Θανάσης Βαλτινός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Θανάσης Βαλτινός
Γέννηση
Εθνικότητα Έλληνες
Υπηκοότητα Ελλάδα
Επάγγελμα/
ιδιότητες
σεναριογράφος, δημιουργός γραπτών έργων, μεταφραστής και συγγραφέας
Αξίωμα Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών
Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών
Θανάσης Βαλτινός στην IMDb

Ο Θανάσης Βαλτινός (16 Δεκεμβρίου 1932) είναι Έλληνας πεζογράφος, σεναριογράφος και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.[1]

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1932 στο Καστρί Κυνουρίας. Στα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου η οικογένειά του μετακινήθηκε σε διάφορες πόλεις και ο Βαλτινός φοίτησε στα γυμνάσια Σπάρτης, Γυθείου και Τρίπολης. Παρακολούθησε μαθήματα στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Παντείου και σε σχολή κινηματογράφου. Μετά τη μεταπολίτευση ταξίδεψε στην Αγγλία, το Δυτικό Βερολίνο (με πρόσκληση της Deutsher Akademischer Austauschdienst) και τις Η.Π.Α. (με πρόσκληση του προγράμματος International Writing του πανεπιστημίου της Αϊόβα). Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1958 με τη βράβευση του διηγήματός του Κατακαλόκαιρο, σε διαγωνισμό του περιοδικού Ταχυδρόμος.[2]

Το 1963 δημοσίευσε στο περιοδικό Εποχές το αφήγημα Η κάθοδος των εννιά, έργο που κυκλοφόρησε και σε γερμανική μετάφραση το 1976. Το 1978 εκδόθηκε αυτοτελώς σε βιβλίο από τις εκδόσεις Κέδρος.[εκκρεμεί παραπομπή]

Ασχολήθηκε επίσης με τη θεατρική γραφή και μετάφραση - συνεργάτης του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν -, καθώς και με το κινηματογραφικό σενάριο.[3] Οι μεταφράσεις της τραγωδίας του Ευριπίδη Τρωαδίτισσες αλλά και της Ορέστειας του Αισχύλου παρουσιάστηκαν από το Θέατρο Τέχνης στα Επιδαύρια (1979-1980), σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν.[εκκρεμεί παραπομπή]

Από το 1974 ως το 1975 έζησε στο Δυτικό Βερολίνο και το 1976 στις Η.Π.Α., προσκεκλημένος αντίστοιχα από τη Deutscher Akademischer Austauschdienst και το International Writing Program.[εκκρεμεί παραπομπή]

Διετέλεσε γενικός διευθυντής της Ε.Ρ.Τ. (1989-1990) και πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Είναι τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (Akademia Scientiarum et Artium Europaea), του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Εταιρείας Συγγραφέων, της οποίας υπήρξε πρόεδρος επί πέντε θητείες.[εκκρεμεί παραπομπή]

Έχει τιμηθεί με το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Καννών για την ταινία Ταξίδι στα Κύθηρα (1984) και με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το βιβλίο του Στοιχεία για τη δεκαετία του ΄60 (1990), με το διεθνές βραβείο Καβάφη (2001) και το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών «Πέτρος Χάρης» (2002).[εκκρεμεί παραπομπή] Το 2002 του απονεμήθηκε ο χρυσός σταυρός του Τάγματος της Τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας.[εκκρεμεί παραπομπή]

Το 2012 του απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων από τη Διεύθυνση Γραμμάτων της Γενικής Διεύθυνσης Σύγχρονου Πολιτισμού του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, για το σύνολο του έργου του[4].

Πολιτικές θέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Υπήρξε ένας από τους 32 ανθρώπους του πνεύματος που το 2011 είχαν συνυπογράψει το κείμενο Τολμήστε![6][7][8] , το οποίο απέρριπτε τις διαδηλώσεις στις πλατείες, και καλούσε να να σταματήσουν "οι λαϊκισμοί και η ανευθυνότητα" ώστε να ομονοήσουν οι πολιτικές δυνάμεις και να συνεχιστεί η πορεία της χώρας στην Ευρώπη ανεξαρτήτως του Μνημονίου, για το "μέλλον των παιδιών μας".
  • Στο δημοψήφισμα του 2015 τάχθηκε δημόσια υπέρ του Ναι.[9]

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Το συναξάρι του Αντρέα Κορδοπάτη, 1972
  • Η κάθοδος των εννιά, 1978
  • Τρία ελληνικά μονόπρακτα, 1978
  • Μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο, 1985
  • Στοιχεία για τη δεκαετία του ’60, 1989
  • Φτερά μπεκάτσας, 1992
  • Θα βρείτε τα οστά μου υπό βροχήν, 1992
  • Ορθοκωστά, 1994
  • Συναξάρι Αντρέα Κορδοπάτη, Βιβλίο Β΄, 2000
  • Σχισμή Φωτός, 2001
  • Ημερολόγιο 1836-2011, 2001
  • Εθισμός στη νικοτίνη, 2003
  • Άνθη της Αβύσσου, 2008
  • Κρασί και Νύμφες, 2009
  • Ημερολόγιο της Αλοννήσου, 2010
  • Επείγουσα ανάγκη ελέου (Εκδόσεις Εστία 2015 συλλογή διηγημάτων).

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Θανάσης Βαλτινός: Οι λέξεις είναι μαχαίρια». TVXS - TV Χωρίς Σύνορα. http://tvxs.gr/news/biblio/thanasis-baltinos-oi-lekseis-einai-maxairia. Ανακτήθηκε στις 2016-02-08. 
  2. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Θανάση Βαλτινού βλ. Δασκαλόπουλος Δημήτρης, «Θανάσης Βαλτινός», Η μεταπολεμική πεζογραφία από τον πόλεμο του ’40 ως τη δικτατορία του ’67Β΄, σσ. 298-320. εκδ. «Σοκόλης», Αθήνα 1988.
  3. ΕΚΕΒΙ, www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=115
  4. «Στον Θανάση Βαλτινό το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων», άρθρο στον ιστότοπο της εφημερίδας Η Ναυτεμπορική, 5 Δεκεμβρίου 2012.
  5. Κωστόπουλος, Τάσος; Τρίμης, Δημήτρης; Ψαρρά, Αγγέλικα; Ψαρρά, Αντα; Ψαρράς, Δημήτρης (26 Οκτ 2003). «Η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑ, Οι Ταγματασφαλίτες δικαιώνονται, ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ». Ελευθεροτυπία (iospress.gr). http://www.iospress.gr/ios2003/ios20031026a.htm. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκ 2016. «Θ. Βαλτινός: "Ο μισός πληθυσμός της Πελοποννήσου ήταν στα Τάγματα. Ολοι αυτοί ήταν προδότες, που υπηρέτησαν συνειδητά τον Χίτλερ; Είναι αφέλεια και χοντράδα να το πιστεύουμε." ("Ε" 24.8.94)» 
  6. http://www.tovima.gr/files/1/2011/06/01/TOLMISTE%21%20Ekklisi%20se%20Politikous.pdf
  7. «Έκκληση ανθρώπων του πνεύματος προς τις πολιτικές δυνάμεις». www.skai.gr. http://www.skai.gr/news/greece/article/171154/ekklisi-anthropon-tou-pneumatospros-tis-politikes-dunameis/. Ανακτήθηκε στις 2016-02-08. 
  8. ««Τολμήστε», ένα δείγμα γραφής για τη σωτηρία της χώρας, Του Παναγη Γαλιατσατου | Kathimerini». www.kathimerini.gr. http://www.kathimerini.gr/428166/article/epikairothta/ellada/tolmhste-ena-deigma-grafhs-gia-th-swthria-ths-xwras. Ανακτήθηκε στις 2016-02-08. 
  9. «Ποιοί μετέχουν στην 50μελή επιτροπή υπέρ του «ΝΑΙ στην Ευρώπη», του Κωνσταντίνου Ζούλα | Kathimerini». www.kathimerini.gr. http://www.kathimerini.gr/821714/article/epikairothta/politikh/poioi-metexoyn-sthn-50melh-epitroph-yper-toy-nai-sthn-eyrwph. Ανακτήθηκε στις 2015-10-24. 

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεωτέρου Ελληνισμού 1830-2010 - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις «Μέτρον», 2011, τόμος Β΄.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]