Ιμαρέτι
Το ιμαρέτι (τουρκικά: imaret, προφέρεται: [imaːˈɾet], πτωχοκομείο) είναι ένας από τους όρους που χρησιμοποιήθηκαν για τα δημόσια φτηνά εστιατόρια που χτίστηκαν σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 14ο έως το 19ο αιώνα.[1] Αυτά τα δημόσια εστιατόρια ήταν συχνά μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος που ήταν γνωστό ως βακούφι, το οποίο θα μπορούσε να περιλαμβάνει ξενώνες, τζαμιά, καραβανσεράι και κολέγια. Τα ιμαρέτ παρείχαν δωρεάν τροφή σε συγκεκριμένες πληθυσμιακές ομάδες ανθρώπων και σε ατυχή άτομα.[1] Τα ιμαρέτια δεν εφευρέθηκαν από τους Οθωμανούς, αλλά αναπτύχθηκαν από αυτούς ως εξαιρετικά δομημένα κτιριακά συγκροτήματα.[2] Παρ' όλ' αυτά, τα ιμαρέτια δείχνουν μια εκτίμηση των μουσουλμανικών θρησκευτικών διδασκαλιών για φιλανθρωπία που υπάρχει στο Κοράνι.
Στην Ελλάδα σήμερα σώζονται ορισμένα ιμαρέτια, κυρίως σε περιοχές που υπήρξαν μεγάλα κέντρα της Οθωμανικής περιόδου. Το σημαντικότερο και πιο γνωστό είναι το Ιμαρέτ της Καβάλας, που χτίστηκε τον 18ο αιώνα από τον Μεχμέτ Αλή και σήμερα λειτουργεί ως ξενοδοχείο υψηλής αισθητικής, διατηρώντας όμως τον ιστορικό του χαρακτήρα. Στη Θεσσαλονίκη διασώζεται το Ιμαρέτ της Άνω Πόλης, μνημείο του 15ου αιώνα που μαρτυρά την παρουσία των Οθωμανών στην πόλη. Ανάλογα κτίσματα υπήρχαν επίσης σε Ιωάννινα, Αθήνα και άλλες πόλεις, αν και σε πολλές περιπτώσεις δεν σώζονται ακέραια. Σήμερα, τα περισσότερα από αυτά τα μνημεία λειτουργούν είτε ως πολιτιστικοί χώροι είτε ως τουριστικά αξιοθέατα, αποτελώντας κομμάτι της ιστορικής κληρονομιάς.
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα] |
Αυτό το λήμμα χρειάζεται επέκταση. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το. |