Θεόδωρος Ζήσης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Θεόδωρος Ζήσης
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1941
Θάσος
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
ΘρησκείαΧριστιανός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
ΣπουδέςΑριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Πληροφορίες ασχολίας
ΙδιότηταΙερέας
ΕργοδότηςΑριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
ΤίτλοςΠρωτοπρεσβύτερος
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΠρωθιερέας

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης είναι θεολόγος, Ιερέας και Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1941 στην Θάσο και μεγάλωσε στην Κομοτηνή. Φοίτησε στην Εκκλησιαστική Σχολή Ξάνθης. Το 1965 αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή του Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. το 1968 παντρεύτηκε την Καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Χριστίνα Μπουλάκη, καὶ ἀπέκτησαν δύο τέκνα. Το 1971 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της ίδιας Σχολής, υφηγητής το 1973 και τακτικός καθηγητής Πατρολογίας το 1980 στον Τομέα Αγίας Γραφής και Πατερικής Γραμματείας, στο τμήμα της Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Χειροτονήθηκε διάκονος το 1990 και πρεσβύτερος το 1991. Έχει διατελέσει επιστημονικός συνεργάτης και ερευνητής στο Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 1970 έως το 1974, αναπληρωτής διευθυντής στο Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών από το 1977 μέχρι το 1986, διευθυντής από το 1988 μέχρι το 1998 και πρόεδρος από το 1991 μέχρι το 1995 του Τμήματος Βυζαντινής Θεολογίας του Κέντρου Βυζαντινών Μελετών. Διετέλεσε και Πρόεδρος της Ενώσεως Θεολόγων Βορείου Ελλάδος.


Τελικά όμως , αποφάσισε να χωριστεί[1] απο την επίσημη Εκκλησία (τον Μάρτιο του 2017) λόγω της Συνόδου της Κρήτης (2016) την οποία ονόμασε αιρετική οικουμενιστική και κατευθυνόμενη από Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες κ.α.

Επιπλέον, μετά το 2018 που έλαβε χώρα η δημιουργία της Νέας Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας , συγκαταλέγεται με εκείνους που δήλωσαν συμπαράσταση στην Μόσχα και κατηγόρησαν την Αυτοκέφαλη Εκκλησία αλλά και αυτό το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης ως δυνάμει[;] αιρετικό- σχισματικό και ανυπόστατο.

Γενικά, προσωρινώς από τον Μάρτιο του 2017 δεν δέχεται την Εκκλησιαστική Κοινωνία με Ιερείς ή Μητροπολίτες , ενώ τους καλεί να αποσχιστούν και αυτοί από το Πατριαρχείο και την Ελληνική Εκκλησία διότι κατά την γνώμη του έτσι ορίζουν οι Άγιοι και οι Κανόνες Συνόδων.

Συγγραφικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην ιστοσελίδα των βιβλιοθηκών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καταγράφονται 68 τίτλοι [1][νεκρός σύνδεσμος]

  • Άνθρωπος και κόσμος εν τη οικονομία του Θεού κατά τον ιερόν Χρυσόστομον, Θεσσαλονίκη 1971
  • Τέχνη Παρθενίας. Η επιχειρηματολογία των Πατέρων περί της εν Χριστώ αγαμίας και αι πηγαί αυτής, Θεσσαλονίκη 1973, 2η έκδ. 1996.
  • Νικήτα Σεϊίδου, Λόγος κατὰ Ευστράτιου Νικαίας, Θεσσαλονίκη 1976.
  • Νικολάου Μουζάλωνος, Περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος, Θεσσαλονίκη 1978.
  • Γεννάδιος Β´ Σχολάριος. Βίος - συγγράμματα - διδασκαλία, Θεσσαλονίκη 1980, 2η έκδ. 1988.
  • Επιστημονική Τεχνογραφία. Πως γράφεται μία επιστημονική εργασία, Θεσσαλονίκη 1985, 2α ἔκδ. 1992, 3η έκδ. 1996.
  • Ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε´ στη συνείδηση του Γένους, Θεσσαλονίκη 1986.
  • Εισαγωγή στον Πλάτωνα, Θεσσαλονίκη 1989, 2α ἔκδ. 1996.
  • Θεολόγοι της Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1989, 2α ἔκδ. 1996.
  • Οι λαϊκοί στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Θεσσαλονίκη 1991.
  • Κωνσταντινούπολη και Μόσχα, Θεσσαλονίκη 1991.
  • Επόμενοι τοις Θείοις Πατράσι. Αρχές και κριτήρια της Πατερικής Θεολογίας, Θεσσαλονίκη 1993.
  • Ουνία. Η καταδίκη της, Θεσσαλονίκη 1993.
  • Φραγκέψαμε. Η ευρωπαϊκή μας αιχμαλωσία, Θεσσαλονίκη 1994.
  • Οι εικόνες στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Θεσσαλονίκη 1995.
  • Η Ορθοδοξία των Αντιχαλκηδονίων Μονοφυσιτών, Θεσσαλονίκη 1994.
  • Ουνία. Νεώτερες εξελίξεις, Θεσσαλονίκη 1994.
  • Ορθοδοξία και Οικολογία, Θεσσαλονίκη 1994.
  • Ψυχαγωγία. Κοσμική και Χριστιανική, Θεσσαλονίκη 1994.
  • Είναι οι Αρμένιοι Ορθόδοξοι; Οι θέσεις του Μ. Φωτίου, Θεσσαλονίκη 1995.
  • Τα γηρατειά. Ένα μεγάλο υπαρξιακό και κοινωνικό πρόβλημα, Θεσσαλονίκη 1995.
  • Ορθοδοξία και Ἑλληνισμός. Νέα αιχμαλωσία καί αντίσταση, Θεσσαλονίκη 1995.
  • Η ανατροφή των παιδιών κατά τον άγιο Ἰωάννη Χρυσόστομο, Θεσσαλονίκη 1998.
  • Θεσσαλονίκη, η φιλομόναχος, Θεσσαλονίκη 1998.
  • Η Ροτόντα του Αγίου Γεωργίου. Οι λόγοι της διαμάχης, Θεσσαλονίκη 1998.
  • Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης. Η προσφορά της (1942-1992), Θεσσαλονίκη 1998.
  • Μοναχισμός. Μορφές και θέματα, Θεσσαλονίκη 1998.
  • Ηθικά κεφάλαια, Θεσσαλονίκη, 2002.
  • Ιεράρχες εθνάρχες: Γρηγόριος Ε΄- Χρυσόστομος Σμύρνης - Χρύσανθος Αθηνών - Σεβαστιανός Δρυϊνουπόλεως, Θεσσαλονίκη, 2003.
  • Διαθρησκειακές συναντήσεις: Άρνηση του Ευαγγελίου και προσβολή των Αγίων Μαρτύρων, Θεσσαλονίκη, 2003.
  • Τα όρια της Εκκλησίας: Οικουμενισμός και Παπισμός, Θεσσαλονίκη, 2004.
  • Κολλυβάδικα: Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης, Άγιος Αθανάσιος Πάριος, Θεσσαλονίκη, 2004.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]