Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ιερά Καρδία του Ιησού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ιερά Καρδία του Ιησού
Ιερά Καρδιά του Ιησού (Sacro Core di Giesu) από τον ιταλό καλλιτέχνη Πομπέο Μπατόνι στην Εκκλησία του Ιησού, στη Ρώμη.
Τιμάται από
ΕορτασμόςΤην τρίτη Παρασκευή μετά την Πεντηκοστή
ΣύμβολαΦλεγόμενη, αιματοκυλισμένη καρδιά, επάνω στην οποία βρίσκεται σταυρός και στεφάνι από αγκάθια
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π • σ • ε )

Η Ιερά Καρδία του Ιησού (λατινικά: Cor Jesu Sacratissimum, Υπερευλογημένη Καρδία του Ιησού) είναι μια από τις πιο διαδεδομένες και γνωστές καθολικές ευλάβειες, κατά την οποία η καρδιά του Ιησού θεωρείται σύμβολο της απεριόριστης και παθιασμένης αγάπης του Θεού πρός την ανθρωπότητα[1]. Αυτή η αφοσίωση στον Χριστό χρησιμοποιείται κυρίως στην Καθολική Εκκλησία, καθώς και από Αγγλικανούς αλλά και από ορθόδοξους οι οποίοι ακολουθούν τη Θεία Λειτουργία όπως τη παρακολουθούν οι δυτικοί χριστιανοί. Στη Λατινική Εκκλησία, η λειτουργική εορτή της Υπέρτατης Ιεράς Καρδίας του Ιησού γιορτάζεται την τρίτη Παρασκευή μετά την Πεντηκοστή.[2] Οι 12 υποσχέσεις της Υπέρτατης Ιεράς Καρδίας του Ιησού είναι επίσης πολύ δημοφιλείς ανάμεσα σε καθολικούς.

Η αφοσίωση αυτή επικεντρώνεται ιδιαίτερα στην αγάπη και την συμπόνια της Καρδίας του Χριστού προς την ανθρωπότητα, όπως τις θεωρεί η εκκλησία. Η διάδοση της αφοσίωσης σε αυτή τη μοντέρνα μορφή της προέρχεται από μια Ρωμαιοκαθολική μοναχή της Γαλλίας, τη Μαργαρίτα Μαρία Αλακόκ, η οποία δήλωσε ότι έμαθε την αφοσίωση από τον Ιησού κατά τη διάρκεια μιας σειράς εμφανίσεων μεταξύ 1673 και 1675,[3] και αργότερα, τον 19ο αιώνα, από τις μυστικιστικές αποκαλύψεις μιας άλλης Καθολικής μοναχής στην Πορτογαλία, της Μαρίας της Θείας Καρδίας, μέλους της αδελφότητας της Καλής Ποιμενίδας, η οποία ζήτησε στο όνομα του Χριστού από τον Πάπα Λέωντα ΙΓ΄ να αφιερώσει ολόκληρο τον κόσμο στην Ιερά Καρδία του Ιησού. Προδρόμοι της σύγχρονης αφοσίωσης εμφανίστηκαν αναμφίβολα τον Μεσαίωνα σε διάφορες μορφές καθολικού μυστικισμού, ιδιαίτερα με την Γερτρούδη η Μεγάλη.[4]

Περιγραφή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Η Ιερά Καρδιά του Ιησού στηνΕκκλησία του Αγίου Γεράσιμου και Προτάσιου, στο Παρίσι της Γαλλίας

Η Ιερά Καρδία απεικονίζεται συχνά στην χριστιανική τέχνη ως φλεγόμενη καρδιά που ακτινοβολεί θεϊκό φως, διατρυπημένη από το πλήγμα της λόγχης, περιβαλλόμενη από τον ακάνθινος στέφανο, επάνω στην οποία βρίσκεται ένας σταυρός και από την οποία τρέχει αίμα. Μερικές φορές, η εικόνα εμφανίζεται να λάμπει μέσα στο στήθος του Χριστού, με τα πληγωμένα χέρια του να δείχνουν προς την καρδιά. Οι πληγές και το στεφάνι των αγκαθιών αναφέρονται στα πάθη του Χριστού, ενώ οι φλόγες συμβολίζουν ένα κλίβανο καυστικής αγάπης.[5]

Ιστορία της αφοσίωσης

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώιημη αφοσίωση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Προσευχητική κάρτα που αναδεικνύει την Ιερά Καρδιά του Ιησού, περίπου από το 1880. Συλλογή του Auguste Martin, University of Dayton Libraries

Ιστορικά, η αφοσίωση στην Ιερά Καρδιά προέκυψε από την αφοσίωση σε αυτό που θεωρείται ιερή ανθρώπινη φύση του Χριστού.[6] Κατά τους πρώτους δέκα αιώνες του Χριστιανισμού, δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι αποδιδόταν λατρεία στην πληγωμένη Καρδία του Ιησού.[7] Η αναβίωση της θρησκευτικής ζωής και η ζέουσα δραστηριότητα του Βερνάρδου του Κλαιρβώ και του Φραγκίσκου της Ασίζης τον 12ο και 13ο αιώνα, μαζί με τον ενθουσιασμό των Σταυροφόρων που επέστρεφαν από τους Αγίους Τόπους, οδήγησαν στην ανάπτυξη αφοσίωσης στο Πάθος του Ιησού Χριστού και ιδιαίτερα σε πρακτικές προς τιμήν των Ιερών Πληγών.[8]

Η αφοσίωση στην Ιερά Καρδιά αναπτύχθηκε από την αφοσίωση στις Ιερές Πληγές, ειδικά στην Ιερή Πληγή της πλευράς του Ιησού. Οι πρώτες ενδείξεις αφοσίωσης στην Ιερά Καρδία εμφανίζονται τον 11ο και 12ο αιώνα στο θερμό θρησκευτικό κλίμα των Βενεδικτινών ή Κιστερκιανών μοναστηριών.[9] Δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε με βεβαιότητα ποια ήταν τα πρώτα κείμενα ή ποιοι ήταν οι πρώτοι αφοσιωμένοι.

Ο Βερνάρδος του Κλερβώ (ο οποίος απεβίωσε το 1153) είπε ότι η διάτρηση της πλευράς του Χριστού αποκάλυπτε την αγαθότητά του και τη φιλανθρωπία της καρδίας του προς την ανθρωπότητα. Ο πρώτος γνωστός ύμνος προς την Ιερά Καρδία, Summi Regis Cor Aveto, πιστεύεται ότι γράφτηκε από τον Νορμπερτίνο Ερμάννο Ιωσήφ (απεβίωσε το 1241) στην Κολωνία της Γερμανίας. Ο ύμνος αρχίζει: «Χαιρετώ σε, βασιλική καρδία υψηλή». Από τον 13ο έως τον 16ο αιώνα, η αφοσίωση διαδόθηκε αλλά δεν φαίνεται να είχε διακοσμηθεί ή μεγαλοποιηθεί. Ασκούνταν από άτομα και από διάφορες θρησκευτικές κοινότητες, όπως Φραγκισκανοί, Δομινικανοί και Καρτεσιανοί. Μεταξύ των Φραγκισκανών, οι υπερασπιστές της αφοσίωσης στην Ιερά Καρδία του Ιησού ήταν ο Βοναβεντούρας (απεβίωσε το 1274) στο έργο του Vitis Mystica («Μυστική Άμπελος») και ο Ιωάννης της Βέρνας. Ο Βοναβεντούρας έγραψε: «Ποιος δεν θα αγαπούσε αυτή την πληγωμένη καρδιά; Ποιος δεν θα αγαπούσε με αντάλλαγμα Εκείνον που αγαπά τόσο πολύ;»[10] Παρ’ όλα αυτά, η αφοσίωση ήταν ιδιωτική, προσωπική και μυστηριακή. Δεν είχε ξεκινήσει κάποια γενική κίνηση, εκτός από τις ομοιότητες με την αφοσίωση στις Πέντε Ιερές Πληγές των Φραγκισκανών, στην οποία η πληγή της Καρδίας του Ιησού ήταν η πιο εξέχουσα.

Ο Ιγνάτιος της Λογιόλας και ο Λουδόβικος Γκονζάγκα , σε προσκύνημα ενώπιον της Ιεράς Καρδιάς, από τον José de Páez (περίπου το 1770), Μεξικό.]]

Το Opusculum 3, Lignum vitae του Βοναβεντούρα (απόσπασμα του οποίου διαβάζεται κατά την Θεία Λειτουργία στην Εορτή της Ιεράς Καρδίας) αναφέρεται στην καρδιά ως πηγή από την οποία χύνεται η αγάπη του Θεού στη ζωή του ανθρώπου:

«Σκέψου τώρα, άνθρωπε λυτρωμένε, και αναλογίσου πόσο μεγάλος και άξιος είναι Εκείνος που κρέμεται στον σταυρό για σένα. Ο θάνατός Του φέρνει ζωή στους νεκρούς, αλλά με την αποχώρησή Του ουρανός και γη βυθίζονται στο πένθος και οι σκληροί βράχοι σπάνε. Ήταν θεϊκή εντολή να επιτραπεί σε έναν στρατιώτη να ανοίξει την ιερή Του πλευρά με λόγχη. Αυτό έγινε ώστε η Εκκλησία να σχηματιστεί από την πλευρά του Χριστού, καθώς κοιμόταν τον ύπνο του θανάτου στον σταυρό, και ώστε να εκπληρωθεί η Γραφή: ‘Θα κοιτάξουν εκείνον που διατρύπησαν’. Το αίμα και το νερό που χύθηκαν εκείνη τη στιγμή ήταν η τιμή της σωτηρίας μας. Ρέοντας από το κρυφό βάθος της καρδιάς του Κυρίου μας σαν από πηγή, αυτό το ρεύμα έδωσε στα Μυστήρια της Εκκλησίας τη δύναμη να χορηγούν τη ζωή της χάρης, ενώ για όσους ήδη ζουν στον Χριστό έγινε πηγή ζωντανού νερού που αναβλύζει προς την αιώνια ζωή».[11]

Λουτγάρδη

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
O Χριστός εμφανίζεται στην Αγία Λουτγάρδη, από τον Γασπάρ ντε Κραγιέ (Gaspar de Crayer)

Σύμφωνα με τον Τόμας Μέρτον, Τραπιστής μοναχός, η Λουτγάρδη, Κιστερκιανή μυστικίστρια από το Αϊβιέρ (Aywieres) του Βελγίου, υπήρξε μία από τις μεγάλες προδρόμους της αφοσίωσης στην Ιερή Καρδιά του Ιησού. Σύγχρονη του Φραγκίσκου της Ασίζης, «εισήλθε στη μυστικιστική ζωή με μια όραση της τρυπημένης Καρδιάς του Σωτήρος, και ολοκλήρωσε τον μυστικό της γάμο με τον Ενσαρκωμένο Λόγο με μια ανταλλαγή καρδιών μαζί Του.»[12]

Οι πηγές αναφέρουν ότι ο Χριστός επισκέφθηκε τη Λουτγκάρδη, προσφέροντάς της οποιοδήποτε χάρισμα της χάριτος θα επιθυμούσε· εκείνη ζήτησε μια καλύτερη γνώση της λατινικής γλώσσας, ώστε να μπορεί να κατανοεί βαθύτερα τον λόγο του Θεού και να υμνεί καλύτερα τον Κύριο. Ο Χριστός εισάκουσε το αίτημά της, και ο νους της κατακλύστηκε από τον πλούτο των ψαλμών, των αντιφώνων, των αναγνωσμάτων και των αποκρίσεων. Ωστόσο, παρέμενε μέσα της ένα οδυνηρό κενό. Επέστρεψε στον Χριστό, ζητώντας να επιστρέψει το δώρο και αναρωτώμενη αν θα μπορούσε, μήπως, να το ανταλλάξει με κάποιο άλλο. «Και με ποιο θα το αντάλλασσες;» τη ρώτησε ο Χριστός. «Κύριε, θα το αντάλλασσα με την Καρδία Σου» Τότε ο Χριστός άπλωσε το χέρι Του μέσα στη Λουτγκάρδη και, αφαιρώντας την καρδία της, την αντικατέστησε με τη δική Του, ενώ ταυτόχρονα έκρυψε τη δική της καρδία μέσα στο στήθος Του.[13]

Μεχθίλδη

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Η Μεχθίλδη κρατά τη καρδιά του Ιησού

Η Μεχθίλδη του Χάκεμπορν πρόεκυψε πολύ αφοσιωμένη και προαγωγός της Ιεράς Καρδίας του Ιησού, όταν αυτή έγινε το κέντρο πολλών από τις μυστικές της οράσεις. Για τους μεσαιωνικούς αγίους, η ιδέα της ακρόασης του παλμού της καρδίας του Θεού είχε βαθύτατη πνευματική σημασία και συνέβαλε στην καλλιέργεια της αφοσίωσης προς την Ιερά Καρδία.[14] Σε μία όραση, η Μεχθίλδη ανέφερε ότι ο Ιησούς της εμφανίστηκε και της ζήτησε να τον αγαπά με θέρμη και να τιμά όσο το δυνατόν περισσότερο την Ιερά Του Καρδία μέσα από το Ευλογημένο Μυστήριο. Ο Ιησούς της πρόσφερε την Καρδία Του ως εγγύηση της αγάπης Του, ως τόπο καταφυγίου κατά τη διάρκεια της ζωής της και ως παρηγοριά την ώρα του θανάτου της. Από εκείνη τη στιγμή, η Μεχθίλδη ανέπτυξε μια εξαιρετική αφοσίωση στην Ιερά Καρδία, σημειώνοντας αργότερα ότι, αν επρόκειτο να καταγράψει όλες τις χάρες και ευλογίες που έλαβε μέσω αυτής της αφοσίωσης, ούτε ένα μεγάλο βιβλίο δεν θα μπορούσε να τις χωρέσει.[15]

Γερτρούδη

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Η έκσταση της Αγίας Γερτρούδης της Μεγάλης – αφοσιωμένης στην Ιερά Καρδιά του Ιησού Χριστού (ζωγραφιά του Pietro Liberi, στο Μοναστήρι της Αγίας Ιουστίνας της Παντόβας, Πάντοβα, Ιταλία)

Η Γερτρούδη η Μεγάλη υπήρξε μία από τις πρώτες ευλαβείς προς την Ιερά Καρδία του Ιησού. Το Βιβλίο 2 του Αγγελιαφόρος της Θείας Αγάπης (Λατ. Legatus divinæ pietatis) περιγράφει ζωντανά τα οράματα της Γερτρούδης, τα οποία παρουσιάζουν σημαντική ανάπτυξη της μέχρι τότε ασαφούς λατρείας της Καρδίας του Χριστού. Ο Βερνάρδος είχε ήδη διατυπώσει τη θεολογία της καρδιάς στον σχολιασμό του στο Άσμα Ασμάτων. Οι γυναίκες του μοναστηριού της Χέλφτα – κυρίως η Γερτρούδη, που πιθανώς γνώριζε τον σχολιασμό του Βερνάρδου, και σε μικρότερο βαθμό οι δύο Μεχτίλδες – έζησαν αυτή την αφοσίωση ως κεντρικό στοιχείο των μυστικιστικών τους οραμάτων.

Στον 16ο αιώνα, η ευλάβεια μεταπήδησε από τον χώρο του μυστικισμού σε εκείνον της χριστιανικής ασκητικής ζωής. Καθιερώθηκε ως ευλάβεια με ήδη διαμορφωμένες προσευχές και ειδικές ασκήσεις, όπως καταγράφεται στα έργα του Λανσπέργιου (απεβίωσε το 1539), του τάγματος των Καρθουσιανών της Κολωνίας, του Βενεδικτινού Λουί ντε Μπλουά (απεβίωσε το 1566), ηγουμένου στο Λιεσί της Αινώ, του Ιωάννη του Αβίλα (απεβίωσε το 1569) και του Φραγκίσκου της Σαλέ (απεβίωσε το 1622).

Τα ιστορικά δεδομένα από εκείνη την εποχή δείχνουν μια πρώιμη προβολή της αφοσίωσης. Ασκητικοί συγγραφείς αναφέρονταν σε αυτήν, ιδιαίτερα ιερείς της Εταιρείας του Ιησού (Ιησουίτες). Η εικόνα της Ιεράς Καρδίας του Ιησού ήταν διαδεδομένη, κυρίως λόγω της ευλάβειας των Φραγκισκανών προς τις Πέντε Πληγές του Χριστού, αλλά και λόγω των Ιησουιτών που τοποθετούσαν την εικόνα στον τίτλο των βιβλίων τους και στους τοίχους των εκκλησιών τους.[16]

Ο πρώτος που διατύπωσε τη θεολογική βάση της ευλάβειας ήταν ο Πολωνός Ιησουίτης Κάσπερ Ντρουζμπίτσκι (1590–1662) στο βιβλίο του Meta cordium – Cor Jesu («Σκοπός των καρδιών – Καρδία του Ιησού»). Λίγο αργότερα, ο Ιωάννης της Ευδής συνέθεσε λειτουργία και προώθησε τη θεσμοθέτηση εορτής για την Ιερά Καρδία.[17] Ο Ιωάννης Ευδής θεωρείται «ακούραστος απόστολος της αφοσίωσης της Ιεράς Καρδίας», τίτλος που του αποδίδει τον χαρακτηρισμό «Πατέρας», διδάσκαλος και απόστολος του λειτουργικού λατρευτικού κύκλου των Καρδιών του Ιησού και της Θεοτόκου.[18]

Σταδιακά, η αφοσίωση προς την Ιερά Καρδία διαμορφώθηκε ως ανεξάρτητη, και στις 31 Αυγούστου 1670 εορτάστηκε η πρώτη εορτή της Ιεράς Καρδίας του Ιησού στο Μεγάλο Σεμινάριο της Ρεν. Ακολούθησε η πόλη Κουτάνς στις 20 Οκτωβρίου, ημερομηνία που συνδέθηκε με την εορτή των Ευδιστών. Η εορτή εξαπλώθηκε σύντομα σε άλλες επισκοπές και η ευλάβεια υιοθετήθηκε σε διάφορες θρησκευτικές κοινότητες. Σταδιακά ήρθε σε επαφή με την αφοσίωση που είχε αρχίσει η Μαργαρίτα Μαρία-Αλακοκ στο Παράι-λε-Μονιάλ, και οι δύο μορφές συγχωνεύθηκαν.

Μαργαρίτα-Μαρία Αλακόκ

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η σημαντικότερη πηγή για την ευλάβεια προς την Ιερά Καρδία με τη μορφή που είναι γνωστή σήμερα ήταν η Μαργαρίτα-Μαρία Αλακόκ (1647–1690), μοναχή του Τάγματος της Επισκέψεως της Παναγίας, η οποία ισχυρίστηκε ότι έλαβε αποκαλύψεις της Ιεράς Καρδίας από τον Ιησού Χριστό μεταξύ 1673 και 1675 στο γαλλικό χωριό Παράι-λε-Μονιάλ, στη Βουργουνδία.

H εμφάνιση της Ιεράς Καρδιάς του Ιησού στην Μαργαρίτα Μαρία-Αλακόκ

Η πρώτη εμφάνιση σημειώθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1673, ημέρα εορτής του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή, κατά την οποία ο Ιησούς επέτρεψε στη Μαργαρίτα Μαρία να ακουμπήσει το κεφάλι της στην Καρδία του, λέγοντας ότι επιθυμούσε να γνωριστεί η αγάπη Του σε όλη την ανθρωπότητα και ότι την είχε επιλέξει για να διαδώσει την ευλάβεια προς την Ιερά Του Καρδία. Αμέσως μετά, είχε οράματα της καρδίας του με τον ακάνθινο στέφανο, περιβαλλόμενη από φλόγες, πάνω στην οποία υπήρχε ένας σταυρός.[19] Αυτή η απεικόνιση αποτέλεσε την εικόνα της Ιεράς Καρδίας που η Μαργαρίτα Μαρία χρησιμοποίησε για τη διάδοση της ευλάβειας.

Μεταξύ 1674 και 1675 ακολούθησαν άλλες εμφανίσεις, κατά τις οποίες ο Ιησούς Χριστός αποκάλυψε στη Μαργαρίτα Μαρία διάφορους τρόπους λατρείας προς την Ιερά Καρδία. Η αφοσίωση των Πρώτων Παρασκευών, που περιλαμβάνει τη λήψη της Θείας Κοινωνίας τις πρώτες Παρασκευές εννέα συνεχόμενων μηνών, αποκαλύφθηκε μέσω της «Μεγάλης Υπόσχεσης» για την τελική μετάνοια που προσφέρεται σε όσους τηρούν αυτή την πράξη εξιλέωσης.[20] Η Μαργαρίτα Μαρία ανέφερε επίσης ότι της υπέδειξαν να αφιερώνει μία ώρα κάθε Πέμπτη βράδυ, από τις έντεκα μέχρι τα μεσάνυχτα, σε προσευχή και στοχασμό πάνω στον πόνο του Ιησού στον Κήπο της Γεθσημανής. Η προσευχή αυτή είχε σκοπό να ζητήσει έλεος για τους αμαρτωλούς και να εξιλεώσει την εγκατάλειψη που ένιωσε ο Ιησούς από τους αποστόλους Του. Αυτή η πρακτική είναι σήμερα γνωστή ως «Ώρα της Ιερής Προσευχής»[21] και συχνά συνδέεται κατά την ώρα της Eυχαριστιακής Προσκύνησης.

Κατά την οκτάδα του Δείπνου του Κυρίου το 1675, πιθανότατα στις 16 Ιουνίου, σημειώθηκε το όραμα που είναι γνωστό ως «μεγάλη αποκάλυψη», κατά το οποίο ο Ιησούς είπε: «Ιδού η καρδία που τόσο αγάπησε τους ανθρώπους ώστε δεν υπέστη τίποτα, ακόμη και εξαντλώντας και καταναλώνοντας τον εαυτό της, για να μαρτυρήσει την αγάπη της· και ως αντάλλαγμα δέχομαι από την πλειοψηφία (των ανθρώπων) μόνο αχαριστία, με την ασέβεια και τα βλασφημικά τους έργα, καθώς και με την ψυχρότητα και περιφρόνηση που έχουν για μένα σε αυτό το μυστήριο της αγάπης».[22] Στη συνέχεια ζήτησε από τη Μαργαρίτα Μαρία να καθιερωθεί εορτή εξιλέωσης την Παρασκευή μετά την οκτάδα του Δείπνου του Κυρίου, ζητώντας της να συμβουλευτεί τον εξομολόγο της, Κλοντ ντε λα Κολομπιέρ, τότε ηγούμενο της μικρής ιησουιτικής κοινότητας στο Παράι-λε-Μονιάλ.[23] Το αίτημα αυτό μεταδόθηκε και η εορτή της Ιεράς Καρδιάς καθιερώθηκε σταδιακά στην Εκκλησία. Αργότερα έγινε εορτή υψηλής τάξεως στο Λειτουργικό Ημερολόγιο, οκτώ ημέρες μετά την εορτή του Δείπνου του Κυρίου, όπως είχε ζητήσει ο Ιησούς. Στις 21 Ιουνίου 1675, μετά από αυτή την εμφάνιση, ο Κλοντ ντε λα Κολομπιέρ αφιέρωσε τον εαυτό του στην Ιερά Καρδία, καθιστάμενος ο πρώτος που αφιερώθηκε μετά τη Μαργαρίτα Μαρία, και άρχισε να διαδίδει την αφοσίωση.[24][25]

H εμφανίσεις του Ιησού στη Μαργαρίτα Μαρία

Ο ντε λα Κολομπιέρ την καθοδήγησε να καταγράψει τις εμφανίσεις, τις οποίες διέδιδε διακριτικά στη Γαλλία και την Αγγλία. Μετά τον θάνατό του στις 15 Φεβρουαρίου 1682, βρέθηκε στο ημερολόγιο των πνευματικών του ασκήσεων ένα αντίγραφο της καταγραφής που είχε ζητήσει από τη Μαργαρίτα Μαρία, μαζί με μερικές σκέψεις για την ωφέλεια της ευλάβειας. Το ημερολόγιο, συμπεριλαμβανομένης της καταγραφής – μια «προσφορά» προς την Ιερά Καρδιά στην οποία εξηγούνταν η ευλάβεια – δημοσιεύθηκε στη Λυών το 1684. Το μικρό βιβλίο διαβάστηκε ευρέως, ιδιαίτερα στο Παράι-λε-Μονιάλ. Η Μαργαρίτα Μαρία ανέφερε ότι ένιωσε «τρομερή σύγχυση» για τα περιεχόμενα του βιβλίου, αλλά αποφάσισε να το υποστηρίξει για τη διάδοση της αγαπημένης της αφοσίωσης. Μαζί με τις μοναχές της Επισκέψεως, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί υιοθέτησαν την αφοσίωση, κυρίως οι Καπουτσίνοι. Οι εμφανίσεις αποτέλεσαν καταλύτη για την προώθηση της αφοσίσωης προς την Ιερά Καρδία.[26] Το 1691 ο ιησουίτης ιερέας Ζαν Κρουαζέτ έγραψε το βιβλίο De la Dévotion au Sacré Cœur, και ένας άλλος ιησουίτης ιερέας, ο Ζοζέφ ντε Γκαλιφέ προώθησε την ευλάβεια. Η αποστολή διάδοσης της νέας αφοσίωσης ανατέθηκε κυρίως στις μοναχές της Επισκέψεως και στους ιερείς της Εταιρείας του Ιησού.

Υποσχέσεις που δόθηκαν στη Μαργαρίτα Μαρία-Αλακόκ

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Iησούς ο Λυτρωτής, στο Άρκο της Ιταλίας

Η Αλακοκ ανέφερε ότι στις εμφανίσεις Του ο Ιησούς υποσχέθηκε συγκεκριμένες ευλογίες σε όσους τηρούν την ευλάβεια προς την Ιερά Καρδία Του. Η τελευταία υπόσχεση, γνωστή και ως «Μεγάλη Υπόσχεση», αφορά την τελική μετάνοια σε όσους τηρούν την ευλάβεια των Πρώτων Παρασκευών.

  • Θα τους δώσω όλες τις ευεργεσίες που χρειάζονται για την κατάστασή τους.
  • Θα προσφέρω ειρήνη στις οικογένειές τους.
  • Θα τους παρηγορήσω σε κάθε τους δοκιμασία.
  • Θα είμαι καταφύγιό τους στη ζωή και ιδίως στον θάνατο.
  • Θα ευλογώ πλουσιοπάροχα όλες τις προσπάθειες τους.
  • Οι αμαρτωλοί θα βρουν στην καρδιά μου την πηγή και τον απέραντο ωκεανό της ευσπλαχνίας.
  • Οι χλιαρές ψυχές θα γίνουν θερμές.
  • Οι θερμές ψυχές θα φτάσουν γρήγορα σε μεγάλη τελειότητα.
  • Θα ευλογώ τους τόπους όπου θα εκτίθεται και θα τιμάται η εικόνα της Ιεράς Καρδιάς μου.
  • Θα δώσω στους ιερείς τη δύναμη να αγγίζουν τις πιο σκληρές καρδιές.
  • Όσοι διαδίδουν αυτή την αφοσίωση θα έχουν τα ονόματά τους γραμμένα αιώνια στην καρδιά μου.
  • Στο υπερβάλλον της ευσπλαχνίας της καρδιάς μου, υπόσχομαι ότι η παντοδύναμη αγάπη μου θα χορηγήσει σε όλους όσους δέχονται τη Θεία Κοινωνία την πρώτη Παρασκευή, για εννέα συνεχόμενους μήνες, τη χάρη της τελικής μετάνοιας· δεν θα πεθάνουν με την δυσαρέσκειά μου ούτε χωρίς τα μυστήρια· και η καρδιά μου θα είναι ασφαλές καταφύγιο σε εκείνη την τελευταία ώρα.

Μαρία της Θείας Καρδίας

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
H Ιερά Καρδιά του Ιησού ευλογεί την Μαρία της Θείας Καρδιάς και όλον τον πλανήτη

Μία ακόμη πηγή για την αφοσίωση στην Ιερά Καρδία του Ιησού υπήρξε η Μαρία της Θείας Καρδίας (1863–1899), μοναχή από την Κοινότητα της Κυρίας μας της Φιλανθρωπίας του Καλού Ποιμένα, η οποία ανέφερε ότι είχε λάβει αρκετές εσωτερικές εμπνεύσεις και οράματα του Ιησού Χριστού. Η πρώτη εσωτερική έμπνευση που κατέγραψε η Μαρία της Θείας Καρδίας έλαβε χώρα κατά τη νεότητά της, ενώ ζούσε με την οικογένειά της στο Κάστρο του Ντάρφελντ, κοντά στο Μύνστερ της Γερμανίας, ενώ η τελευταία όραση και ιδιωτική αποκάλυψη αναφέρθηκε κατά την περίοδο που ήταν ηγουμένη στη Μονή των Αδελφών του Καλού Ποιμένα στο Πόρτο της Πορτογαλίας.

Σύμφωνα με τα μηνύματα που είπε ότι έλαβε στις αποκαλύψεις της, στις 10 Ιουνίου 1898 ο πνευματικός της στη μονή του Καλού Ποιμένα έγραψε στον Πάπα Λέοντα ΙΓ΄, δηλώνοντας ότι η Μαρία της Θείας Καρδίας είχε λάβει μήνυμα από τον Χριστό, ο οποίος ζητούσε από τον Πάπα να αφιερώσει ολόκληρο τον κόσμο στην Ιερή Καρδία. Ο πάπας αρχικά δεν έδωσε καμία σημασία και δεν έλαβε μέτρα. Ωστόσο, στις 6 Ιανουαρίου 1899 εκείνη απέστειλε νέα επιστολή, ζητώντας εκτός από την αφιέρωση, να καθιερωθεί και η τήρηση των πρώτων Παρασκευών κάθε μήνα προς τιμήν της Ιεράς Καρδίας.

Η Μαρία της Θείας Καρδίας πέθανε στη μονή της στην Πορτογαλία, τη στιγμή που η εκκλησία έψαλλε τον πρώτο εσπερινό της εορτής της Ιεράς Καρδίας του Ιησού, στις 8 Ιουνίου 1899. Την επόμενη ημέρα, με την εγκύκλιο Annum sacrum, ο Πάπας Λέων ΙΓ΄ αφιέρωσε ολόκληρο τον κόσμο στην Ιερά Καρδία του Ιησού.

Εκκλησία της Ιεράς Καρδίας του Ιησού στο Ερμεσίντε

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μαρία της Θείας Καρδίας είπε ότι στις μυστικές της εμπειρίες ο Ιησούς Χριστός την ενέπνευσε να ανεγείρει έναν ναό αφιερωμένο στην Ιερά Του Καρδία. Σύμφωνα με τα γραπτά της αδελφής Μαρίας της Θείας Καρδίας, ο Ιησούς είπε:

«Θα τον κάνω τόπο χαρίτων. Θα μοιράζω άφθονα τις χάριτές μου σε όλους όσοι κατοικούν σε αυτό το σπίτι [τη μονή], σε όσους ζουν εδώ τώρα, σε όσους θα ζήσουν στο μέλλον, ακόμη και στους συγγενείς τους.»[27]

Δεν έζησε όμως για να δει την εκπλήρωση αυτής της υπόσχεσης. Ο επιβλητικός Ναός της Ιερής Καρδίας του Ιησού (γνωστός επίσης ως Εκκλησία του Καλού Ποιμένα ή Ιερό της Ιερής Καρδίας του Ιησού) ανεγέρθηκε μεταξύ 14 Ιουλίου 1957 και 21 Απριλίου 1966, στην ενορία της Ερμεσίντε, στη βόρεια Πορτογαλία, και αφιερώθηκε στην Καρδία του Χριστού σε εκπλήρωση του όρκου της μοναχής. Η ίδια είναι ενταφιασμένη στην Εκκλησία της Ιεράς Καρδίας του Ιησού στην Ερμεσίντε.

Παπική έγκριση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1353, ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ καθιερώσε Θεία Λειτουργία αφιερωμένη στο μυστήριο της Ιεράς Καρδίας.[28]

Το 1693, η Αγία Έδρα παραχώρησε απολύσεις (συγχωροχάρτια) στις Αδελφότητες της Ιεράς Καρδίας, και το 1697 παραχώρησε την εορτή στις μοναχές της Επισκέψεως (της Παναγίας) με τη Θεία Λειτουργία των Πέντε Πληγών, αρνήθηκε όμως μια κοινή εορτή για όλη την Εκκλησία με ιδιαίτερη Λειτουργία και Ώρες. Η αφοσίωση διαδόθηκε, ιδιαιτέρως στις θρησκευτικές κοινότητες. Η πανούκλα της Μασσαλίας το 1720 υπήρξε ίσως η πρώτη αφορμή για επίσημη αφιέρωση και δημόσια λατρεία έξω από μοναστικές κοινότητες. Άλλες πόλεις της νότιας Ευρώπης ακολούθησαν το παράδειγμα της Μασσαλίας.

O Χριστός ευλογεί την Γη με την Ιερά Καρδιά Του, από τον Γκαρθία Μορένο (Garcia Moreno)

Αφού ο Πάπας Λέων ΙΓ΄ έλαβε την επιστολή της Μαρίας της Θείας Καρδίας, με την οποία του ζητούσε να αφιερώσει ολόκληρο τον κόσμο στην Ιερή Καρδία του Ιησού, ανέθεσε σε ομάδα θεολόγων να εξετάσουν την αίτηση βάσει της Αποκάλυψης και της ιερής παραδόσεως. Το αποτέλεσμα ήταν θετικό και το 1899 όρισε ότι η αφιέρωση ολόκληρης της ανθρωπότητας στην Ιερή Καρδία του Ιησού έπρεπε να πραγματοποιηθεί στις 11 Ιουνίου 1899. Η εγκύκλιος επιστολή ενθάρρυνε επίσης κάθε καθολική επισκοπή να προάγει τις «Πρώτες Παρασκευές», καθιέρωσε τον Ιούνιο ως «Μήνα της Ιερής Καρδίας» και συμπεριέλαβε την Προσευχή Αφιερώσεως στην Ιερά Καρδία.[29] Ο Λέων ΙΓ΄ χαρακτήρισε αυτήν την πράξη ως «το μέγα έργο» του παποννυμίου του.

Ο Πάπας Πίος Ι΄ όρισε η αφιέρωση της ανθρωπότητας που είχε τελέσει ο Λέων ΙΓ΄ να ανανεώνεται κάθε χρόνο. Επίσης χορήγησε παπικό διάταγμα για την τοποθέτηση χρυσού στέμματος στη βάση ενός αγάλματος της Ιεράς Καρδίας του Ιησού στον Καθεδρικό Ναό της Νεβέρ, στις 9 Ιουλίου 1908 (μέσω του αρχιεπισκόπου Νεβέρ και Μπεζανσόν, Φρανσουά Λεόν Γκοτέ, και επικυρωμένο από τη Σύνοδο των Τελετών).

Ο Πάπας Πίος ΙΑ΄ επιβεβαίωσε τη θέση της Εκκλησίας σχετικά με τις οράσεις της Μαρίας Μαργαρίτας Αλακόκ, δηλώνοντας ότι ο Ιησούς «φανερώθηκε» στην Αλακόκ και της «υποσχέθηκε ότι όσοι θα τιμούσαν την Καρδία Του θα ελάμβαναν αφθονία ουράνιων χαρίτων».[30] Η εγκύκλιος Miserentissimus Redemptor (1928) επανέλαβε τη σημασία της αφιερώσεως και της επανορθώσεως στην Ιερή Καρδία του Ιησού.

Βιτρό με την Ιερά Καρδιά του Ιησού στον Καθεδρικό Ναό της Κόρδοβας

Εντάσσοντας τη «Μεγάλη Υπόσχεση» της Αφοσίωσης των Πρώτων Παρασκευών στη παπική βούλα Αγιοκατατάξεως της Μαρίας Μαργαρίτας Αλακόκ στις 13 Μαΐου 1920, ο Πάπας Βενέδικτος ΙΕ΄ ενθάρρυνε την πρακτική αυτής της πράξης επανόρθωσης κατά τις πρώτες εννέα Παρασκευές προς τιμήν της Ιεράς Καρδίας.[31]

Ο Πάπας Πίος ΙΒ΄, με την ευκαιρία της 100ής επετείου από την καθιέρωση της εορτής από τον Πίο Θ΄, απηύθυνε στην καθολική Εκκλησία εκτενείς οδηγίες σχετικά με την αφοσίωση στην Ιερά Καρδία στην εγκύκλιό του Haurietis aquas της 15ης Μαΐου 1956. Στις 15 Μαΐου 2006, για την 50ή επέτειο εκείνης της εγκυκλίου, ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ απέστειλε επιστολή στον Πέτρο Χανς Κόλβενμπαχ, Γενικό Ηγούμενο της Εταιρείας του Ιησού, επαναβεβαιώνοντας τη σημασία της αφοσίωσης στην Ιερά Καρδία του Ιησού. Στις 24 Οκτωβρίου 2024, ο Πάπας Φραγκίσκος δημοσίευσε την τέταρτη εγκύκλιό του, Dilexit nos («Μας αγάπησε»), μια εκτενή μελέτη 28.000 λέξεων που εξετάζει τη φιλοσοφική και θεολογική σημασία της «καρδίας» και αναδεικνύει τη σημασία της αφοσίωσης στην Ιερή Καρδία στο σύγχρονο πλαίσιο.[32][33]

Λατρεία και αφοσίωση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Αγία Τράπεζα στην ενοριακή εκκλησία του Ορτιζέι που απεικονίζει την Ιερά Καρδιά του Ιησού

Η λατρεία της Ιεράς Καρδίας συνίσταται κυρίως σε διάφορες αφοσιώσεις, αφιερώσεις, ύμνος, τον Χαιρετισμό της Ιεράς Καρδίας καθώς και τη Λιτανεία της Ιεράς Καρδίας. Εμφανίζεται συχνά στις ρωμαιοκαθολικές λειτουργίες.

Από περίπου το 1850, ομάδες, θρησκευτικές κοινότητες και χώρες έχουν αφιερωθεί στην Ιερά Καρδία.

Με νόμο που ψηφίστηκε στις 24 Ιουλίου 1873, η Βασιλική της Ιεράς Καρδίας (Σακρέ-Κερ) της Μονμάρτρης, γνωστή ως Εθνική Υπόσχεση, κηρύχθηκε κοινής ωφέλειας από την Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας το 1871. Στις 16 Ιουνίου του 1875, ο Αρχιεπίσκοπος του Παρισιού, καρδινάλιος Γκιμπέρ, έθεσε τον θεμέλιο λίθο της βασιλικής, τιμώντας μετά από διακόσια χρόνια το τέταρτο αίτημα του Ιησού που ανέφερε η Μαργαρίτα Μαρία Αλακόκ από τις 16 Ιουνίου 1675.[34]

Στις 25 Μαρτίου 1874, κατόπιν αιτήματος του προέδρου Γκαμπριέλ Γκαρσία Μορένο και του αρχιεπίσκοπου Χοσέ Ιγκνάσιο Τσέκα ι Μπαρμπά, ο Ισημερινός έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που αφιερώθηκε στην Ιερά Καρδία με νομοθετικό διάταγμα.[35][36][37][38] Έκτοτε, περισσότερες από είκοσι χώρες ακολούθησαν, αφιερώνοντας τον εαυτό τους είτε με διάταγμα είτε κατ’ πρωτοβουλία της αντίστοιχης εθνικής τους Εκκλησίας, μερικές από τις οποίες ανανέωσαν την αφιέρωσή τους αρκετές φορές.[39][40] Στις 22 Ιουνίου 1902, η Κολομβία αφιερώθηκε με διάταγμα, με τη συμφωνία του προέδρου Χοσέ Μανουέλ Μαροκίν.[41][42][43]Στις 30 Μαΐου 1919, η Ισπανία αφιερώθηκε επισήμως στην Ιερά Καρδία από τον βασιλιά Αλφόνσο ΙΓ'.[44][45][46][47]

Μια εικόνα της Ιεράς Καρδιάς του Ιησού σε ένα δέντρο

Στην καθολική παράδοση, η Ιερά Καρδία έχει συνδεθεί στενά με τις πράξεις εξιλέωσης προς τον Ιησού Χριστό. Στην εγκύκλιό του Miserentissimus Redemptor, ο Πάπας Πίος ΙΑ΄ δήλωσε: «Το πνεύμα της εξιλέωσης ή της αποκατάστασης είχε πάντα την πρώτη και κύρια θέση στη λατρεία που αποδίδεται στην Υπέρτατη Ιερά Καρδία του Ιησού».[48]

Στην Ελλάδα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Ελλάδα, η καθολική εκκλησία στη Γαλησσά είναι αφοσιωμένη στην Ιερά Καρδία του Ιησού, στην οποία από το 1967[49] κάθε χρονιά οργανώνεται πανηγύρι κοντά στην εκκλησία μετά τη Θεία Λειτουργία.[50]

Εορτή της Ιεράς Καρδίας

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Εορτή της Ιερής Καρδίας είναι Δεσποτική εορτή στο λειτουργικό εορτολόγιο της Λατινικής Εκκλησίας. Εορτάζεται την τρίτη Παρασκευή μετά την Πεντηκοστή, ημερομηνία που μέχρι τις αλλαγές στο Γενικό Ρωμαϊκό Εορτολόγιο του πάπα Πίου ΙΒ΄ ήταν γνωστή ως η Παρασκευή μετά την οκτάβα του Σώματος και Αίματος του Χριστού. Είναι η τελευταία εορτή του έτους που εξαρτάται από την ημερομηνία του Πάσχα. Οι πράξεις αφιερώσεως, επανορθώσεως και αφοσιώσεως καθιερώθηκαν όταν θεσπίστηκε η εορτή της Ιερής Καρδίας. Ορισμένοι Αγγλικανοί, που έχουν υιοθετήσει τον πνευματικό τρόπο ζωής των Φραγκισκανών, τηρούν την εορτή υπό το όνομα «Θεία Συμπάθεια του Χριστού».[51]

Δείτε επίσης

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «Opening for the Year of Priest on the 150th Anniversary of John Mary Vianney». vatican.va (στα Αγγλικά). 19 Ιουνίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2017.
  2. ↑ «Solemnity of the Sacred Heart of Jesus». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Αυγούστου 2018.
  3. ↑ Jean Ladame, Marguerite–Marie, La sainte de Paray, Éditions Resiac, 1994 (ISBN 2-85268-118-8)
  4. ↑ Bainvel 1910, II. Historical Ideas on the Development of the Devotion, para (3–4).
  5. ↑ Saint John Eudes:The sacred heart of Jesus
  6. ↑ Hardon, John. Modern Catholic Dictionary
  7. ↑ Μπάινβελ 1910, II. Historical Ideas on the Development of the Devotion, para (1).
  8. ↑ Holweck, Frederick. "The Five Sacred Wounds." The Catholic Encyclopedia. Vol. 15. New York: Robert Appleton Company, 1912. 1 Jun. 2013
  9. ↑ "Heart of Jesus, Symbol of Love", Sisters of Carmel, Colorado Springs, CO
  10. ↑ «Mendés SFO, Patrick. "Devotion to the Sacred Heart of Jesus"» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 23 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2013.
  11. ↑ «Call Includes Consecration to the Sacred Heart of Jesus». Franciscan Sisters (στα Αγγλικά). 23 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2022.
  12. ↑ Merton, Thomas. What are These Wounds? the Life of a Cistercian Mystic, Saint Lutgarde of Aywieres, Clonmore and Reynolds Ltd., Dublin, 1948
  13. ↑ Kirby, Dom Mark Daniel. "Draw Me to Thy Piercèd Side", June 15, 2008, Silverstream Priory, Stamullen, County Meath, Ireland Αρχειοθετήθηκε October 1, 2012, στο Wayback Machine.
  14. ↑ «Bergström-Allen, T.O.C., Johan. "Carmelites and the Sacred Heart"» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2013.
  15. ↑ Croiset, S. J., John. The Devotion to the Sacred Heart, 1691
  16. ↑ Jenkins, Eve B., "St Gertrude's Synecdoche: The Problem of Writing the Sacred Heart", Essays in Medieval Studies, Vol. 14, 1997, Illinois Medieval Association
  17. ↑ «General Audience of 19 August 2009: Saint John Eudes and the formation of the diocesan clergy | BENEDICT XVI».
  18. ↑ «Why John Eudes is Doctor of the Church?». www.cjm-eudistes.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιανουαρίου 2022.
  19. ↑ Alacoque, Margaret Mary (1915). «Vie et Œuvres de Marguerite-Marie Alacoque, T.II, 3ème édition - Mgr Gauthey» (στα Γαλλικά). σελίδες 366–368.
  20. ↑ Alacoque, Margaret Mary (1915). «Vie et Œuvres de Marguerite-Marie Alacoque, T.II, 3éme édition - Mgr Gauthey» (στα Γαλλικά). σελίδες 397–398.
  21. ↑ Alacoque, Margaret Mary (1915). «Vie et Œuvres de Marguerite-Marie Alacoque, T.II, 3ème édition - Mgr Gauthey» (στα Γαλλικά). σελ. 72.
  22. ↑ Bianchi, Hanael (3 Ιουνίου 2021). «Saint Margaret Mary Alacoque and First Friday Devotions: The Year of the Eucharist». Catholic Review.
  23. ↑ Alacoque, Margaret Mary (1915). «Vie et Œuvres de Marguerite-Marie Alacoque, T.II, 3ème édition - Mgr Gauthey» (στα Γαλλικά). σελίδες 102–103.
  24. ↑ «The Revelation of the Sacred Heart of Jesus Paral-le-Monial, France | EWTN». EWTN Global Catholic Television Network (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2024.
  25. ↑ Alacoque, Margaret Mary (1920). «Vie et Révélations de Marguerite-Marie Alacoque écrites par elle-même» (στα Γαλλικά). σελ. 84.
  26. ↑ Saunders, William. "The Sacred Heart of Jesus", The Arlington Catholic Herald, October 13, 1994
  27. ↑ Letter from Sister Mary of the Divine Heart dated August 13, 1897, in Autobiography of Blessed Mary of the Divine Heart, Religious of the Good Shepherd. Lisbon: Edition of the Congregation of Our Lady of Charity of the Good Shepherd, 1993.
  28. ↑ Saunders, William. "The Sacred Heart of Jesus", The Arlington Catholic Herald, October 13, 1994
  29. ↑ Ann Ball, 2003 Encyclopedia of Catholic Devotions and Practices (ISBN 0-87973-910-X) page 166
  30. ↑ Pope Pius XI. Miserentissimus Redemptor, §21, Libreria Editrice Vaticana, May 8, 1928
  31. ↑ «Acta Apostolicæ Sedis 1920» (PDF). vatican.va (στα latin). Vatican: The Holy See. 1920. σελ. 503.CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  32. ↑ Gisotti, Alessandro (24 Οκτωβρίου 2024). «'Dilexit nos': The experience of a loving heart». Vatican News. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2024.
  33. ↑ Coppen, Luke (24 Οκτωβρίου 2024). «'Dilexit nos': A brief guide for busy readers». The Pillar. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2024.
  34. ↑ Père Jacques Benoist (1995). Le Sacré-Cœur de Montmartre, Un vœu national. Délégation à l'action artistique de la ville de Paris. ISBN 2-905118-79-2.
  35. ↑ Maxwell-Scott, Mary Monica, Gabriel Garcia Moreno, Regenerator of Ecuador, p. 152. London 1914
  36. ↑ Medina, Luz Marina (26 Μαρτίου 2024). «Ecuador conmemora 150 años de la Consagración al Sagrado Corazón de Jesús». ADN Celam (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2024.
  37. ↑ «Iglesia católica de Ecuador celebra 150 años de la consagración al Sagrado Corazón de Jesús». El Universo (στα Ισπανικά). 25 Μαρτίου 2024. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2024.
  38. ↑ «'Everything is Yours!': Ecuador Renews its Consecration to the Sacred Heart of Jesus». NCR (στα Αγγλικά). 27 Μαρτίου 2024. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2024.
  39. ↑ CNA. «At Fatima, 24 countries consecrated to Jesus and Mary amid the coronavirus pandemic». Catholic News Agency (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2024.
  40. ↑ Thetablet.co.uk, The Tablet. «Churches consecrate 24 nations to Mary». The Tablet (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2024. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2024.
  41. ↑ Plazas, Alejandra López (17 Ιουνίου 2023). «Iglesia Católica colombiana renovó consagración del país al Sagrado Corazón de Jesús». El Tiempo (στα spanish). Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2024.CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  42. ↑ «La Iglesia de Colombia renovará consagración al Sagrado Corazón de Jesús - Vatican News». www.vaticannews.va (στα Ισπανικά). 14 Ιουνίου 2023. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2024.
  43. ↑ Fides, Agenzia. «AMÉRICA/COLOMBIA - 24 de junio: Colombia renueva desde hace 120 años la consagración al Sagrado Corazón de Jesús - Agenzia Fides». www.fides.org. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2024.
  44. ↑ «La Iglesia renueva la Consagración de España al Sagrado Corazón de Jesús 100 años después». Europa Press. 30 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2024.
  45. ↑ Cárcela, Rosa (19 Ιουνίου 2020). «101 años de la consagración de España al Sagrado Corazón de Jesús». El Correo de Andalucía (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2024.
  46. ↑ «Así fue la consagración de España al Sagrado Corazón de Jesús, con Alfonso XIII». COPE (στα Ισπανικά). 19 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2024.
  47. ↑ «Historia de la Consagración al Sagrado Corazón de Jesús». Red de librerías Paulinas (στα Ισπανικά). 4 Ιουνίου 2024. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2024.
  48. ↑ Pope Pius XII, Miserentissimus Redemptor
  49. ↑ «TO EΘΙΜΟ ΤΗΣ ΦΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ».
  50. ↑ Πρίντεζης, Μάκης (28 Ιουνίου 2025). «Το Πανηγύρι της Ιεράς Καρδίας του Ιησού στο Γαλησσά-Τιμήθηκε ο Φόρτωμας». logotypos.gr.
  51. ↑ «Feast of the Sacred Heart or Divine Compassion».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Ιερά_Καρδία_του_Ιησού&oldid=11634407"