Ιωάννης Σφακιανάκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ιωάννης Σφακιανάκης
Ioannis Sfakianakis.JPG
Τσιγκογραφία του Ιωάννη Σφακιανάκη από το περιοδικό Ημερολόγιο Σκόκου του 1900.
Γέννηση
Θάνατος
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Ιδιότητα πολιτικός
Commons page Πολυμέσα

Ο Ιωάννης Σφακιανάκης (1848-28 Νοεμβρίου 1924) ήταν Έλληνας πολιτικός και Πρόεδρος της Επαναστατικής Συνελεύσεως Κρητών στην Κρητική Επανάσταση του 1878.

Γεννήθηκε στο Βραχάσι Λασιθίου. Ήταν γιος του Κωσταντίνου Σφακιανάκη. Σπούδασε ιατρική στο Οθώνειο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και έπειτα στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.[1] Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Εξάσκησε το επάγγελμα του ιατρού και απόκτησε την εμπιστοσύνη των συνανθρώπων του, γιατί η επιστήμη του έφερνε ιαματικά αποτελέσματα, όμοια με αυτά του θρυλικού ιατρού Παλαιολόγου, τον οποίο πενήντα χρόνια νωρίτερα είχε εξορίσει ο Σουλτάνος. Χρημάτισε βουλευτής σε πολλές και επανειλημμένες περιόδους και διακρίθηκε για την ρητορική του ικανότητα. Συνεργάστηκε στην ελληνική εφημερίδα του Ηρακλείου μετά την επανάσταση του 1878. Πήρε μέρος στις επαναστάσεις του 1896 και 97 και η δράση του έγινε γνωστή.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γιος του Κων/νου Σφακιανάκη, αρχηγού των έξι Ανατολικών Επαρχιών της Κρήτης, γεννήθηκε στο Βραχάσι Μεραμβέλλου το 1848. Μαθητής ακόμη στη Σύρο, ακολούθησε τον πατέρα του στην Κρήτη στην Επανάσταση του 1866-8. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στη Βιέννη.

Διετέλεσε ιατρός του Χριστιανικού Νοσοκομείου Ηρακλείου και πρόεδρος του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Ηρακλείου, με πλούσια δράση.

Κύριος διαπραγματευτής της Σύμβασης της Χαλέπας (1878), πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Κρητών (1897-8), πρόεδρος του Εκτελεστικού (1898), και πρώτος πρόεδρος της Βουλής των Κρητών (1899).

Έξοχος πατριώτης, σεμνός και μετριόφρων, εχθρός του Πολιτικού φατριασμού, υπήρξε το κύριο πρόσωπο των πολιτικών πραγμάτων της Κρήτης, από το 1878 μέχρι την Επανάσταση του Θερίσου το 1905.

Υποστήριξε την Επανάσταση εκείνη με βαρυσήμαντη ομιλία του στο Ηράκλειο στις 22/3/1905 και έστρεψε την πλάστιγγα των πραγμάτων υπέρ του Ελευθερίου Βενιζέλου. «Υπάρχει κανείς από σας, υπάρχει κανείς Κρης, υπάρχει κανείς Έλλην, έχων τοιαύτην κατασκευήν νεύρων, ώστε να δύναται να μένη απαθής, όταν μανθάνη ότι στρατιώται ξένοι πρόκειται να κτυπήσουν αδελφούς, οι οποίοι άλλο δεν ζητούν πάρα εκείνο το οποίον όλοι ημείς χιλιάκις εζητήσαμεν; Προτείνω να εκφρασθή ανενδοιάστως το φρόνημα των παρόντων και να δηλωθή προς τας Δυνάμεις, ότι, εις την προκειμένην περίστασην, πάντες οι Κρήτες συντάσσονται, ψυχή και σώματι μετά των εν Θερίσω».

Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία, κόρη του Μίνωα Καλοκαιρινού, με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Έλλη, που πέθανε μικρή και τον Κωνσταντίνο που διακρίθηκε ως μουσικός. Ως βουλευτής Ηρακλείου διακρίθηκε ως ήρεμος και χαρίεις, απλός, είρων και θελκτικός ρήτωρ.

Λόγω εκτράχυνσης των πολιτικών παθών, εγκατέλειψε την πολιτική και ανέλαβε διευθυντής της Τράπεζας Κρήτης στο Ηράκλειο.

Τιμήθηκε από την Κρητική Πολιτεία με τη διάκριση του Αγωνιστή Α’ Τάξεως.

Πέθανε στην Αθήνα στις 28 Νοεμβρίου 1924 και τιμήθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα