Η Λεωφόρος του Όρεγκον

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η Λεωφόρος του ΌρεγκονThe Oregon Trail: Sketches of Prairie and Rocky-Mountain Life», εκδόθηκε και με τον τίτλο «The California & Oregon Trail») είναι βιβλίο του Αμερικανού ιστορικού Φράνσις Πάρκμαν και είναι μια αυθεντική περιγραφή του ταξιδιού και της ζωής του Πάρκμαν με τους πολεμοχαρείς Ινδιάνους Ντακότα. Αρχικά δημοσιεύθηκε σε σειρές στο περιοδικό «The Knickerbocker» (18471849) και στη συνέχεια εκδόθηκε σε βιβλίο (1849).

Η «Λεωφόρος του Όρεγκον» δεν αναφέρεται σε κάποια συγκεκριμένη λεωφόρο. Ο τίτλος είναι συμβολικός και υπονοεί την αλματώδη πρόοδο και τον πολιτισμό που σημειώθηκε κατά τον 19ο αιώνα στις ενδότερες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, όπου μέχρι τότε κυριαρχούσε η αγριότητα και η αμάθεια των ιθαγενών ινδιάνικων φυλών.

Ο συγγραφέας του έργου, Φράνσις Πάρκμαν, φλεγόταν από τη δίψα να μάθει παλιές αμερικανικές ιστορίες και τα ήθη και έθιμα των Ινδιάνων που κατοικούσαν στις απέραντες μακρινές βορειοδυτικές εκτάσεις. Νέος ακόμα, σχεδόν παιδί, ακολούθησε μία ομάδα Ινδιάνων της φυλής Ντακότα, η οποία πολεμούσε με μία άλλη φυλή που λεγόταν «τα φίδια». Η πρώτη διαπίστωση του Πάρκμαν από τη ζωή του ανάμεσα στους Ινδιάνους, ήταν η σημασία που είχε γι' αυτούς ο βούβαλος, ο οποίος τους προμήθευε τα πάντα: τροφή, ρουχισμό, υλικό για στέγαση, θέρμανση και γενικά ό,τι τους ήταν αναγκαίο.

Οι Ινδιάνοι στάθηκαν φιλόξενοι στον Πάρκμαν, με τον οποίο αντάλλαξαν δώρα. Σε λίγο καιρό η ομάδα αυτή ξεκίνησε για τη συνηθισμένη περιπλάνηση. Όταν η φάλαγγα των αγρίων άρχισε να μετακινείται είχε ενάμιση μίλι μάκρος. Πέρασαν ανάμεσα από λόφους και κάμπους και μετά από μερικές μέρες ξαναέστησαν το χωριό τους στο μέρος που διάλεξαν. Οι γυναίκες έστηναν και τακτοποιούσαν τις σκηνές τους, ενώ οι άνδρες ξεχύθηκαν στα λειβάδια για να κυνηγήσουν βούβαλους.

Επειδή οι Αραπάχο, μια άλλη φυλή Ινδιάνων, εχθρική προς τους Ντακότα, βρίσκονταν σε εχθροπραξίες με τους λευκούς, ο συνταγματάρχης Κίρνεϋ, που ήταν υπεύθυνος για τη διατήρηση της ειρήνης στη δυτική μεθόριο, κάλεσε σε συμβούλιο όλους τους αρχηγούς των διαφόρων φυλών και τους πρόσφερε ειρήνη υπό τον όρο ότι δεν θα ξανασκοτώσουν λευκό. Για πολλούς μήνες οι Αραπάχο έμειναν ήσυχοι και ξαφνικά μία μέρα σκότωσαν πάλι δύο λευκούς. Τότε προς μεγάλη χαρά των Ινδιάνων Ντακότα, οι λευκοί στρατιώτες έδωσαν ένα γερό όσο και αιματηρό «μάθημα» στους Αραπάχο.

Η διαρκής μετακίνηση των Ντακότα και η συνάντησή τους με διάφορες άλλες ιθαγενείς φυλές, έδιναν την ευκαιρία στον Πάρκμαν να σπουδάσει τα ήθη και τα έθιμά τους, να αποθαυμάζει το μεγαλείο της πρωτόγονης γύρω φύσης, με τα θηρία της και τα ερπετά της και να αναλογίζεται ότι γρήγορα θα έληγε η κυριαρχία των Ινδιάνων. Οι λευκοί, που αντιπροσώπευαν τον πολιτισμό, διαρκώς τραβούσαν δυτικά και όλο δυτικά, φέρνοντας μαζί τους τη νέα ζωή. Στην ιστορική αυτή εποχή, ο πολιτισμός του βούβαλου σιγά-σιγά έσβηνε κάτω από το μόχθο των πρωτοπόρων, που έμελλε να μεταβάλλει την άγρια και πρωτόγονη ζωή σε μία σύγχρονη πολιτισμένη και δημιουργική κοινωνία ανθρώπων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]