Ιούλιος του Τάραντα
.png) | |
| Συγγραφέας | Γιόχαν Άντον Λάιζεβιτς |
|---|---|
| Υπότιτλος | Ein Trauerspiel |
| Γλώσσα | Γερμανικά |
| Ημερομηνία δημοσίευσης | 1776 |
| Μορφή | θεατρικό έργο |
| Τόπος | Τάραντας |
| LΤ ID | 3943505 |
| δεδομένα () | |
Ιούλιος του Τάραντα (γερμανικά: Julius von Tarent) είναι ο τίτλος τραγωδίας του Γιόχαν Άντον Λάιζεβιτς. Εκδόθηκε το 1774 και θεωρείται σημαντικό έργο του λογοτεχνικού και αισθητικού κινήματος Θύελλα και ορμή. Κεντρικό θέμα είναι η διαμάχη για την ίδια γυναίκα μεταξύ των αδελφών Ιούλιου και Γκουίντο, γιων του πρίγκιπα του Τάραντα, που οδηγεί και τους δύο στον θάνατο.[1]
Η τραγωδία επηρέασε τον Φρίντριχ Σίλερ και θεωρείται πρόδρομος του έργου του Οι ληστές (1781).[2]
Πρόσωπα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Κωνσταντίνος, πρίγκιπας του Τάραντα και πατέρας του Ιούλιου και του Γκουίντο
- Ιούλιος, ο κληρονομικός πρίγκιπας του πριγκιπάτου του Τάραντα
- Γκουίντο, ο μικρότερος αδερφός του
- Αρχιεπίσκοπος του Τάραντα, αδελφός του Κωνσταντίνου
- Σεσίλια Νιγκρέτι, κόμισσα και ανιψιά του Κωνσταντίνου
- Μπλάνκα, αστή, ερωμένη του Ιούλιου
- Κόμης Ασπερμόντε, φίλος και έμπιστος του Ιούλιου
- Ηγουμένη της Μονής Ιουστινιανού
- Γιατρός
- Δευτερεύοντες χαρακτήρες
Υπόθεση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Βασισμένη σε ένα ιστορικό γεγονός στην οικογένεια των Μεδίκων στη Φλωρεντία τον 16ο αιώνα, η τραγωδία επικεντρώνεται στον ανταγωνισμό μεταξύ δύο αδελφών: οι πρίγκιπες Ιούλιος και Γκουίντο του Τάραντα επιθυμούν και οι δύο την ίδια γυναίκα, τη Μπλάνκα, η οποία ανταποκρίνεται στον ενθουσιώδη έρωτα του Ιούλιου, διαδόχου του θρόνου. Αυτή η προτίμησή της προς τον αδερφό του τροφοδοτεί το μίσος του Γκουίντο εναντίον του αδελφού του. Όσο διαφορετικά κι αν είναι τα δύο αδέρφια, καταλήγουν και οι δύο στην ίδια απόφαση: να αποκτήσουν την Μπλάνκα. Ωστόσο, με εντολή του ηλικιωμένου πατέρα τους Κωνσταντίνου η γυναίκα κλείνεται σε μοναστήρι. Αν και αυτή η κίνηση είχε σκοπό να εστιάσει ξανά την προσοχή του Ιούλιου στα αυλικά του καθήκοντα, το πάθος του για την Μπλάνκα συνεχίζει να κυριαρχεί όλη του τη σκέψη. Ο Γκουίντο, με τη σειρά του, περιφρονεί τον μεγαλύτερο αδερφό του για την αγάπη του για τη φιλοσοφία και την ευαισθησία του. Ο ίδιος, έμπειρος στρατιωτικός ηγέτης, βλέπει την όμορφη Μπλάνκα ως φυσικό έπαθλο για τη γενναιότητά του. Ενώ ο έμπιστος του Ιούλιου κόμης Ασπερμόντε προσπαθεί να αμβλύνει το πάθος του φίλου του και να του υπενθυμίσει τις υποχρεώσεις του προς τον πατέρα του και το πριγκιπάτο, ο πατέρας πρίγκιπας Κωνσταντίνος καταστρώνει ένα συγκεκριμένο σχέδιο.[3]
Ταραγμένος από τη σύγκρουση των γιων του και το μέλλον του Τάραντα, ο Κωνσταντίνος βλέπει την ανιψιά του Σεσίλια ως τη λύση στο πρόβλημα. Η ένωση που ήλπιζε μεταξύ του Ιούλιου και της Σεσίλιας, αφενός θα ήταν κατάλληλη για την ιδιότητα του πρίγκιπα και χρήσιμη για την ευημερία του Tάραντα και, από την άλλη πλευρά, θα κατεύναζε τη ζήλια του Γκουίντο και έτσι θα εξαφάνιζε το ενδιαφέρον του για Μπλάνκα. Ωστόσο, ο Κωνσταντίνος δεν γνωρίζει ότι ο Ιούλιος έχει ήδη επισκεφτεί τη Μπλάνκα στο μοναστήρι και της έχει αποκαλύψει το σχέδιό του: θέλει να την απαγάγει και να φύγουν από τον Τάραντα μαζί. Ωστόσο, ο Γκουίντο ανατρέπει αυτό το σχέδιο στήνοντας ενέδρα στον αδελφό του και τους ενόπλους του στο δρόμο για το μοναστήρι. Στη συμπλοκή, μαχαιρώνει θανάσιμα τον αδερφό του. Όταν η Μπλάνκα μαθαίνει για το έγκλημα και βλέπει το πτώμα του αγαπημένου της στο παλάτι, χάνει το μυαλό της από τη θλίψη της. Ο Κωνσταντίνος, επικαλούμενος το καθήκον του ως πρίγκιπας, λέει στον Γκουίντο ότι πρέπει να πεθάνει για το έγκλημά του. Αφού ο Γκουίντο ομολόγησε σε ένα διπλανό δωμάτιο, ο πατέρας του τον μαχαίρωσε. Μέσα στον πόνο της απόγνωσης, ο πρίγκιπας λέει στον αδερφό του, τον αρχιεπίσκοπο, ότι αποφάσισε να παραδώσει τον έλεγχο του Τάραντα στον βασιλιά της Νάπολης και ο ίδιος να γίνει μοναχός. [4]
Σχόλια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το έργο ακολουθεί τον παραδοσιακό κανόνα των τριών ενοτήτων του κλασικού θεάτρου: έχει μόνο μια πλοκή στην οποία όλοι οι χαρακτήρες που εμφανίζονται είναι αλληλένδετοι. Διαδραματίζεται σε μία μόνο τοποθεσία, στον Τάραντα, και εξελίσσεται μέσα σε 24 ώρες, στα 76α γενέθλια του πρίγκιπα Κωνσταντίνου.
Κατατάσσεται στην περίοδο Θύελλα και ορμή της γερμανικής λογοτεχνίας, ωστόσο πολυάριθμα κλασικά χαρακτηριστικά - η οργάνωση σύμφωνα με τις τρεις ενότητες και η κλασική δομή, η γλώσσα των χαρακτήρων, το σκηνικό και η αναπαράσταση της κοινωνίας και των εθίμων του παρελθόντος - δίνουν στο δράμα έναν κλασικιστικό χαρακτήρα.
Σε έναν διαγωνισμό που διοργανώθηκε το 1776, η τραγωδία επαινέθηκε αλλά το πρώτο βραβείο κέρδισε ο Φρίντριχ Μαξιμίλιαν Κλίνγκερ με την τραγωδία Οι δίδυμοι (1776) που επίσης αναφέρονταν στην έχθρα μεταξύ δύο αδελφών με επακόλουθη σύγκρουση και αδελφοκτονία, τυπικά μοτίβα του πρόδρομου του γερμανικού ρομαντισμού κινήματος Θύελλα και ορμή. Και στα δύο έργα, πηγή είναι η ιστορία του θανάτου των γιων του Δούκα Κόζιμου Α', ο οποίος φέρεται να συνέβη το 1562 στη Φλωρεντία και καταγράφηκε στις Ιστορίες του Ζακ Ωγκύστ ντε Του το 1635. Ρομαντική σχέση και ερωτική αντιζηλία δεν εμφανίζεται στο ιστορικό γεγονός, αυτά έχουν προστεθεί από τον Λάιζεβιτς και τα επανέλαβε και ο Κλίνγκερ στη δική του εκδοχή.[5]