Θνησιγένεια
| Θνησιγένεια | |
|---|---|
 Το υπερηχογράφημα χρησιμοποιείται συχνά για τη διάγνωση θνησιγένειας και ιατρικών καταστάσεων που αυξάνουν τον κίνδυνο. | |
| Ειδικότητα | Μαιευτική |
| Συμπτώματα | Εμβρυικός θάνατος κατά την ή μετά την 20η / 28η εβδομάδα της εγκυμοσύνης[1][2] |
| Αίτια | Συχνά άγνωστα, επιπλοκές της εγκυμοσύνης[1][2][3] |
| Παράγοντες κινδύνου | Ηλικία της μητέρας άνω των 35, κάπνισμα, χρήση ναρκωτικών ουσιών, χρήση τεχνολογίας υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, πρώτη εγκυμοσύνη[4] |
| Διαγνωστική μέθοδος | Καμία αίσθηση εμβρυικής κίνησης, υπερηχογράφημα[5] |
| Θεραπεία | Πρόκληση τοκετού, διαστολή και εκκένωση μήτρας[6] |
| Νοσηρότητα | 2,6 εκατομμύρια (1 ανά 45 γεννήσεις)[2] |
Ως θνησιγένεια ορίζεται συνήθως ο θάνατος του εμβρύου κατά την 20η ή την 28η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, ανάλογα με την πηγή, ή μετά από αυτήν.[1][2] Έχει ως αποτέλεσμα τη γέννηση ενός βρέφους χωρίς ζωτικά σημεία.[2] Η θνησιγένεια μπορεί να οδηγήσει σε αίσθημα ενοχής ή θλίψης στη μητέρα.[7] Ο όρος διαφέρει από την αποβολή, η οποία είναι μια πρόωρη απώλεια της εγκυμοσύνης, και από τη γέννηση ζώντος νεογνού, κατά την οποία το βρέφος γεννιέται ζωντανό, έστω και αν πεθαίνει λίγο μετά.[7]
Συχνά η αιτία είναι άγνωστη.[1] Στις αιτίες μπορεί να ανήκουν οι επιπλοκές της εγκυμοσύνης όπως η προεκλαμψία, και οι επιπλοκές του τοκετού, προβλήματα με τον πλακούντα ή τον ομφάλιο λώρο, συγγενείς ανωμαλίες, λοιμώξεις όπως η ελονοσία και η σύφιλη, και η κακή υγεία της μητέρας.[2][3][8] Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την ηλικία της μητέρας άνω των 35 ετών, το κάπνισμα, τη χρήση ναρκωτικών ουσιών, τη χρήση τεχνολογίας υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και την πρώτη εγκυμοσύνη.[4] Υποψία θνησιγένειας μπορεί να υπάρξει όταν η έγκυος δεν αισθάνεται καμία κίνηση του εμβρύου.[5] Η επιβεβαίωση γίνεται με υπερηχογράφημα.[5]
Η παγκόσμια πρόληψη των περισσότερων περιπτώσεων θνησιγένειας είναι δυνατή με τη βελτίωση των συστημάτων υγείας.[2][9] Περίπου το ήμισυ των περιστατικών θνησιγένειας συμβαίνει κατά τη διάρκεια του τοκετού, με συχνότητα μεγαλύτερη στον αναπτυσσόμενο από ό,τι στον αναπτυγμένο κόσμο.[2] Σε αντίθετη περίπτωση, ανάλογα με την εβδομάδα της κύησης, μπορεί να χρησιμοποιηθούν φάρμακα για την πρόκληση τοκετού ή μπορεί να πραγματοποιηθεί ένα είδος χειρουργικής επέμβασης γνωστό ως διαστολή και εκκένωση μήτρας.[6] Μετά από μια θνησιγένεια, οι γυναίκες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για άλλη μία· ωστόσο, στις περισσότερες ακόλουθες κυήσεις δεν αντιμετωπίζονται παρόμοια προβλήματα.[10] Η κατάθλιψη, οι οικονομικές απώλειες και η διάλυση της οικογένειας είναι γνωστά επακόλουθα.[9]
Το 2015 υπήρξαν παγκοσμίως περίπου 2,6 εκατομμύρια περιστατικά θνησιγένειας που συνέβησαν μετά την 28η εβδομάδα της κύησης (περίπου 1 ανά 45 γεννήσεις).[2][11] Τέτοια περιστατικά είναι συχνότερα στον αναπτυσσόμενο κόσμο, ιδιαίτερα στη Νότια Ασία και την Υποσαχάρια Αφρική.[2] Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανά 167 γεννήσεις υπάρχει μία θνησιγένεια.[11] Τα ποσοστά θνησιγένειας έχουν μειωθεί, αν και με αργότερους ρυθμούς σε σχέση με τη δεκαετία του 2000.[12]
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 «Stillbirth: Overview». NICHD. 23 Σεπτεμβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2016.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 «Stillbirths». World Health Organization (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2016.
- 1 2 «What are possible causes of stillbirth?». NICHD. 23 Σεπτεμβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2016.
- 1 2 «What are the risk factors for stillbirth?». NICHD. 23 Σεπτεμβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2016.
- 1 2 3 «How is stillbirth diagnosed?». NICHD. 23 Σεπτεμβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2016.
- 1 2 «How do health care providers manage stillbirth?». NICHD. 23 Σεπτεμβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2016.
- 1 2 Robinson, GE (Ιανουάριος 2014). «Pregnancy loss.». Best Practice & Research. Clinical Obstetrics & Gynaecology 28 (1): 169–78. doi:. PMID 24047642.
- ↑ Lawn, Joy E; Blencowe, Hannah; Waiswa, Peter; Amouzou, Agbessi; Mathers, Colin; Hogan, Dan; Flenady, Vicki; Frøen, J Frederik και άλλοι. (2016). «Stillbirths: rates, risk factors, and acceleration towards 2030». The Lancet 387 (10018): 587–603. doi:. ISSN 0140-6736. PMID 26794078.
- 1 2 «Ending preventable stillbirths An Executive Summary for The Lancet's Series». The Lancet. Ιανουάριος 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12-07-2018. https://web.archive.org/web/20180712154237/http://www.thelancet.com/pb/assets/raw/Lancet/stories/series/stillbirths2016-exec-summ.pdf. Ανακτήθηκε στις 04-10-2016.
- ↑ «Stillbirth: Other FAQs». NICHD. 23 Σεπτεμβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2016.
- 1 2 «How common is stillbirth?». NICHD. 23 Σεπτεμβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2016.
- ↑ Draper, Elizabeth S.; Manktelow, Bradley N.; Smith, Lucy; Rubayet, Sayed; Hirst, Jane; Neuman, Melissa; King, Carina; Osrin, David και άλλοι. (06-02-2016). «Stillbirths: rates, risk factors, and acceleration towards 2030» (στα Αγγλικά). The Lancet 387 (10018): 587–603. doi:. ISSN 0140-6736. PMID 26794078. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28-08-2021. https://web.archive.org/web/20210828031155/https://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(15)00837-5/fulltext. Ανακτήθηκε στις 02-08-2019.