Ιωάννης Θεόδωρος της Βαυαρίας

Ιωάννης Θεόδωρος της Βαυαρίας, επίσκοπος
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση	3 Σεπτεμβρίου 1703; Μόναχο
Θάνατος	27 Ιανουαρίου 1763; Λιέγη
Χώρα πολιτογράφησης	Εκλεκτοράτο της Βαυαρίας
Θρησκεία	Καθολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Γερμανικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	καθολικός ιερέας (από 1730); καθολικός επίσκοπος (από 1730)
Οικογένεια
Γονείς	Μαξιμιλιανός Β' και Θηρεσία Κουνιγούνδη Σομπιέσκα
Αδέλφια	Μαρία-Άννα-Καρολίνα της Βαυαρίας, Κλήμης Αύγουστος της Βαυαρίας, Ιωσήφ Φερδινάνδος της Βαυαρίας, Emmanuel-François-Joseph de Bavière, Φίλιππος-Μαυρίκιος της Βαυαρίας, Κάρολος Ζ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας; Φερδινάνδος Μαρία Ιννοκέντιος της Βαυαρίας
Οικογένεια	Οίκος του Βίττελσμπαχ
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	καρδινάλιος (από 1743); Επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ (από 1719); Πρίγκιπας-Επίσκοπος της Λιέγης (από 1744); επιχώριος επίσκοπος (από 1727); Πρίγκιπας-Επίσκοπος
Θυρεός
	Σχετικά πολυμέσα
	δεδομένα

Ο Ιωάννης-Θεόδωρος, γερμ. Johann-Theodor (3 Σεπτεμβρίου 1703 - 27 Ιανουαρίου 1763) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν καρδινάλιος, πρίγκιπας-επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ, του Φράιζινγκ και της Λιέγης.

Βιογραφία

Ήταν ο τέταρτος επιζήσας γιος του Μαξιμιλιανού Β΄ Εμμανουήλ εκλέκτορα της Βαυαρίας και της Θηρεσίας-Κουνεγούντας Σομπιέσκι, κόρης του Ιωάννη Γ΄ της Πολωνίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολστατ στη Βαυαρίας και στο Πανεπιστήμιο της Σιένα^[1].

Εκλέχθηκε επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ από το Σύλλογο του καθεδρικού το 1719, 15 ετών^[1]. Η παπική επιβεβαίωση ήλθε δύο έτη μετά^[1]. Επίσης εκλέχθηκε βοηθός-επίσκοπος του Φράιζινγκ από το Σύλλογο του καθεδρικού το 1723^[1] και τρία έτη έλαβε την παπική έγκριση, με την άδεια να κρατήσει και την προηγούμενη θέση του^[1].

Χειροτονήθηκε υποδιάκονος το 1724^[1] και ιερέας το 1730^[1]. Το 1730 έλαβε παπική άδεια να χειροτονηθεί επίσκοπος πριν την επιτρεπόμενη ηλικία (ήταν μόνο 27 ετών). Η τελετή έγινε στο καθεδρικό του Μύνστερ από τον τριτότοκο αδελφό του Κλήμη-Αύγουστο αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και δύο επισκόπους^[1].

Το 1743 έγινε καρδινάλιος-ιερέας από τον πάπα Βενέδικτο ΙΔ΄, αλλά το όνομά του κρατήθηκε in pectore (στο στήθος, στην καρδιά) και δεν ανακοινώθηκε πριν το 1746^[1], οπότε έλαβε τη θέση του καρδιναλίου στο Σαν Λορέντσο ιν Πανίσπερνα της Ρώμης^[1]. Το 1744 εκλέχθηκε πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης από τον σύλλογο του καθεδρικού^[1] και ο πάπας το ενέκρινε 20 ημέρες μετά, με την άδεια να κρατήσει και τις προηγούμενες επισκοπές^[1].

Δεν συμμετείχε στο Σύλλογο των καρδιναλίων (Conclave) του 1758. Ήταν ο τελευταίος επίσκοπος της Λιέγης από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ. Το 1761 απεβίωσε ο αδελφός του και διεκδίκησε την αρχιεπισκοπή της Κολωνίας, αλλά ο πάπας Κλήμης Η΄ απέρριψε το αίτημα, διότι είχε μερικές αμφιβολίες για την ηθική του συμπεριφορά.

Ήταν γνωστός ως σπουδαίος κυνηγός, προστάτης της μουσικής -έπεζε βιολοντσέλο- και του θεάτρου. Διατηρούσε μία εξαίρετη Αυλή στη Λιέγη. Λέγεται ότι είχε σχέσεις με διάφορες γυναίκες· ήταν αγαπητός στην επισκοπή. Υπέφερε από άσθμα και φυματίωση και ο ιατρός του ισχυριζόταν ότι προέρχονται από ατμούς άνθρακα. Πήγαινε στη Γερμανία τακτικά διακοπές για να βελτιωθεί η υγεία του, όμως αυτή δεν έφτιαξε.

Απεβίωσε το 1763 στη Λιέγη (τώρα στο Βέλγιο) και τάφηκε στον καθεδρικό του Αγ. Λάμπερτ της Λιέγης, ενώ η καρδιά του τοποθετήθηκε στο παρεκκλήσιο της Χάριτος στο ναό της Παναγίας του Άλτεττινγκ^[1].