρθηκε στη Γυάρο μέχρι την πτώση της δικτατορίας.

Το 1974 μαζί με τον Ανδρέα Παπανδρέου και άλλα στελέχη του κινήματος ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, του οποίου διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος (1977-1981) και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου (1977-1985). Ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος κατείχε το αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών από το 1981 μέχρι το 1985, ήταν Αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης από το 1985 μέχρι τον Ιούλιο 1989, ενώ από τον Απρίλιο του 1986 ως τον Ιούλιο του 1989 ήταν ταυτόχρονα και Υπουργός Εθνικής Άμυνας. Κατά την δεύτερη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (1985-1989), ήρθε κάποιες φορές αντιμέτωπος με τον έτερο Αντιπρόεδρο, Μένιο Κουτσόγιωργα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αναθέσει την εποπτεία του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) στον πρώην συνταγματάρχη Χαραλαμπόπουλο, και την εποπτεία του Κυβερνητικού Συμβουλίου (ΚΥΣΥΜ, η σημερινή Κυβερνητική Επιτροπή) στον Κουτσόγιωργα.

Αν και προερχόταν από τον κεντρώο χώρο, εξελίχθηκε σε ένα από τα αριστερά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, και ήδη από την περίοδο του αγώνα εναντίον της Χούντας είχε αναπτύξει σχέσεις με σοσιαλιστικά και εθνικο-απελευθερωτικά κινήματα σε διάφορες χώρες: μάλιστα ο τουρκικός Τύπος τον είχε κατηγορήσει ότι ως Υπουργός Εθνικής Άμυνας βοηθούσε με όπλα τους αντάρτες Κούρδους του PKK.[2]

Το 1993 το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στην κυβέρνηση αλλά πλέον ο Χαραλαμπόπουλος ήταν αποστασιοποιημένος από τις κεντρικές επιλογές της ηγεσίας του.[3]

Τον Ιανουάριο του 1996 και μετά την παραίτηση του Ανδρέα Παπανδρέου από το αξίωμά του πρωθυπουργού, έθεσε υποψηφιότητα για την ανάδειξη νέου πρωθυπουργού, που θα εξέλεγε η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Δεν κατάφερε να εκλεγεί με αντιπάλους τους Κώστα Σημίτη, Άκη Τσοχατζόπουλο και Γεράσιμο Αρσένη (εξελέγη ο πρώτος).

Ήταν παντρεμένος με την Άγα Χαραλαμπoπούλου, πρώην πρόεδρο της Ένωσης Γυναικών Ελλάδας. Ήταν πατέρας δύο παιδιών του Γιώργου - Ερνέστου, πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ στη Β' Αθηνών και δικηγόρου, και του Χάρη Χαραλαμπόπουλου.

Πέθανε στις 16 Οκτωβρίου 2014.[4]

Απομνημονεύματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2001, ο Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος εξέδωσε τα απομνημονεύματά του, Κρίσιμα Χρόνια: Αγώνες για τη Δημοκρατία, 1936-1996, που θεωρούνται σημαντική πηγή για την μελέτη της μεταπολεμικής ελληνικής πολιτικής ιστορίας.

Ηθικές Αμοιβές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Τιμής, απονεμηθείς από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κύριο Κάρολο Παπούλια.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 The International Who's Who, 1989-90
  2. Ελεύθερος Τύπος, 4/4/1988
  3. tovima.gr Γιάννης Χαραλαμπόπουλος - Το «ιστορικό στέλεχος» πετάει το γάντι στον κ. Κ. Σημίτη και στους «εκσυγχρονιστές»
  4. «Πέθανε ο Γ.Χαραλαμπόπουλος, υπουργός των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου». in.gr. 16 Οκτωβρίου 2014. http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231356130. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2014. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.109

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • tovima.gr Γιάννης Χαραλαμπόπουλος - Το «ιστορικό στέλεχος» πετάει το γάντι στον κ. Κ. Σημίτη και στους «εκσυγχρονιστές»
  • [1] Γιάννης Χαραλαμπόπουλος - Κρίσιμα Χρόνια