Μετάβαση στο περιεχόμενο

Η ηδονή της αμαρτίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Η ηδονή της αμαρτίας
A Summer Place
ΣκηνοθεσίαΝτέλμερ Ντέιβς
ΠαραγωγήΝτέλμερ Ντέιβς
ΣενάριοΝτέλμερ Ντέιβς
Βασισμένο σε"A Summer Place", μυθιστόρημα του 1958 του Σλόαν Γουίλσον
ΗθοποιοίΣάντρα Ντι
Τρόι Ντόναχιου
Ρίτσαρντ Ίγκαν
Ντόροθι ΜακΓκουάιρ
Άρθουρ Κένεντι
Κονστάνς Φορντ
ΜουσικήΜαξ Στάινερ
ΦωτογραφίαΧάρι Στράντλινγκ
ΜοντάζΌουεν Μαρκς
Εταιρεία παραγωγήςWarner Bros.
ΔιανομήWarner Bros.
Πρώτη προβολή18 Νοεμβρίου, 1959 (ΗΠΑ)
Διάρκεια130 λεπτά[1]
ΠροέλευσηΗνωμένες Πολιτείες
ΓλώσσαΑγγλικά
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π • σ • ε )

Η ηδονή της αμαρτίας (αγγλ.: A Summer Place), είναι αμερικανική ρομαντική δραματική ταινία του 1959 σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή Ντέλμερ Ντέιβς. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος του 1958, του Σλόαν Γουίλσον, με τίτλο "A Summer Place" και αναφέρεται σε έναν άνδρα και μια γυναίκα από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, που υπήρξαν εραστές κατά την εφηβεία τους και ξανασμίγουν είκοσι χρόνια αργότερα, σε ένα καλοκαιρινό θέρετρο όπου κάνουν διακοπές με τα παιδιά τους. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Ρίτσαρντ Ίγκαν και Ντόροθι ΜακΓκουάιρ στους ρόλους των πρώην εραστών και οι Σάντρα Ντι και Τρόι Ντόναχιου που υποδύονται αντιστοίχως τα παιδιά τους, τα οποία επίσης ερωτεύονται μεταξύ τους. Η ταινία φημίζεται για το ορχηστρικό θέμα του Μαξ Στάινερ, το οποίο έφτασε στην κορυφή του Billboard Hot 100, όπου και παρέμεινε για 9 εβδομάδες το 1960.[2]

Πλοκή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η οικογένεια Χάντερ διατηρεί εδώ και χρόνια μια έπαυλη στο Πάιν Άιλαντ, ένα τουριστικό καλοκαιρινό θέρετρο που βρίσκεται στην ακτή του Μέιν. Ο πατέρας του Μπαρτ Χάντερ (Άρθουρ Κένεντι) άφησε την έπαυλη, μετά το θάνατό του, στον γιο του. Ο αλκοολικός και αδύναμος Μπαρτ που έχει πλέον ξοδέψει όλη την περιουσία του πατέρα του μένει στην έπαυλη με τη σύζυγό του, τη Σίλβια (Ντόροθι ΜακΓκουάιρ), και τον έφηβο γιο του, Τζόνι (Τρόι Ντόναχιου) και την εκμεταλλεύεται για να βγάλει χρήματα. Ο Μπαρτ και η Σίλβια που είναι παντρεμένοι εδώ και είκοσι περίπου χρόνια έχουν ένα γάμο που είναι δυστυχής κυρίως λόγω του αλκοολισμού του Μπαρτ. Όταν ο Κεν Γιόργκερσον (Ρίτσαρντ Ίγκαν) με την οικογένειά του, τη σύζυγό του Έλεν (Κόνστανς Φορντ) και την έφηβη κόρη του, Μόλι (Σάντρα Ντι) φτάνουν στο Μέιν, από το Μπάφαλο, για διακοπές μια σειρά γεγονότων αλλάζουν τις ζωές όλων. Ο Κεν που ήταν ναυαγοσώστης και εργαζόταν για λογαριασμό του πατέρα του Μπαρτ, είχε ερωτική σχέση με τη γυναίκα του, την Σίλβια και τώρα οι δυο πρώην εραστές ξανασυναντιούνται και η φλόγα του παρελθόντος ανάβει ξανά. Οι δυο τους είχαν αναγκαστεί να χωρίσουν λόγω της διαφορετικής κοινωνικής τους τάξης. Ο Κεν, που είναι πλέον ένας επιτυχημένος επιστήμονας στο χώρο της έρευνας, βρίσκεται επίσης σε ένα δυστυχισμένο γάμο με την Έλεν. Η Έλεν φαίνεται να μην αγαπάει πραγματικά ούτε τον άνδρα της ούτε την κόρη της και το μόνο πράγμα για το οποίο ενδιαφέρεται είναι οι κοινωνικές συμβάσεις. Παράλληλα ο Τζόνι και η Μόλι ερωτεύονται μεταξύ τους και ο δρόμος για την ευτυχία φαντάζει δύσκολος και δύσβατος και για τα δυο ζευγάρια.

Διανομή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Αφίσα από ντράιβ ιν της περιόδου, όπου απεικονίζονται ο Τρόι Ντόναχιου και η Σάντρα Ντι.
Ηθοποιός Ρόλος
Ρίτσαρντ Ίγκαν Κεν Γιόργκερσον
Ντόροθι ΜακΓκουάιρ Σίλβια Χάντερ
Άρθουρ Κένεντι Μπαρτ Χάντερ
Τρόι Ντόναχιου Τζόνι Χάντερ
Σάντρα Ντι Μόλι Γιόργκερσον
Κονστάνς Φορντ Έλεν Γιόργκερσον
Μπιούλα Μπόντι Κυρία Έμιλι Χάμιλτον Χαμπλ
Τζακ Ρίτσαρντσον Κλοντ Άντριους
Μάρτιν Έρικ Τοντ Χάρπερ

Πληροφορίες παραγωγής

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Σλόαν Γουίλσον. Ο ίδιος ο συγγραφέας του μυθιστορήματος είχε γράψει ένα σενάριο το οποίο κάλυπτε μια χρονική περίοδο 22 ετών και εξιστορούσε τις ζωές των δυο πρωταγωνιστών από την εφηβεία τους στη μέση ηλικία και τη συνάντησή τους στο καλοκαιρινό θέρετρο, όπου ξανασμίγουν ερωτικά, ενώ παράλληλα και τα παιδιά τους ερωτεύονται μεταξύ τους. Ο Ντέιβς ωστόσο έγραψε εκ νέου το σενάριο που επικεντρώνεται στη συνάντηση των πρώην εραστών στο καλοκαιρινό θέρετρο και στον έρωτα μεταξύ των παιδιών τους. Ο Ντέιβς αργότερα δήλωσε για αυτήν του την απόφαση:

Έχω δύο παιδιά που βρίσκονται περίπου στην ίδια ηλικία με εκείνων από την ταινία και γνωρίζω πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η επικοινωνία μεταξύ διαφορετικών γενεών. Και το ξέρω ότι αυτό μπορεί να ακούγεται τετριμμένο, αλλά η αγάπη και η κατανόηση μπορούν να βοηθήσουν ώστε να γεφυρωθεί το χάσμα. Το ότι υπάρχουν δύο σχέσεις που εξελίσσονται παράλληλα μπορεί να φαίνεται συγκλονιστικό, αλλά αυτό δεν είναι το κυρίαρχο θέμα της ταινίας. Έχουμε λάβει την έγκριση του γραφείου λογοκρισίας, επειδή η πρόθεση της ταινίας είναι ηθική. Η ευθύτητα και η ανυπομονησία μπορεί να βοηθήσουν ώστε να υπάρξει ελευθερία σε καταστάσεις που παρεμποδίζονται από την προκατάληψη. Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να βοηθήσουμε στον απεγκλωβισμό από καταστάσεις που κρατούν τους ανθρώπους δέσμιους[3].

Ο Ντέιβς ζήτησε αρχικά από την Νάταλι Γουντ να υποδυθεί την Μόλι Γιόργκερσον, την έφηβη κόρη της ταινίας. Η Γουντ αρνήθηκε και το ρόλο ανέλαβε τελικά η ανερχόμενη ενζενί της περιόδου, Σάντρα Ντι. Η Γουντ δήλωσε χρόνια αργότερα ότι μετάνιωσε που απέρριψε τον κεντρικό ρόλο σε αυτήν την ταινία. Ο Ντέιβς είχε σκεφτεί αρχικά ότι κατάλληλες για το ρόλο της μητέρας Έλεν Χάντερ θα ήταν η Ολίβια Ντε Χάβιλαντ ή η Τερέζα Ράιτ. Τελικά ο ρόλος ανατέθηκε στην Ντόροθι ΜακΓκουάιρ, που είχε ήδη ξεκινήσει να αναλαμβάνει μια σειρά από ρόλους κινηματογραφικών μανάδων.

Τα γυρίσματα έγιναν στο Πασίφικ Γκρόουβ της Καλιφόρνιας και στην ευρύτερη περιοχή της χερσονήσου του Μοντερέι.[3] Κάποιες εξωτερικές και εσωτερικές σκηνές του σπιτιού της Σίλβια και του Κεν γυρίστηκαν στο σπίτι της κυρίας Κλίντον Γουόκερ, στο Κάρμελ της Καλιφόρνιας, που είχε σχεδιαστεί από τον Φρανκ Λόιντ Ράιτ.[4]

Υποδοχή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εισπράξεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 18 Νοεμβρίου του 1959, στις ΗΠΑ και παρά τις ανάμεικτες κριτικές που έλαβε αποτέλεσε εισπρακτική επιτυχία.

Κριτικές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στον ιστότοπο Rotten Tomatoes η ταινία έχει βαθμολογία έγκρισης 86% με βάση 7 κριτικές και μέσο όρο βαθμολογίας 6,0 / 10.[5]

Η εβδομαδιαία εφημερίδα για τον κινηματογράφο "Harrison's Reports" που έδινε κατευθυντήριες οδηγίες στους ιδιοκτήτες κινηματογραφικών αιθουσών έγραψε για την ταινία: προβλέπεται ότι θα έχει υψηλά κέρδη στο box office, είναι μια καλοφτιαγμένη και ψυχαγωγική ταινία, με κομψότητα που συνάδει με την παράδοση όλων των δημοφιλών ταινιών, αλλά προειδοποίησε τους εκθέτες ότι η ταινία ήταν αφιερωμένη σχεδόν αποκλειστικά στο πιο δημοφιλές κινηματογραφικό θέμα της περιόδου, δηλαδή στο σεξ.[6]

Ο Χάουαρντ Τόμπσον των "New York Times", έγραψε στην κριτική του: πρόκειται για μια από τις πιο κουραστικές και κακόγουστες ταινίες με θέμα το σεξ εδώ και χρόνια, με τη μουσική του Μαξ Στάινερ να σφυρηλατεί το αυτί σαν πασσαλομπήχτης και να σου αφαιρεί κάθε σεξουαλική διάθεση.[7]

Μουσικό θέμα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ορχηστρικό κομμάτι με τίτλο Theme from A Summer Place είχε συντεθεί από τον Μάξ Στάινερ και χρησιμοποιήθηκε στην ταινία ως το μουσικό θέμα για τις σκηνές μεταξύ της Μόλι και του Τζόνι, δεν είναι ωστόσο το μουσικό θέμα των τίτλων της ταινίας. Η εκδοχή που χρησιμοποιείται στην ταινία είναι ηχογραφημένη από τον Χιούγκο Γουιντερχάλτερ. Το μουσικό θέμα του Στάινερ ακούγεται δεκαέξι φορές κατά τη διάρκεια της ταινίας. Αργότερα μια αναπροσαρμογή του θέματος από τον Πέρσι Φέιθ, έφτασε στο νούμερο ένα του Billboard Hot 100, όπου παρέμεινε για εννιά εβδομάδες.[2] Διάφοροι καλλιτέχνες χρησιμοποιήσαν το θέμα με στίχους κάνοντας επίσης επιτυχία.

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «A Summer Place (1959)». BBFC (British Board of Film Classification). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2015.
  2. 1 2 Bronson, Fred (1 Οκτωβρίου 2003). The Billboard Book of Number One Hits (5th έκδοση). New York: Billboard Books. σελ. 75. ISBN 978-0-8230-7677-2.
  3. 1 2 Paine Knickerbocker (5 Απριλίου 1959). «'A Summer Place' on the California Coast». The New York Times. σελ. X7.
  4. ↑ Susanne Hopkins (5 Σεπτεμβρίου 1996). «Eastwood Style: Clint's Resort Will Make Your Days (and Nights) California Carefree». Chicago Tribune. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2017.
  5. ↑ Πρότυπο:Cite Rotten Tomatoes
  6. ↑ «A Summer Place». Harrison's Reports (New York: Harrison's Reports, Inc.): 186. October 10, 1959. https://archive.org/details/harrisonsreports41harr/page/n185/mode/2up?q=%22A+Summer+Place%22. Ανακτήθηκε στις November 10, 2021.
  7. ↑ Howard Thompson (23 Οκτωβρίου 1959). «Summer Place' Opens». The New York Times. σελ. 24.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Η_ηδονή_της_αμαρτίας&oldid=11833494"